Soulwax @ Les Halles De Schaerbeek: Furieuze controlekamer

Mocht de opschuddende comeback van Soulwax je het voorbije jaar ontgaan zijn, dan wordt het hoog tijd om je nú bij te scholen. De gebroeders Dewaele schopten het met All Systems Are Lying tot de tweede plaats in ons lijstje van de 20 beste Belgische albums van 2025. Na overal opduikende stickers met de albumtitel en een set vol teasers op Rock Werchter voelden we al dat er iets speciaals zat aan te komen, en voilà: in oktober zag die nieuwste langspeler eindelijk het daglicht. ‘Een rockplaat zonder gitaren’ aldus de meesterbreinen, doordrongen van politiek verzet – da’s er boenk op! En mocht het nog niet duidelijk zijn hoe hard die plaat aansloeg bij het Belgische publiek, dan bevestigden twee avonden in een uitverkochte Les Halles de Schaerbeek dat wel.

Net zoals de voorbijgaande keren was het aan DEEWEE-artiest Léo Vincent om de avond op gang te trappen, al liet die eerst een tiental minuten op zich wachten. Door de imposante opzet aan drumstellingen en synthesizers van de hoofdact werd de Limburger wat ongelukkig in een statisch hoekje gedreven, al hield dat Vincent Lynen niet tegen om toch een dapper solo-optreden neer te zetten. De vibe zat alleszins goed: trillende basriffs deden hoofden meeknikken en zetten de eerste bijtrekpassen aan. Groovy en aangenaam bleef het doorloops zeker en vast, maar om een reeds volgelopen zaal een halfuur lang geboeid te houden, bleek het toch net iets te veel van hetzelfde.

Klokslag negen uur sloegen de drie drummers vanop hun torenhoge stellingen de harten uit onze kelen. “Hot Like Sahara” werd het openingssalvo, en zo verschenen ook Stephen en David Dewaele in zwarte uniformen aan hun werkstations. Een industriële opzet, strakke lichtshow en indrukwekkende productie; Soulwax bevestigde nog steeds even stijlvol en cool te zijn als we van de groep gewend zijn. Op de pulserende beats van “Krack” creëerden de heren een haast hypnotiserende cadans, al bleef het publiek daar aanvankelijk wat stijf en statisch onder. Niet dat dat Soulwax tegenhield, integendeel; een perfect synchrone percussie, zware baslijnen en synths die schuurden als gitaren, zonder dat er effectief één gitaar aan te pas kwam – pompen geblazen, kort samengevat. Het enige puntje van kritiek was wellicht dat Stephan er vocaal tijdens “Polaris” af en toe nét naast greep, al werd dat ruimschoots gecompenseerd door de gelaagde synthpartijen errond.

Nummers vloeiden bijna anderhalf uur lang vlekkeloos in elkaar over, alsof de set één langgerekte compositie was. Mits één miniscule onderbreking althans, waarbij een robotstem het moordende tempo van de set kortstondig stillegde om het totaalconcept van Soulwax toe te lichten. Synthesizers werden aanschouwd als ‘controllers’, en Les Halles de Schaerbeek fungeerde gisterenavond als de gigantische controlekamer van de Dewaeles – een ruimte waarin wij als toeschouwers genadeloos werden meegezogen. Wit-groen-rode lichten kleurden de zaal, ronkende beats creëerden pure chaos en furiositeit. “Idiots In Love” loeide oorverdovend hard, al liet uitgelaten dansen nog even op zich wachten. “Pills And People Gone” schakelde het tempo terug een tandje lager, zonder dat de mannen op het podium ook maar een greintje aan energie inboetten. Een door de boxen galmende ‘Are you listening now?’ schudde het publiek alsnog wakker, waarna een reeks lichtflitsen en de haast technobeat van “New Earth Time” de zaal eindelijk in fysieke beweging kregen.

De nagel werd pas echt op de kop getikt met een sample van “Work It”, gevolgd door “Meanwhile On The Continent”, waarmee Soulwax bewees dat ze het gaspedaal al eens graag zonder schroom indrukt. “Another Excuse” – door Stephen aangevuld met een sympathieke ‘… to play here in Brussels’- deed de temperatuur in de zaal voelbaar stijgen, terwijl “All Systems Are Lying” gepaard ging van een lichtshow zo intens dat een trigger warning voor een epilepsie-aanval misschien niet had misstaan. De euforie leek even haar hoogtepunt bereikt te hebben, want tijdens “Gimme A Reason” viel de boel opnieuw wat stil. Wit-groen-rode lichten, knallende percussies en baslijnen die tot in je trommelvliezen schuurden, trokken de boel gelukkig snel weer op gang. Sirenes luidden door de zaal en vloeiden over in “E-talking” en “NY Excuse”. Met die laatste twee kwam de set tot een absoluut hoogtepunt – hoe kon het ook anders.

Tweeluik “The False Economy” en “Conversation Intercom” fungeerde als afsluiter van de set, waarbij die eerste als nieuwkomer zichtbaar minder herkenning opriep in de zaal. De bisronde voelde in dat aspect eerlijk gezegd wat overbodig aan, maar tegelijkertijd bevestigde de encore vooral dat Soulwax zich in de eerste plaats niet meer moest bewijzen met een extra nummer of twee, de Dewaeles hadden Schaarbeek al lang veroverd. All systems are lying, maar laat er toch eentje zijn waarin we wél blijven geloven; eentje waarin rock en elektronica samenkomen om een loeihard statement te maken.

Setlist:

Hot Like Sahara
Krack
Polaris
It Is Always Binary
Run Free
What You Got
Idiots In Love
Pills And People Gone
New Earth Time
Meanwhile On The Continent
Another Excuse
All Systems Are Lying
Miserable Girl
Gimme A Reason
E-Talking
NY Excuse

The False Economy
Conversation Intercom