RAYE @ AFAS Dome: (Nieuwe) muziek heelt de wonde

Het minste wat je kan zeggen is dat de weg naar de top voor de jonge Rachel Agatha Keen heel wat voeten in de aarde heeft gehad. Hoewel ze zo’n tien jaar geleden al een kribbel zette onder een contract met het prestigieuze label Polydor en ze tientallen hits schreef voor namen als Beyoncé, Charli xcx en David Guetta, werd haar eigen naam nooit naar voren geschoven door haar bazen, tot grote frustratie van de Britse, die haar toevlucht zocht in drank, wiet en cocaïne. Na jaren van ergernis verbrak ze haar deal en besloot ze verder te gaan als onafhankelijk artiest. Daarna scoorde ze vrijwel meteen een wereldhit met “Escapism.” en stond de naam RAYE eindelijk écht op de kaart. De carrière van de Britse zangeres leek toen wel als een sneltrein naar de top te razen. Haar debuutalbum uit 2023 My 21st Century Blues werd alom geprezen, een jaar later werd ze recordhouder met meeste BRIT Awards op een avond en recent scoorde ze een megahit met “WHERE IS MY HUSBAND!”. Dankzij haar memorabele optreden op Rock Werchter 2025, leerde ook het grote publiek in België haar kennen.

Het ijzer smeden als het heet is en snel een nieuw album uitbrengen, zou je zeggen, maar de nieuwe langspeler liet langer op zich wachten dan gehoopt. Dat blijkt nu allemaal een reden te hebben: de auto van de zangeres met al haar schetsen voor nieuwe nummers werd gestolen. Het ruikt wat naar een slecht excuus à la ‘de hond heeft mijn huiswerk opgegeten’, maar nadat die auto een jaar later opeens werd teruggevonden, inclusief papieren hersenspinsels, staat This Music May Contain Hope eindelijk gepland om op 27 maart het levenslicht te zien. Nog enkele maanden geduld dus. Fans die het wachten op nieuwe muziek stilaan beu waren, konden alvast een eerste glimp gaan opvangen in de AFAS Dome in Antwerpen, want RAYE beloofde er nieuwe muziek te spelen, of dat is toch wat wij verwachten wanneer iemand zijn show This Show May Contain New Music noemt – een vette knipoog richting de titel van dat aankomende album trouwens. Maar alvorens het zover was, stonden er nog twee andere artiesten op de affiche van de avond.

Voor haar voorprogramma was RAYE het niet te ver van huis gaan zoeken, helemaal niet zelfs, want voorprogramma nummer één was haar jongere zus Lauren Keen en voorprogramma nummer twee haar nog jongere zus Abby-Lynn Keen. Beginnen deden we dus met the middle child die opereert onder de artiestennaam Amma. Het kan niet makkelijk zijn om net na een zus met zoveel talent als RAYE ter wereld te komen, maar op vocaal vlak moest singer-songwriter Amma al van bij de start van haar set niet onderdoen; een wat nasalere klank dan haar oudere zus, maar zeker niet minder mooi. Dat toonde ze onder andere tijdens opener “Killing Cupid” en vooral bij haar gekendste nummer “If You Don’t Love Me” met enkele gerichte uithalen. Op vlak van songwriting is het verschil nog wat meer te merken, want niet alle nummers konden ons even hard bekoren, al konden zowel “Blame Game” – waarvan we het vreemd zouden vinden dat het nog niet circuleert op TikTok – en vooral afsluiter “Man Oh Man” dat zonder twijfel wel. Fijn begin van de avond; dat smaakte naar meer Keen op ons bord.

Dat kregen we voorgeschoteld onder het alias Absolutely, de jongste telg van de familie, met duidelijk een rebelser kantje, want bij haar moest het er niet allemaal te lieflijk aan toe gaan. Met wat meer gitaarwerk, evenveel vocaal talent en met nog wat minder sterke songs, nam ze de AFAS Dome mee in een duister kasteel, zwevend door de kosmos – dat is alleszins wat de visuals ons zeiden. Vijf nummers lang liet dat wat er op het podium gebeurde, ons wat koud, maar een wat minder talent voor songschrijven kan je op het podium rechttrekken met een sterke cover, moet ook Absolutely gedacht hebben, want een tedere “I Have A Dream” van ABBA kreeg de op dat moment bijna volle zaal stil, lichtjes incluis. Afsluiten deed ze nog in stijl met de krachtige ballad “I Just Don’t Know You Yet”, waar het jongere zusje toonde dat de kunde voor het songschrijven wel degelijk door haar aders stroomt, maar geef haar nog enkele jaren de tijd.

Tijd voor RAYE om haar jongere zussen te tonen hoe je 19.000 mensen vanaf seconde één helemaal in je greep houdt. Starten deed ze, nadat een hand van achter het rode gordijn een micro overhandigde, onder een grijze wolk, met een lichtspot op haar gericht, op blote voeten en in witte badjas, op de tonen van “Girl Under The Grey Cloud”. Vier strijkers kwamen schoorvoetend het podium op en niet veel later vielen er nog een kleine twintig andere muzikanten – allen haarfijn uitgedost in zwart maatpak – in om “WHERE IS MY HUSBAND!” in te zetten. Het publiek recht, het rode doek omhoog en een eerste muzikaal hoogtepunt was meteen een feit. Wanneer daarna de brassband tijdens “The Thrill Is Gone.” de aandacht naar zich toe zoog en RAYE het nummer eindigde met een van haar zoveel beloofde dramatische eindes, overstemde het applaus in de zaal bijna de muziek.

De Britse beloofde nieuwe muziek, wij kregen nieuwe muziek. Met “Skin & Bone” waren we niet helemaal mee, al konden we de vele jazzinvloeden wel pruimen. Ook de ballad “Nightingale Lane”, over die ene ex die iedereen heeft, de über-ex zeg maar, liet ons nog een beetje op onze honger zitten. Al kan dat ook gelegen hebben aan het feit dat het tempo op dat moment een klein beetje uit de set was gehaald door een lang fictief verhaaltje van de Britse – wel geestig gedaan, dat moet gezegd – en doordat de show een aantal keer stil lag door fans die het wat te benauwd hadden gekregen. Gelukkig waren er ook nummers die ons wel meteen enthousiast maakten voor het album This Music May Contain Hope. Daar was “The Winter Woman” het beste voorbeeld van: een vastberaden song, krachtig, genoeg gevoel voor dramatiek in de instrumentatie, vocaal uitmuntend neergezet, en met een toets van Vivaldi’s winter in de vioolstreken; ijzersterk!

Wie RAYE al eerder aan het werk zag, weet dat haar concerten even effectief zijn als, zo niet effectiever zijn dan, een vertrouwde babbel met je persoonlijke therapeut. De songteksten van de zangeres zijn vaak erg intiem, haar ontwapenende, soms wat te lange bindteksten onderstrepen dat. Gisteren was dat ook niet anders. Het kwetsbaarste moment kwam er wanneer het rode gordijn weer even was dichtgevallen en de zangeres alleen plaatsnam achter haar piano in de hoek van het podium. Recent nog kreeg het nummer “Ice Cream Man.” over RAYE’s eigen ervaring met verkrachting en aanranding de Harry Belafonte-prijs – ofwel: ’the best song for social change award’. Gisteren deed het de hele zaal naar adem happen en tranen over vele wangen vloeien. Herkenbaar en erg dichtbij voor velen. Voor te velen. Met het nieuwe “I know You’re Hurting” stak de zangeres ze allemaal een symbolisch hart onder de riem en in “Beware The South London Loverboy” spoorde ze alle vrouwen aan om daarbuiten goed op zichzelf te passen. “Oscar Winning Tears.” hoort jammer genoeg in datzelfde rijtje van schrijnende autobiografische verhalen thuis. Dergelijke nummers komen door hun betekenis alleen maar harder binnen en bijgevolg was ook dat lied een hoogtepunt. Vooraf gaf RAYE aan dat het niet helemaal haar dagje was, aangezien een verkoudheid de kop had opgestoken. Gelukkig beloofde ze ons vooraf wel de epische slotnoten die van “Oscar Winning Tears.” zo’n waanzinnig straf nummer maken.

We kregen serieus waar voor ons geld, want op het moment dat we al twee uur aan RAYE’s lippen hingen, kregen we nog een medley van enkele meer uptempo nummers als “Prada”, “You Don’t Know Me” en “Black Mascara.”. Een levensgrote ‘V’ verving de ‘Y’ in RAYE’s naam, de lasers werden bovengehaald en zo’n tien minuten lang zorgde RAYE voor een heuse RAVE – bij die brainstorm hadden we zeker willen zijn. Als laatste nummer van de reguliere tijd kregen we nog een ultiem voorproefje van het nieuwe album met het lichtvoetige “Joy”, meegezongen door haar twee jongere zussen. Daarna kon uiteraard hit “Escapism.” niet ontbreken alvorens het rode doek voor de rest van de avond zou vallen.

In zo’n tweeënhalf uur tijd toonde RAYE dat ze haar huidige status van muzikaal genie meer dan heeft verdiend en stak ze een spreekwoordelijke middelvinger op naar de muziekindustrie die haar zo lang in de steek liet. In evenveel tijd heelde ze diepe en minder diepe wondes. Op ieder moment wist ze sympathie bij het publiek op te wekken; was het niet met haar steengoede muziek, dan wel in een van haar vele vertellende intermezzo’s. Je zou kunnen stellen dat de vele praatjes het tempo uit de set halen, maar niet wanneer je – hoewel geregeld ingeoefend – toch zo spontaan in interactie kan gaan met je publiek, zo moeiteloos en met veel flair technische problemen oplost en daarna elk nummer, nummer na nummer, zonder uitzondering, zo ongelofelijk hard ownet. Wie nog twijfelde of RAYE binnenkort daadwerkelijk de headliner wordt op alle grote festivals, werd gisteren met de neus op de feiten gedrukt. RAYE’s weg naar de top was lang, maar ze is naar boven geklauterd om er te blijven en nog lange tijd van het uitzicht te genieten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Girl Under The Grey Cloud
WHERE IS MY HUSBAND!
The Thrill Is Gone.
Skin & Bone
Suzanne
Beware The South London Loverboy
Flip A Switch
Five Star Hotels.
The Winter Woman
Hard Out Here
Genesis pt.II
Fly Me To The Moon (Frank Sinatra cover)
Worth It.
Nightingale Lane
Ice Cream Man.
I Know You’re Hurting

Oscar Winning Tears.
Click Clack Symphony
Prada / Secrets / You Don’t Know Me / Black Mascara. / Prada
Joy

Escapism.