Lambrini Girls @ Ancienne Belgique (AB): Middelvinger omhoog en vol gas!

2025 was ongetwijfeld hét jaar van Lambrini Girls. In januari beukten ze het jaar open met hun album Who Let The Dogs Out. Een stevige slag in het gezicht van de maatschappij en onversneden punk. Wie buiten schot bleef, mocht zich gelukkig prijzen; de rest werd aan flarden gescheurd, gereten en meedogenloos bespeeld. De nummers richtten zich onder meer op grensoverschrijdende bazen en bandleden, maar ook de politie en homofoben moesten het ontgelden. Ook al is Lambrini Girls ‘maar’ een duo uit Brighton, de band speelt of hun leven er vanaf hangt en probeert zo altijd dat onvergetelijk livemoment te vinden. Dan bouw je natuurlijk een livereputatie op die moeilijk is om hoog te houden. Begin dit jaar is dat wel gelukt in de AB Club, waardoor de dames het nu mochten proberen in de grote zaal van de Ancienne Belgique.

Als voorprogramma kregen we vanavond de band Enola Gay. Nee, niet het nummer van OMD, maar een Ierse punkgroep met stevige teksten en stilistisch ergens tussen Kneecap en IDLES. De AB heeft altijd al dienst gedaan als protestbroedplaats en kon dat vanavond opnieuw zijn. Toch raakte zanger Fionn Reilly niet goed door de mix en kwamen zijn teksten niet goed over. Jammer, want we zijn er van overtuigd dat die vol kritiek en waarheid zitten. Muzikaal was het ook even zoeken ook al waren de muzikanten duidelijk getalenteerd. Er miste zo nog een goeie saus om alles aan mekaar te binden. Het tweede deel van de set was dan wel geslaagd. Met energie als bindmiddel kon de band dan toch overtuigen. Het voorprogramma kon zo toch rekenen op een degelijk applaus van een goed opgewarmd publiek.

‘Straight to business’, moeten zangeres Phoebe Lunny en bassist Selin Macieira-Boşgelme gedacht hebben, net voor hun grote show. Met “Bad Apple” werd direct een dikke middelvinger naar de politie opgeworpen. Op vraag van Lunny werd direct al een wall of death geopend, de eerste van velen. Met “Company Culture” ging de langste vinger van de andere hand omhoog, deze maal gericht naar de rijke, grensoverschrijdende bazen. Van geen vermoeidheid sprake bij de dames, die toch een druk jaar afronden waarvan deze show de derde in drie dagen is. Waar wij stonden klonk alles zoals in de studio en Lambrini Girls was op geen moment op een foutje te bespeuren.

Het blijft natuurlijk punk, meestal gekenmerkt door een stevige maar soms simpele instrumentale inbreng. Toch doet Lambrini Girls het net een beetje anders en heeft het enkele nummers die er muzikaal uitspringen. “God’s Country” en “Lads Lads Lads” zijn gedreven door een stevige baslijn die de nummers echt doet poppen. Iedereen keek misschien naar Lunny, maar Macieira-Boşgelme mocht haar ook een absolute meesteres noemen. Met een bastoon om van te smullen vulde ze vlot de AB en zweefde ze met gemak door de razende setlist. Een andere uitschieter was “Love”, een nummer dat met een prachtige en bijna shoegaze-bastoon eerst het album, maar nu ook de zaal deed trillen.

Een set van vijftien punknummers in anderhalf uur brengen is gemakkelijk, je hebt normaal zelfs tijd over. Het interessant houden, daar zit hem net de moeilijkheid, maar gelukkig is vakspecialiste Lunny er. Met verschillende fratsen hield ze het publiek in spanning maar behield ze ook de controle. Springen van het balkon, titularis in de moshpit spelen en een eigen lost-and-foundmomentje houden, het zijn maar enkele momenten die net dat extraatje toevoegden aan de show. Ook drumster Misha Phillips was plots in het publiek op een koebel aan het slaan. Ze werd snel de lucht ingestoken en op handen gedragen. Tussen alle gewaardeerde protestzangen en -bindteksten kwam haar boodschap over homofobie en transrechten die onder druk staan het meest binnen.

Lambrini Girls surft mee op diezelfde punkgolf van Amyl and The Sniffers en Turnstile en veranderde de AB vakkundig in een slagveld, net zoals de vernoemde bands dat voor hun ook al deden. Elk nummer kon rekenen op een stevige moshpit die onder impuls van Lunny steeds groter werd. Dat afsluiters “Cuntology 101” en encore “Big Dick Energy” er uit sprongen is eigenlijk gelogen, want over de gehele show was het energiepeil hoog. Zo hoog zelfs dat de laatste twee nummers het optreden met een knal deden eindigen, al kon gelijk welk nummer daar staan. Een duidelijk tevreden band zag een duidelijk tevreden en bezweet publiek – uit het boekje.

Lambrini Girls bevestigt opnieuw hun livereputatie en doet dat eigenlijk met stralend gemak. Ook brengen ze de juiste boodschappen en zijn daardoor voor ons één van dé bands van 2025. We zijn heel benieuwd hoever ze het nog kunnen en zullen geraken. Voorlopig zijn er nog geen nieuwe Belgische shows aangekondigd, maar de band is in de zomer al geboekt voor enkele Europese festivals.

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

Bad Apple
Company Culture
Help Me I’m Gay
God’s Country
Mr Lovebomb
You’re Not From Around Here
Lads Lads Lads
Filthy Rich Nepo Baby
Love
Special Different
Boys In The Band
No Homo
Craig David
Cuntology 101

Big Dick Energy