© CPU – Irene Van Impe (archief)
Snoer grandson de mond en hij wil – voor zover dat nu nog het geval is – geen voet meer op deze aardbol zetten. De Canadese zanger bracht afgelopen jaar zijn derde album INERTIA uit en naast dat het zijn meeste rockplaat was tot nog toe, sprak hij zich ook meer dan ooit uit over hoe het er tegenwoordig op onze wereld aan toegaat. Weinig positivisme dus, maar wel hoop en wensen. In een in your face mix van alternatieve rock, metal en een vleugje EDM kaderde hij zijn gedachten over maatschappelijke onderwerpen als kapitalisme, oorlog en klimaatverandering. Zeven jaar na zijn laatste passage in de AB – toen nog voor een honderd man in de Club – keerde de man terug naar de Brusselse zaal en hij was er snel bij om te zeggen dat hij blij was om ver weg van de Amerikaanse mess te vertoeven.
Rond achten was het eerst nog tijd voor Pinkshift, al moest hun tedere en onschuldige lievelingskleur eerst en vooral plaatsmaken voor fel, wakkerschuddend wit. Met een nu-metalachtige sound deed de band ons wennen aan het spel van licht en donker en zette hij zo de lichtgevoeligeren onder ons het schuim op de mond. Een nummer later had frontzangeres Ashrita Kumar al het lef om een moshpit over de zaal uit te roepen. Gelukkig voor haar waren er een twintigtal enthousiastelingen die haar roep wederhoor gaven en van ‘energy’ ‘power’ maakten. Gretig ging de band uit Baltimore op zijn elan voort, onder leiding van een zingende, rappende, roepende en schreeuwende Kumar. Het vijftal toonde zich zo als een jonge groep die nog in zijn kinderschoenen staat en nog een beetje de uitstraling van een band heeft tussen slaapkamer en muziekzaal, maar wel eentje met ambitie die zijn snaren weet staan en zijn gitaarhalzen verschillende kanten op kan richten.
Met ingesproken boodschappen van allerlei soorten mensen va allerlei plaatsen op de wereld was vanaf het begin duidelijk dat grandson een stem wil zijn voor iedereen en niemand wil uitsluiten. “AUTONOMOUS DELIVERY ROBOT” was de officiële opener, maar gevoelsmatig werd het concert écht afgetrapt met “BURY YOU”. De zanger liet zijn stem echter niet begraven, net als de scheurende gitaren en bonzende bassen die als een elektronisch laagje glazuur bovenop de mix plakten. Het was een eerste voorzichtig hoogtepuntje in de show van de mondige Canadees, die bijgestaan werd door een driekoppige band en bij momenten vocaal soms wat aan Glints deed denken.
© CPU – Chris Stessens (archief)
‘Protestsongs gesponsord door jullie’: zo noemde grandson wat hij gisteren als onafhankelijk artiest bracht. Een ferm stukje zelfinzicht, want we hadden het niet beter kunnen verwoorden. Doorheen de 24-delige setlist spotten we nauwelijks een nummer dat niet maatschappijkritisch was of een al dan niet uitgesproken vorm van politieke correctheid bevatte. De impact wanneer de band de bastrekker overhaalde op “PULL THE TRIGGER” was groot, maar de boodschappen achter zijn songs zodoende nog belangrijker. Met teksten als ‘My skin is white so you’d say I need a therapist, if my skin was brown you’d say I was a terrorist’ is hij absoluut relevant te noemen en we waren dan ook dankbaar dat zijn stem redelijk goed doorkwam.
Het drieluik “Masters of War”, “BRAINROT” en “WHO’S THE ENEMY” was op dat gebied nog het meest sprekend. Tijdens die eerste, een cover van Bob Dylan, deelde hij een steek uit aan de huidige, dictatoriale wereldleiders die miserie veroorzaken, maar enkel anderen onder hun puinhoop doen lijden. “BRAINROT” was dan weer een beschrijving van de problematische toestand waarin de huidige maatschappij verkeert, met symptomen als ‘Become a slave to the free market where you pick up a gun or become the target’ en ‘Watch it all through your new smartphone with a battery mined by a child in a warzone’, dat hij omschreef als ‘Welcome to the hell we’re living in’. Tot slot was de Amerikaanse federale politiedienst ICE kop van jut op “WHO’S THE ENEMY”.
Grandsons boodschappen waren dus duidelijk. Zo duidelijk dat hij vaak aan twee minuten genoeg had om ze te brengen. Enkel voor “Heather” nam hij zonder band wat langer de tijd, net als voor reguliere setafsluiter, grootste hit en tevens veruit de meest elektronische song “Blood // Water”. De DJ Snake-achtige melodie verhuisde wat naar de achterkant van de mix, om meer plek te maken voor de drums, zodat het nummer mooier vloeide binnen het geheel.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
AUTONOMOUS DELIVERY ROBOT
BURY YOU
We Did It!!!
Oh No!!!
BELLS OF WAR
Stigmata
GOD IS AN ANIMAL
PULL THE TRIGGER
Darkside
Overdose
6:00
LITTLE WHITE LIES
SELF IMMOLATION
Masters of War (Bob Dylan cover)
BRAINROT
WHO’S THE ENEMY
Hold The Line
Heather
Drones
YOU MADE ME THIS WAY
Blood // Water
WWIII
Stick Up
