Hooverphonic @ Lotto Arena: Afscheid door de grote poort

© CPU – Kathleen Ooms (archief)

Elke band die meer omvat dan een voetnoot in de muziekgeschiedenis heeft dat ene album. De monumentale mijlpaal die voor altijd synoniem blijft staan als het creatieve visitekaartje. Fleetwood Mac had haar Rumours, Bloc Party deed het met Silent Alarm, U2 plantte de wortels van het wereldsucces met The Joshua Tree. Een dikke kwart eeuw geleden deed Hooverphonic iets vergelijkbaars in ons land met de release van hun derde album The Magnificent Tree. De dromerige, eigenzinnige pop van die plaat betekende na jaren van flirten met de doorbraak een coup de foudre bij het grote publiek. Drie nummers nestelden zich in het collectieve geheugen van elke muziekminnende Belg en creëerden een nalatenschap voor het album waar terecht het woord ‘iconisch’ mag voor worden opgeblonken. Sinds vorig jaar is Hooverphonic op tournee om de verjaardag van die mijlpaal in hun carrière in de verf te zetten, een concertreeks die hen nu naar de Lotto Arena bracht. Dat er echter een bitterzoet randje aan de feestviering zat, viel niet te ontkennen.

Wat initieel aangekondigd werd als een jubileumconcert, is sinds de band in december bekendmaakte dat de wegen tussen hen en zangeres Geike Arnaert wederom gaan scheiden, een soort van requiem geworden. De Lotto Arena in Antwerpen markeerde weliswaar nog niet het laatste optreden voor Hooverphonic met Geike achter de microfoon in ons land, maar voelde desondanks toch al wat aan als het afsluiten van een hoofdstuk. Qua toonzetting lijkt dat uiteraard allemaal een beetje dramatisch, maar voor een band die wel vaker handelt in welgemikte pathos en cinematische emoties, voelde de sfeer vrij apropos. De Lotto Arena was rond half negen op een winterse vrijdag klaar voor het laatste zaaloptreden van Hooverphonic in de bezetting die door fans liefkozend ‘The Magnificent Three’ genoemd wordt.

© CPU – Kathleen Ooms (archief)

Hooverphonic doet niet aan support acts om de temperatuur op te schroeven, maar wist met een minutenlange intro waar al flarden van andere nummers in vielen te ontwaren, wel al snel de toon te zetten. De intro ging vrij vloeiend over in het sfeervol opbouwende “Autoharp”. In tegenstelling tot op het vorige luik van de tour, waarbij Hooverphonic The Magnificent Tree integraal en op volgorde speelde, aangevuld met een resem hits, besloot de band de setlist nu door elkaar te schudden. Het resultaat was dat alom geliefde klasbakken als “Mad About You” nog niet meteen te grabbel werden gegooid, maar tegelijk dat het concert al bij de start traditioneler aanvoelde. Nummers als het mysterieuze “Frosted Flake Wood” of het speelse “Pink Fluffy Dinosaurs” bleven achterwege en dat voelde toch als een gemis.

‘There’s no crying over spilt milk’ is een bekend Engels gezegde dat aangeeft dat je blij moet zijn met wat je krijgt, en daarom was het al snel zaak te genieten van wat Hooverphonic wel in petto had voor de Lotto Arena. Een orkest bestaande uit zestien strijkers en zes blazers, dat door Alex de Magnificent Twenty Two werd gedoopt bijvoorbeeld. Tijdens een van zijn praatjes met het publiek gaf Callier aan dat het tonnen geld kost om een orkest als dit op het podium te krijgen, maar voor de Lotto Arena mocht het uiteraard iets meer zijn. Dat het orkest een stevige extra klankkleur aan de nummers gaf, werd al snel duidelijk tijdens een nummer als het ietwat ondergewaardeerde “Out of Sight”, waarvan de melancholie ontzettend hard versterkt werd door het strijkorkest. Je merkte, zo vroeg in het concert, dat Geike initieel nog wat moest opboksen tegen de kracht van het orkest om er vocaal bovenuit te komen in de geluidsmix. Die horde werd echter vlot overwonnen in het volgende lied “You Love Me to Death”, waar Arnaert ondertussen moeiteloos kon bijbenen en indruk maakte met een vocale uithaal.

© CPU – Kathleen Ooms (archief)

Hooverphonic grasduinde fijntjes in het portfolio en leverde zo een set af die netjes wisselde tussen fanfavorieten uit de discografie. “No More Sweet Music” haalde dividenden uit de vele strijkers op het podium en zette een zeemzoete toon uit, terwijl de nouvelle vague van “2 Wicky” de fans van het eerste uur een vreugdekreetje liet slaken. Ook “The Wrong Place” maakte een opperbeste beurt, omdat de vele instrumenten het nummer een extra kracht gaf die haar weg naar de zaal wist te vinden. De punten die Hooverphonic in Rotterdam niet wist te scoren, werden in de Antwerpse Lotto Arena gelukkig wel verzilverd. De goede sfeer bleef palpabel in de Lotto Arena hangen, maar het was Alex Callier duidelijk opgevallen dat het publiek het idee van sit down and listen to Hooverphonic wel erg letterlijk nam. Een poging om de Lotto Arena te laten meezingen tijdens “Stranger” viel dan ook te omschrijven als verdienstelijk onsuccesvol.

Geen nood echter, het keerpunt kwam in zicht. Callier gaf aan dat het trippy gedeelte van de show was afgelopen en dat het nu tijd werd voor wat meer chamber pop. “Anger Never Dies”, net als meerdere nummers van Hooverphonic uitgerust met een heerlijk vette knipoog naar John Barry, werd door Alex geschreven als een onfortuinlijke sollicitatie voor een Bondfilm. De Lotto Arena sloot het in de armen als een overheerlijke brok nostalgie. Het blik met alom geliefde klassiekers waar de Lotto Arena op zat te wachten, mocht duidelijk worden opengetrokken. “Romantic” kon voor het eerst deze avond rekenen op een enthousiast meeklappend publiek, dat op haar beurt beloond werd met een wondermooie kleine pianobrug die versmolt in de maalstroom van het volledige orkest.

Het enthousiasme maakte echter plaats voor ontroering, met het ijzingwekkend mooi gebrachte “Eden”. In een portfolio gedrenkt in grote emoties en dramatische sfeerschepping blijft “Eden” er nog steeds bovenuit steken als een nummer dat weet te beklijven; dat was, mede geholpen door de strijkers en hoorns, ook in de arena niet anders. Hooverphonic deed het bespelen van de emoties van het publiek haast moeiteloos lijken en zorgde voor collectief kippenvel. Die grote emoties mochten behouden blijven voor “Vinegar & Salt”. In tegenstelling tot vorig jaar, waar het nummer een grootse versie met volledige band kreeg toebedeeld, werd het voor de Lotto Arena wederom kleiner gemaakt. Enkel een eenzame piano en de stem van Geike dus. Het bleek ruimschoots voldoende om voor een krop in de keel te zorgen, vanwege de grootse emoties die Arnaert in het lied wist te brengen. De grote Lotto Arena werd eventjes intiem.

© CPU – Sam De Boeck (archief)

Het was voor een op dreef rakende Lotto Arena vervolgens een fijn weerzien met “Jackie Cane” en heerlijk drijven op de meeslepende grandeur van “The Night Before”, maar het waren uiteraard de iconische strijkers van “Mad About You” die als een golf van herkenning door de Lotto Arena sloegen. Tientallen smartphones gingen dan ook de lucht in om de laatste keer dat Hooverphonic het nummer met Geike in een zaal bracht te capteren. Ruim vijfentwintig jaar later blijft het een monument uit de belpop dat als een fiere grand dame overeind bleef op de bühne. Het aanstekelijke enthousiasme dat de evergreen wist op te wekken bleef behouden voor het speelse “Badaboum”, dat door het voltallige orkest naar grotere hoogtes werd getild. “Amalfi” sloot de reguliere set af, maar bleek uiteindelijk een wat afstandelijk slotnummer. Je merkte dat Geike minder voeling met het nummer heeft, iets wat verder tot uiting kwam bij het streepje “Videogames” dat erin verwerkt werd, waar Arnaert net weer wel de zwoele warmte terugvond.

Waar Geike in het vorige nummer nog een tikje onwennig in haar rol leek, pakte ze in de toegiften opnieuw haar plaats in de spotlights prominent in. Met het fijn fragiele “Nirvana Blue” werd de rode loper uitgerold voor een opulent slot met “The World Is Mine” en “Sometimes”, twee nummers waar Arnaert vocaal tot het uiterste ging. De staande ovatie die ze kreeg van de zaal voelde dan ook meer dan terecht. Als finale adieu kregen fans nog een allerlaatste uitsmijter in de vorm van het vrij recente “Hidden Stories”, dat eindigde met een mooi, van alle muziek gestript stukje meezingen. Dat, en de belofte van Alex aan een fan uit Stockholm dat er op de nieuwe plaat van Hooverphonic een nummer vernoemd naar de Zweedse hoofdstad zal komen. De relatie tussen Geike en de band is weliswaar gestrand, maar Hooverphonic blijft lopen. Dat dit de laatste keer was dat we Hooverphonic in deze bezetting aan het werk zullen zien op de grote podia van ons land, gaf het optreden misschien wel iets bitterzoets: een lichte tristesse, het gevoel dat alle schoonheid vergankelijk is. Ondanks die zwaarmoedige gedachte overheerste echter ook de dankbaarheid voor de schoonheid van speelse muziek. Een kleine twee uur lang speelde de Lotto Arena in een ballenbad vol wondermooie parels.