King Princess @ La Madeleine: Entertainment zonder kanteling

Wie die ochtend op Instagram zat, wist hoe laat het was: King Princess postte een foto van een dame in een badpak in zwart, geel en rood. Dat ze het ding ’s avonds effectief zou dragen, voelde minder als een verrassing dan als een belofte. De feiten: King Princess is het alter ego van Mikaela Straus, 27 lentes op de teller, een Amerikaanse singer-songwriter, producer en multi-instrumentalist uit Brooklyn. Ze brak door in 2018 met de hit “1950”. Deze werd zonder grote promotie gereleased, ging viraal via sociale media en dankzij steun van andere artiesten, werd daarna een commercieel succes en een identiteitsbepalend moment in haar carrière: de springplank naar bredere aandacht en een volwaardig album. In 2023 stond ze nog in The Barn van Rock Werchter, maar dit is zowaar haar allereerste zaalconcert in België. Na een blitse start, gevolgd door een korte stagnatie in haar opwaartse beweging, lijkt de tijd nu rijp voor King Princess om haar plaats als volwaardige indiepopspeler in te nemen.

In de zaal hadden al een horde – vooral vrouwelijke – fans de voorste rijen ingenomen die klaarblijkelijk ook aan het uitkijken waren naar het voorprogramma: de Amerikaanse Susannah Joffe. Een leuke verschijning, met een lang wit kleed, mooi uitgesneden aan de benen en bloemen in de haren. Op het eerste zicht een combi van Lana Del Rey en Chappell Roan, en zo klónk ze ook. Vooral het innemende “Our Mother’s Name”, het voorlopig onuitgebrachte en met handgeklap ondersteundende “Texas Baby”, “Die Your Daughter” en “Sofia Coppola” (een nummer over een onbereikbare liefde) deden de zaal opveren. Ze dartelde vrolijk over het podium en voelde zich als een vis in het water in Brussel. Fijne artieste die Susannah! Benieuwd hoe haar carrière zal evolueren.

21 uur; La Madeleine werd ongeduldig, maar een artieste als King Princess kan het zich wel veroorloven om een kwartier te laat haar show aan te vangen. Ondertussen werd maar mooi de Belgische meute opgehitst van ongeduld en toen de eerste tonen van “Cherry” aanbraken, stond de zaal al in lichterlaaie. Straus wéét hoe ze haar publiek moet bespelen. Heel de show stond in het teken van de laatste Girl Violence-release en dus beloofde ze ons veel nummers te brengen uit haar recentste plaat. Daarom volgde in sneltempo ook “Jaimie”, “I feel pretty” en “The Bend” uit haar tweede studioalbum Hold On Baby. Ze vroeg tussendoor of er in het publiek lesbiennes aanwezig waren, waarna er luid geroepen werd. Ondanks dat “Pussy is God” gedragen werd door het publiek zakte de set na verloop van tijd wat in. “Pain” werd wat later ingeleid door een man met een dobbelsteen (vraag ons niet meer). Amerika en show, het is als een drag brunch om 11 uur: je kater telt niet, subtiliteit evenmin.

Desalniettemin smulde het publiek van haar. De openhartigheid waarmee ze zingt en praat over liefde, gender, verlangen en pijn (“Alone Again”, “Pain”, “Get Your Heart Broken”): de fans voelen die authenticiteit meteen. Ze is toegankelijk, speels en durft ook al eens spotten met zichzelf, maar tegelijk is ze een krachtige stem voor de queer community. Voor veel fans voelt ze als iemand die hen vertegenwoordigt zonder dat het geforceerd of politiek beladen wordt. Live klinkt het nog intenser: stevige gitaren, duidelijke emotie (of nét dat tikkeltje meer drama) en wat chaos die een show spannend maakt. Er hangt een sfeer van herkenning en vrijheid. Fans voelen zich veilig, gezien en begrepen, en dat maakt dat ze niet alleen voor de muziek komen, maar zeker ook voor het gevoel dat ze erbij horen.

Straus benadrukte meerdere keren dat het zotjes was dat ze voor de eerste keer hier in Brussel stond en maakte haar debuut in onze ‘hellhole’ dus zichtbaar voor iedereen die ervoor openstond. Dat “Talia” en “1950” het slot van de set inluidden, voelde dan ook als een bewuste knipoog naar de vroege Prince(ss)-jaren, en een stille erkenning dat een flink deel van haar succes nog altijd op deze songs rust. Het bleef een avond die vlot meebewoog, glimlachen uitlokte en nooit verveelde, maar zelden echt kantelde. Alles zat op zijn plaats, alleen viel het beslissende gewicht net iets te licht, alsof de vorm al weet waar ze naartoe wil, maar de kern haar nog niet helemaal volgt.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Instagram / Facebook

Setlist:

Cherry
Jaimie
I Feel Pretty
The Bend
Girls
Covers
Pussy Is God
Cheap Queen
Alone Again
PAIN
Girl Violence
Get Your Heart Broken
Fantastic
Origin
Cry Cry Cry
Hit the Back
Slow Down and Shut Up
Talia
RIP KP
I Hate Myself, I Want to Party
1950
Ohio