Bent u al vertrouwd met het concept fairy-doom? Wij waren dat voor het ontdekken Faetooth ook nog niet, maar zijn in korte tijd wel behoorlijk enthousiast geworden. Het drietal uit Los Angeles was afgelopen jaar nog een van de revelaties op Roadburn en maakte in september nog wat meer indruk op het tweede album Labyrinthine. Tien nummers lang slaan ze een bijzonder persoonlijke weg in en hebben ze het over thema’s als verlies, relaties en innerlijke onrust. Binnen Faetooth’s muziek leeft er altijd een zekere tweestrijdigheid tussen licht en pikkedonker. Hun naam doet in ieder geval aardig de ronde, want voor ze deze zomer voor het eerst op Graspop staan bezochten ze gisteren ons land voor een show in een uitverkochte Ancienne Belgique Club.
De zaal was omstreeks zeven uur al tamelijk goed gevuld en de reden daarvoor was niet toevallig een tricolore-bandje. Het Brusselse vijftal Aufhebung komt in februari met een tweede album (verschijnt op dunk! Records) en mocht zich gisteren in de kijker spelen bij de donkere zielen in de hoofdstad. De formule die de band daarvoor hanteerde was dan wel weinig revolutionair (op de elektronische toetsjes na), maar net daarom kwamen de nummers een kleine veertig minuten lang als een mokerslag binnen. De impact die ze creëerden deed ons wat denken aan Pothamus en Amenra, al heeft Aufhebung geen zanger die gepijnigd en vol emotie de longen uit zijn lijf schreeuwt nodig om eenzelfde intensiteit te bekomen. Geen woorden, maar daden bij Aufhebung en die daden sloegen in als een bom.
Het zwarte woud geeft bijna nooit haar geheimen prijs, maar wat geen geheim is is dat het dichtbegroeide bosrijke gebied in Duitsland de thuishaven is van Coltaine. In 2022 kwam het viertal voor het eerst tevoorschijn uit de dichte mist en dat met een best kenmerkende sound die ze zelf omschrijven als treurige, psychedelische doom. Het kwartet heeft al behoorlijk wat ervaring op de teller en dat merkte je ook aan hun set. Zo goed als het kon probeerden ze de volle zaal mee te nemen in hun muzikale spectrum en dat lukte best goed. Soms bleef Coltaine wel net iets te lang hangen in de gordijn aan mist, maar dan waren er ruige uithalen van de zangeres om voor opklaringen te zorgen. Uiteindelijk bleek dat niet genoeg te zijn om voor een blijvende impressie te zorgen en kwamen ze niet aan het niveau dat Aufhebung ons voordien had voorgeschoteld.
Een week op de Europese baan ging klaarblijkelijk niet spoorloos aan Faetooth voorbij. In Brussel maakten ze althans een uitgebluste indruk en leken ze niet echt in hun beste doen te verkeren. Dat maakte zich al vrij vroeg kenbaar, want bij openingsnummer “Iron Gate” liep het niet van een leien dakje. De gitaren overstemden volledig de twee stemmen en daardoor miste het nummer meteen zijn gewenste effect. Geen man over boord, maar echt beter werd het in de komende nummers niets. Ook op “Death of Day” kwamen de stemmen er moeilijk door en bleef het geheel net iets te lang hangen in een brei van trage en ruige gitaren. De spanning mocht gerust wat opgedreven worden, al had Faetooth daar gisteren niet de fut voor om daar de juiste reactie op te geven.
De stemmen kwamen er na een tijdje toch iets meer door, al waren die nu ook weer niet om over naar huis te schrijven. “Hole” werd herleid tot onverstaanbaar geschreeuw en de twee stemmen botsten meer met elkaar dan ze elkaar hielpen om het nummer meer beklijvend te maken. Ook een deel van het publiek leek niet overstag te gaan en wat op hun honger te blijven zitten, want de reactie bleef toch ook eerder lauw. Ari May en Jenna Garcia kregen de machine maar niet aan de praat en verplaatsen hun focus dan maar op het zo goed mogelijk bespelen van hun instrument. Het gevolg was dat er wel wat progressie werd geboekt zoals bij “October” en er al wat meer intensiteit in de set kwam, maar het bleef hoe dan ook nog net iets te steriel.
Faetooths muziek werkt naar ons gevoel vooral in een donkere ruimte en net dat gevoel misten we gisteren. De kleuren van de lichten waren net iets te fel en gaven het optreden niet dat mysterieuze randje waar hun muziek zich wel toe leent. Het leest misschien als muggenziften, maar het is wel een detail dat had bijgedragen aan een krachtigere vuist om mee op tafel te slaan. Dat lukte uiteindelijk ook gewoon muziek niet, zeker toen ze met “She Cast a Shadow” een versnelling naar beneden schakelden. Het trage nummer klinkt op plaat nog best cool, maar miste gisteren op het podium van de Ancienne Belgique venijn en branie. Dat ze het nummer op hun knieën beëindigden voelde niet meer of niet minder dan een routineklusje dat op automatische piloot werd doorgevoerd.
Aan “Echolalia” de eer om het optreden na ruim een uur spelen af te sluiten. En eindelijk kregen we het niveau te horen dat we al van bij het begin van het optreden hadden verwacht. De gitaren klonken potig en stevig, de zang was zoals dat hoorde en er kon zelfs even een glimlach ervan af op de gezichten van May en Garcia. We willen Faetooth zeker ook niet te snel afrekenen na dit optreden, want iedereen kan al eens een mindere dag hebben. De basis en het talent hebben ze zonder twijfel, maar we zien ze in de toekomst toch liever terug met meer gif, goesting en daadkracht. De tandenfee heeft met andere woorden nog wat werk om tandjes bij elkaar te sprokkelen. Deze zomer volgt een herkansing.
Op zaterdag 20 juni staat Faetooth in de Metal Dome op Graspop Metal Meeting in Dessel.
Setlist:
Iron Gate
Death of Day
White Noise
Hole
Remains
Mater Dolorosa
October
Discarnate
Meet Your Maker
She Cast a Shadow
Echolalia
