Deftones @ Vorst Nationaal: Verdovende tonen, verblindende visuals

Gisterenavond kregen we in Vorst Nationaal geen triple-A, maar triple-D programmatie voorgeschoteld. Zo, nu deze erg flauwe mop erop zit, is het tijd om u te vertellen waarom deze line-up van de hoogste kwaliteit is. Beginnen doen we met het Amerikaanse drietal van Drug Church. De posthardcoreband kende haar grootste succes met het geweldige album Cheer uit 2018, maar ook alle andere albums van de groep werden goed onthaald. Dat kan al tellen als eerste band van de avond. Daarna is het de beurt aan Denzel Curry, die we ons zelf vooral herinneren van een energieke passage in de KluB C op Rock Werchter. De Amerikaanse rapper zette die ’s middags al in lichterlaaie. We verwachtten ons aan een even pittige sfeer, met misschien al enkele moshpits, al is het natuurlijk altijd afwachten hoe het publiek reageert tijdens een zaalshow. Curry is tevens echt geen kleine speler meer in de internationale scene, zo telt hij al enkele nummers met meer dan tweehonderd miljoen streams. Om dan nog maar te zwijgen van hoofdact Deftones; de band die eind jaren negentig en begin jaren tweeduizend het meest furore maakte en toen deel was van de nu-metalscene. De Amerikanen wisten dankzij hun bijzonder unieke geluid, dat vaak inspiratie haalt bij andere genres zoals bijvoorbeeld shoegaze, het nu-metaltijdperk te overstijgen en bleven zo tot op heden een van de meest succesvolle alternatieve metalbands aller tijden.

Een zaal als Vorst opwarmen is een taak die al menig artiest heeft aangevat, maar weinigen hebben die ook tot een succes herleid. De eer om de avond op gang te trappen, was weggelegd voor de Upstate New Yorkse hardcore punkers van Drug Church. Het vijftal liet er geen gras over groeien en vuurde gelijk enkele rake riffs de zaal in, die gaandeweg, terwijl de menigte binnensijpelde, meer en meer positieve reactie uitlokten. De groep straalde energie uit en leek oprecht enthousiast om te mogen openen voor Deftones. Frontman Patrick Kindlon huppelde over het podium en zocht voortdurend contact op met het publiek. Hij deed zijn best om te connecteren met de Belgen, maar ging lichtjes de mist in door te vragen hoe je ‘springen’ in het ‘Deens’ zou zeggen. De frontman deed werkelijk zijn best om zijn fout recht te zetten, maar verstond het antwoord verkeerd en dus spoorde hij ons voor de rest van de set aan om lustig in het rond te ‘splinnen’. We vergeven het hem: de muziek was misschien niet heel origineel of verrassend, maar een half uurtje hardcore was perfect hetgeen waar Vorst nood aan had om de werkweek van zich af te schudden.

Na Drug Church vond er even een genreswitch plaats, want rapper Denzel Curry mocht drie kwartier de sfeer beheren. Vooraf leek de getalenteerde rapper voor ons een leuke boeking, maar we vroegen ons ook wel af of hij het metalpubliek zou kunnen bekoren. Misschien zou het in zijn voordeel spelen dat er heel wat jonge fans opgedaagd waren? Denzels dj kwam onder goedkeuring van een zilveren schedel met rode ogen op en kreeg alvast wat applaus van het publiek. Niet veel later kwam Denzel zelf al keet schoppen en daar leken de eerste rijen alvast van te genieten. Op het ritme van de beats van “RICKY” orkestreerde Curry wat heen en weer gezwaai, waar de eerste rijen enthousiast op inging. Naarmate het optreden vorderde, wond de rapper het publiek makkelijk om zijn vinger en na nog geen kwartier ging de volledige zaal aan het schreeuwen.

Niet meer dan terecht, dachten we, want zijn performance was natuurlijk ook niet mis. Als een sneltrein rapte hij de de bars aan elkaar en volgden hitjes elkaar op. De enthousiaste Amerikaan kon duidelijk uit een ruime catalogus aan nummers tappen, waardoor hij de drie kwartier makkelijk gevuld kreeg. De heerlijkste beat dropte ergens halfweg de show, toen hij over Kendrick Lamars “tv off” begon te rappen. Toen er nog wat extra bas werd toegevoegd, was het feestje helemaal compleet. Toen hij na “ZUMO” van het podium ging, moesten we onze lach wel even inhouden. Was het plan een korte encore houden na 35 minuten show? Gelukkig kwam hij snel terug en klonk banger “Ultimate” door de speakers. De sfeer kwam er nog een laatste keer volledig in en zo raakte de menigte nog wat lekkerder opgewarmd voor Deftones.

Na een half uur pauze, brak het moment waar iedereen op wachtte stilaan aan. Wie de setlist van Parijs één dag geleden opgezocht had, wist waaraan zich te verwachten. Openen deed de band namelijk met het snoeiharde “Be Quiet and Drive (Far Away)” van op zijn mogelijks beste album Around the Fur. Wat een manier om binnen te komen. Het publiek ging massaal aan het springen en de pinten vlogen onmiddellijk in het rond. Chino keek goedkeurend over de menigte heen en ook hij ging aan het springen, over het volledige podium weliswaar. De charmante stuiterbal wist geen moment stil te staan en haalde het hele optreden lang zijn beste moves boven. Erna volgde met “locked club” en “ecdysis” al snel wat nieuwe muziek met bijpassende visuals. De ratelslang vanop de hoes van private music kronkelde over het scherm en zag dat het goed was. Chino’s stem leek de nieuwe muziek alvast heel wat beter aan te kunnen, want af en toe leek hij toch wat moeite te hebben om alle screams tijdens nummers van de eerste albums vol te maken. Dit loste hij echter wel snugger op door het publiek te pas en te onpas in de zang te betrekken. De truken van de foor, je moet het routiniers niet leren. Ook had hij naarmate de show vorderde en zijn stembanden naar alle waarschijnlijkheid even opgewarmd raakten als het uitzinnige publiek steeds minder moeite met het halen van zijn screams.

Het middenrif van het concert werd opgevuld met een zorgvuldig gekozen mix vanop allerlei albums, waarbij jongste spruit private music extra in de verf gezet werd. Opener van die langspeler “my mind is a mountain” stal dankzij haar bijzonder brutale riffs gekoppeld aan enge, occulte en retro visuals toch wel de show. Vanuit welke oude film ze die haalden, ontging ons, maar ze voegden zeker toe aan de duistere sfeer die de band wist te creëren. Niet veel later volgde “Rosemary” dat, mede door het recente succes op TikTok, door een schreeuwende menigte onthaald werd. Met “Sextape” vanop Diamond Eyes volgde dan weer een teder momentje. Het rustige nummer zorgde voor een zeldzame ingetogen sfeer. Het publiek beantwoordde door in de maat te proberen mee te klappen, al leek dit voor velen die ernaast sloegen best moeilijk. Ook Vorst Nationaals verschrikkelijke geluid was weer van de partij, waardoor het optreden soms een klein beetje modderig klonk en Chino moeilijk te verstaan was. Maar dit valt de band niet te verwijten.

Na een vijftiental nummers luidde het iconische “Change” het begin van het slot in. Het nummer werd op magistrale wijze gebracht met een traag opkomende zon op de achtergrond, waardoor het door de zaal leek te smeulen. Dit was voor ons toch wel het absolute hoogtepunt van de set: wat een wereldnummer! De licht- en beeldcrew van de Amerikanen verdiende tevens ook een dikke bonus. Hoe de lightbars perfect afgesteld op de muziek de sfeer naar een hoger niveau tilden, was puur genieten. Helaas komt er aan alle mooie liedjes een einde, want de band verdween voor een encore van het podium. Wie de groep kent, wist echter wat er nog komen zou en kon zich tijdens de korte pauze opladen, want na “Cherry Waves” en een mooi dankwoord volgden de sloopkogels “My Own Summer (Shove It)” en “7 Words”. Dit werkte in als een rode lap op een stier op het publiek, dat als een kolkende massa op elkaar invloog. De bezwete lijven raakten al springend verwikkeld in elkaar in een soort waanzinnige tango vooraleer het doek finaal viel.

Wie deze avond ondanks het stakende personeel van de spoorwegdiensten afzakte naar Vorst Nationaal, werd beloond voor de moeite, want wat een optreden voorzag Deftones hier. Om dan nog niet te spreken van het meer dan geslaagde voorprogramma. De hele avond stond garant voor kwaliteit met Deftones als absoluut summum. De band liet het beste van zichzelf zien en koos voor een verzorgde setlist waarbij ze haar nieuwste album private music mooi in de verf zette. Ook fans van het eerste moment bleven niet op hun honger zitten. Zoals gewoonlijk gooide de klank te Vorst een beetje roet in het eten, maar dat weet je uiteindelijk al vooraf je naar Brussel afzakt. Wie maar niet genoeg kan krijgen van de band, kan ze deze zomer alvast bij de buren te Frankrijk nog eens gaan beleven op het charmante Le Cabaret Vert Festival.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Be Quiet and Drive (Far Away)
locked club
ecdysis
Diamond Eyes
Rocket Skates
Digital Bath
souvenir
my mind is a mountain
Lhabia
Rosemary
cut hands
infinite source
Sextape
Hole in the Earth
Change (In the House of Flies)
Genesis
milk of the madonna

Cherry Waves
My Own Summer (Shove It)
7 Words