All Time Low @ Ancienne Belgique (AB): Bonte mengelmoes

Een twintigtal jaar geleden spoorde de poppunktrein razendsnel, All Time Low kocht in 2003 een ticketje en legde vervolgens beslag op een van de belangrijkste coupés aan boord. Met “Dear Maria, Count Me In” scoorden ze in 2008 overigens een monsterhit die momenteel een kleine achthonderd miljoen streams behaald heeft op Spotify. Sinds hun debuut als lokale muziekband op de middelbare school brachten frontman Alex Gaskarth en co intussen reeds tien albums uit. Hun laatste langspeler Everyone’s Talking zag pas enkele maanden geleden het levenslicht, waardoor de Amerikanen besloten dat het tijd was voor een gelijknamige Europese tour. Ondanks hun misschien al lange carrière kon All Time Low gisterenavond toch halthouden in een uitverkochte Ancienne Belgique voor een enthousiaste, kleurrijke show.

Terwijl het volk omstreeks 18u45 met mondjesmaat binnenstroomde, maakte Taylor Arcorn ons wegwijs door een actieve set. Opener “Poster Child” kwam meteen binnen waarna de Amerikaanse doorging op dat elan met een resem catchy nummers, al was er naar onze mening misschien net iets te weinig variatie (en articulatie) in de nummers. Hoe dan ook bracht dit energieke springkonijn, dat duidelijk de mosterd haalde bij de hoogdagen van vrouwelijke rockiconen als Paramore en Avril Lavigne, een fijne opwarming voor de rest van de avond.

Nog geen kwartier later kreeg de intussen volgelopen zaal supportact Mayday Parade voorgeschoteld. Net als de headliner van de avond zijn deze emorockers reeds meer dan twintig jaar in de weer. Zanger Derek Sanders betrad blootsvoets het podium en zorgde met “Jersey” voor het eerste hoorbare medegezang. In tegenstelling tot de rest van de bandleden had Sanders het ogenschijnlijk moeilijk om de energie constant hoog te houden: nu eens een occasionele springsessie, dan weer wat verdwaasd geslenter. Een subtiele verwijzing naar de huidige politieke situatie in hun thuisland werd met gejuich onthaald, waarna de lui uit Florida op een hoge noot eindigden dankzij onder andere “Oh well, Oh Well” en publieksfavoriet “Jamie All Over”.

Om half negen stak All Time Low van wal met “SUCKERPUNCH”, maar het publiek kreeg pas de kans om echt uit zijn dak te gaan toen het veel bekendere “Weightless” door de boxen weerklonk en zelfs een mini-moshpit creëerde. De band ging daarna onverminderd verder, door met onder meer “Damned If I Do Ya (Damned If I Don’t)” ons een vleug nostalgie naar het hoofd te gooien. Het podiumdecor was grotendeels statisch en oogde als een kleurrijke kleuterklas met grote blokken en een geruit tapijt. Zonder afleidende LED- of televisieschermen (een groot logo van het nieuwe album dat ieder nummer andere kleuren aannam was het enige echt opvallende lichtdecorstuk) lag de focus volledig op de band zelf. Iets waar frontman Alex Gaskarth en leadgitarist Jack Barakat na vijf nummers gretig gebruik van maakten door een eerste langere praatje te slaan met het publiek. Na een bewieroking van het Belgische bier, waarbij een flesje Italiaans bier om boe-geroep onthaald werd, reageerde de menigte ietwat teleurgesteld toen Gaskarth vertelde dat “Stella” de setlist niet gehaald had.

Achja, het was toch weer tijd om te rocken. All Time Low dropte verschillende bommetjes met “Time-Bomb”, “Backseat Serenade” en nieuwkomer “Little Bit” – misschien wel het leukste nummer van Everyone’s Talking. In totaal kwamen zes volwaardige nummers van die nieuwe plaat aan bod en werd de setlist aangevuld met nummers van zowat ieder album uit hun repertoire.

Enkele individuen kropen tijdens “Something’s Gotta Give” op de schouders van hun metgezellen. Dit nummer bleek echter ook de voorbode om een versnelling lager te schakelen. Hoewel balladnummers als “Missing You” en “Remembering Sunday” nagenoeg perfect gezongen werden en initieel een welkome tempoafwisseling waren, had All Time Low het nadien best moeilijk om het gaspedaal terug te vinden. Een outfitwissel en “Butterflies” deden een verdienstelijke poging, maar werden opgevolgd door enkele wazige nummers die het vermelden nauwelijks waard zijn.

Net op tijd kwamen “Sleepwalking” en vooral “Hate This Song” uit de lucht vallen, deze laatste werd samen met metalband I Prevail geschreven en gaf ons zowaar een verrassende breakdown. Gaskarth moest daarna openlijk toegeven dat hij ‘in de naam van rock-’n-roll’ moest liegen door te zeggen dat “Monsters” het laatste nummer was, zo’n song dat live nog beter tot z’n recht komt. Het publiek speelde het spel mee door ‘We want more’ te scanderen. Nadat fait divers “The Weather” nog over ons hoofd vloog, was het tijd voor de apotheose door evergreens “Lost in Stereo” en “Dear Maria, Count Me In”, inclusief vier skydancers op ons los te laten. Een heel energiek einde van het concert waarbij de fans nog eens volop hun stembanden in de strijd konden gooien.

All Time Low wist gedurende de avond duidelijk in te zetten op herkenbaarheid en variatie, waardoor fans uit vrijwel elke fase van hun carrière hun gram konden meepikken. Niet elke song hield het tempo erin en de typerende publieksinteractie werkte ook niet altijd even versterkend. Toch primeerde uiteindelijk het gevoel van een goed opgebouwde poppunkshow, gedragen door een loyaal en gretig publiek. Ondanks enkele dipjes in de tweede helft van de set, verliet All Time Low het podium met genoeg energie en klassiekers op zak om van deze concertavond een bijzonder aangename passage te maken.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

SUCKERPUNCH
Weightless
Poppin’ Champagne
PMA
Damned If I Do Ya (Damned If I Don’t)
Time-Bomb
Backseat Serenade
Sleeping In
Little Bit
Something’s Gotta Give
Falling for Strangers
Missing You
Remembering Sunday (met Taylor Acorn)
(Goodnight, C’est La Vie)
Butterflies
Dirty Laundry
New Religion
Sleepwalking
Hate This Song
Monsters