Sound Track 2025: Finale Brussel @ Ancienne Belgique (AB Box)

Gisteren was eindelijk de dag aangebroken van de laatste finale van Sound Track, het tweejaarlijkse concours dat muzikaal talent in Vlaanderen en Brussel wil uitlichten. Uit 1.297 inzendingen werden er per provincie drie à vier voorrondes georganiseerd. Die gingen door in september en oktober. Daaruit werden er vervolgens ongeveer acht acts uitgekozen die deze maand in de provinciale finales streden om een laureaatstitel en een publieksprijs. De drie gelukkigen die zich laureaat mogen noemen, krijgen vervolgens een jaar lang intensieve coaching door de muziekindustrie zelf, waardoor er ongetwijfeld veel deuren opengaan. Gisteren ging de Brusselse finale door in de imposante boxopstelling van de Ancienne Belgique. De moeite waard dus, om nog voor een laatste keer alles uit de kast te halen op deze editie!

Edouard Van Praet

Het was misschien wel de ondankbaarste plek voor Edouard Van Praet om om half vier zijn kunsten als eerste op de AB af te vuren, aangezien er zich slechts een handvol toeschouwers in de zaal hadden verzameld op het vroege uur. Zijn muziek gedijt namelijk het best in zweterige kelders waar het product van zijn inspanning binnen de kortste keren van het plafond naar beneden druipt, maar laten we eerlijk zijn: na een set als degene die we gisteren zagen, kan Edouard Van Praet gerust doorgroeien naar grotere podia zonder aan eigenheid te verliezen. Vol zelfvertrouwen zette de Brusselaar het rockerige “Bigstar” in, om via het opzwepende “Echoes” en het stuiterige “Why Did You Get So Far?” door te botsen tot in het publiek, om tijdens “Remplaçable” doodleuk de microfoon door te geven aan een toeschouwer. Met een beetje meer publiek had Van Praet de hele tent afgebroken. Meer van dat, alstublieft!

NUNA

Ook voor NUNA hadden we hoge verwachtingen, aangezien de zangeres indruk op ons maakte tijdens de voorronde in Sint-Jans-Molenbeek. De artieste heeft een achtergrond in jazz, maar evolueerde haar sound richting neo-soul en r&b, waardoor de kamer zich gisterenavond vlug omwentelde in zwoele vibes. Nuna’s uitstraling dwong de zaal tot aandacht: we hadden het gevoel te kijken naar een jazzzangeres uit de jaren ’60, en samen met haar band legde ze de juiste accenten in haar muziek om vooral artistiek de blikken naar zich toe te werpen. Toch hadden we het gevoel pas tegen het einde van de set het volledige potentieel van Nuna’s stem te horen, tijdens enkele rake uithalen in het laatste nummer, maar dat zijn slechts details. We zijn ervan overtuigd dat het project hoe dan ook evolueert naar een mooie aanvulling in ons Belgisch muzieklandschap.

All-Turn

Het niveau lag werkelijk torenhoog gisteren, want met de Belgisch-Zambiaanse rapper All-Turn kregen we een stortvloed aan high tempo oldschool hiphop en boombap over ons heen. De artiest had aan alles gedacht: zijn set zat zowel muzikaal als showmatig slim in elkaar. Samen met enkele leden van zijn zogezegde ‘crew’ kwam hij het podium opgemarcheerd en simuleerde hij de intro van een videogame. Nadat we onze character hadden gekozen, begon de rapper meteen te spitten, op een niveau dat weinigen hem zullen nadoen. Hij zocht tijdens zijn teksten door constant contact met het publiek, en op het laatste nummer “Classic” splitste hij even het publiek, om het vlak nadien terug samen te brengen. De competitie was tot op dat punt van de avond met andere woorden bikkelhard.

NEMODE

Om nog maar eens te benadrukken dat er gisteren geen sukkelaars op het podium stonden: bij de alternatieve rockband Nemode bleef de lat minstens even hoog liggen. Het duo haalt naar eigen zeggen veel inspiratie uit vaste waarden als Bring Me The Horizon en Bad Omens, en dat hoorde je ook meteen wanneer je de band live aan het werk zag. Jammer genoeg startte de act ietwat twijfelachtig aan zijn set, doordat het soms net iets strakker mocht en zanger Furyo enkele vocale steken liet vallen. Niet dat het achteraf veel uitmaakte, want de groep hielt de vaart erin en speelde de ene na de andere song, zonder al te veel adempauzes in te lassen. Ze hadden energie voor tien, en dat werkte vanzelfsprekend goed op het publiek. Nemode had duidelijk enkele fans op de voorste rijen staan, en die deden enthousiast mee met handengeklap, en tegen het einde ontstond er zelfs een bescheiden moshpit. Al bij al een hevige set met enkele hoogtepunten, dus.

Mudawi Collective

Dat er bij Sound Track veel verschillende genres aan bod komen, is een van de grootste sterktes van de wedstrijd. Mudawi Collective was op die manier een van de uniekste acts van de avond, aagezien hun show een totaalervaring was. Ze hadden het geluk dat zowat de hele zaal bijna op maximumcapaciteit zat, en met de aanstekelijke soul van de groep daarbij zat de sfeer in de Ancienne Belgique meteen goed. Mudawi Collective maakt het soort muziek waar je quasi onmiddellijk blijgezind van wordt. Happy muziek die niet rond de pot draait, maar gewoon het leven wil vieren in al zijn facetten, zonder daarbij eentonig of ongeïnspireerd te klinken. Zanger Dani Mudawi – vandaar dus de bandnaam – gebruikte het podium als zijn speelplaats, terwijl zijn bandleden er een strakke discipline op nahielden. De groep liet geen steek vallen, en had haar publiek volledig mee. Een kandidaat voor de publieksprijs, dat is zeker.

Celenges

De hevigste ommezwaai qua sfeer kwam er met Celenges, die ons een heftige show bracht waar al zijn artistieke avonturen in samenkomen. De man heeft een achtergrond in dans en theater, en daar leek ook de focus van zijn show te liggen. Dat betekende jammer genoeg ook dat het muzikale aspect wat op de achtergrond kwam te liggen, wat in een wedstrijd als Sound Track toch spijtig is. Begrijp ons niet verkeerd: de songs die Celenges meehad, waren van degelijke kwaliteit en ook de show errond zat goed ineen, met sierlijke choreografieën, maar muzikaal bleef het toch net allemaal te karig. Hij had wel duidelijk een schare fans opgetrommeld om te komen supporteren, wat toont dat er in de niche van Celenges wel mogelijkheden liggen.

Stonks

De voorlaatste band van de dag was het Brusselse postrockcollectief Stonks. De band gaat al een tijdje mee en klonk vroeger wat progessiever, maar op de laatste ep leek het toch de weg van de indierock en postpunk in te slaan. Dat betekende, zo bewees de set gisterenavond, dat ook de liveshow was geëvolueerd na jaren sleutelen aan de sound. In de Ancienne Belgique klonk Stonks dan weer volledig, en daarin klonk het bijzonder zelfzeker, wat ons vertelt dat de groep zijn sound steeds meer weet te vinden. De songs zaten ook live goed in elkaar en vulden de zaal zonder veel moeite, en konden ondanks het inmiddels geslonken publiek op veel reactie rekenen. Toch misten we ergens nog een unieke song die eruit sprong en bleef hangen, maar we kijken toch terug op een sterke performance.

Marios Bellas

De laatste kandidaat van de avond heeft vaak, na de eerste, de moeilijkste opdracht. Toch, zo blijkt als je Marios Bellas heet, kan je die taak met twee vingers in de neus tot een goed einde brengen. Er zijn namelijk weinig artiesten aan wie het talent van een performer zo overvloedig geschonken is, maar bij deze was de aanleg gisterenavond overduidelijk. Vanaf vrijwel de eerste noot kwam er een overweldigende muur van geluid op ons af die voor twintig minuten lang minstens even intens bleef, zonder daarbij per se luid te klinken. Tijdens “FUCK DE BUREAUCRATEN” gooide hij alle registers open (alsof Zack De La Rocha Nederlandstalige punkmetal zou maken) en op het laatste nummer liet hij zich begeleiden door enkele akoestische instrumenten, maar telkens met hetzelfde doel: een humanitaire veroveringstocht met verbinding als licht aan het einde van de tunnel. Een set die nog lang zal nazinderen, dat is zeker.

Na de laatste act was de avond natuurlijk nog niet gedaan: de jury moest zich namelijk nog wagen aan de aartsmoeilijke taak om uit al dat talent slechts drie namen uit te kiezen die tot laureaat gekroond zouden worden. Ondertussen maakten wij al een persoonlijke top drie, al was het met pijn in ons hart: de lat lag vanavond namelijk torenhoog.

Marios Bellas
Edouard Van Praet
Mudawi Collective

Uiteindelijk, na een uur lang beraad koos de jury voor Stonks, Nemode en All-Turn. De publieksprijs was dan weer weggelegd voor Mudawi Collective.

Een overzicht van de andere finales vind je hier.