Snow Strippers, oftewel het Amerikaanse duo Tatiana Schwaninger en Graham Perez, is een revelatie in de Gen Z-internetmuziekwereld. Het project is het logische smeltpunt van heel wat internetmuziek, gepaard met andere nostalgische invloeden: witchhouse, electroclash, Y2K eurotrance en gabber, hardstyle, cloudrap, chiptune, synthwave, new rave, shoegaze, techno, hyperpop… In tegenstelling tot acts als Jane Remover, waar dit allemaal tegelijkertijd op de luisteraar wordt afgevuurd, vond Snow Strippers een enorm dansbare en catchy combinatie tussen al dit voorgaande in een soort over the top EDM.
Esthetisch doen ze dan weer denken aan de indiesleazeperiode, met trashy kleren en goedkope videoclips. Het iconische bloghouseduo Crystal Castles wordt wel eens genoemd als beste vergelijking voor Snow Strippers. Daarnaast werkten ze meermaals samen met Lil Uzi Vert: ze maakten in beide richtingen remixen van elkaar. Bovendien doen ze zowat alles in eigen beheer, en in razendsnel tempo. Tussen 2022 en nu brachten ze zo’n zeven projecten (ep’s, mixtapes en een album) en een kleine dertig(!) videoclips uit, richtten ze een eigen label (Nice Bass Bro) op en hebben heel wat bijzondere shows op hun palmares staan (zoals een Boiler Room in New York).
Kortom, Snow Strippers is een geheel uniek duo met een geheel eigen stijl. En het werkt. Met een uitverkochte Orangerie als gevolg. De vastberaden, opvallend jonge fanbase stroomde in Gen Z-klederdracht binnen voor de openingsset van Eera, medeoprichter van het New Yorkse DIY-hiphopcollectief Surf Gang. De muziek was rustig en hard tegelijk: een soort vreedzame trance, gecombineerd met frisse hyperpopgeluidjes, wat experimentele hiphop en catchy 2000’s pop.
Even later geraakten we de tel ergens kwijt, maar Snow Strippers speelde in slechts vijftig minuten meer dan twintig nummers. Deze hyperactiviteit is ook de kern van de nummers zelf: constant wisselende beats en achterliggende stijlen, een hoop herhalende samples, zoals sirenes, geweerschoten, een dramatisch ‘Oh my god’ en vooral een enorm sexy ‘Nightkillaz’. Terwijl Graham Perez de nummers en samples aan elkaar mixte, huppelde Tatiana Schwaniger het hele podium rond terwijl ze etherisch, maar enorm distorted zingt. Dit alles gebeurde voor een prachtige, maar razendsnelle lichtshow en in een dikke laag rook.
Het jonge publiek was enthousiast, maar wou dat enthousiasme misschien net iets te graag delen met de buitenwereld. Doorheen al het gedans keken we vooral ook de hele show op gsm-schermpjes. Maar buiten deze milde frustratie, en een heel korte dip in energie in de tweede helft, was het vooral banger na banger na absolute banger. Hardstylekicks complimenteerden de meezingbare refreinen op “Just Your Doll”, wat overging in de dubstepachtige electropop van “So What If I’m a Freak”. Het snelle, euforische “In My Head” werd opgevolgd door “Don’t You Feel”, wat een even snel nummer, maar dan vertraagd leek.
In het midden van de set kregen we een mini-dj-set, met meer focus op hiphop en met een korte knipoog naar absolute monsterhit “Under Your Spell”. Snow Strippers herschiep feestmuziek door te spelen met nostalgie gemengd met duizend-en-één internetgenres en op dit nummer werd duidelijk waarom het zo goed werkt. De ‘Oh, ah-ah, uh-ah, ah-ah’ werd luidkeels meegebruld omdat het pure euforie op de meest catchy dansmuziek is. Nadien volgde enkel nog “Stab the Voice”, hun bijdrage aan RIFT Two, een compilatieproject nauw verbonden aan Drain Gang. Ook hiermee geraakten wij volledig in de ban van Snow Strippers.
In slechts een korte vijftig minuten liet Snow Strippers zien waarom ze zo uniek en vooruitstrevend zijn. De druk gelaagde en hyperactieve warboel was veel tegelijk: chaotisch en catchy, vol van geluid en toch vol onschuld, sassy én lief. Alle invloeden van micro-internetgenres versmeltten samen. De rondhuppelende Tatiana belichaamde deze dansmuziek met het hart van zo’n vijftien jaar geleden, maar nu gemaakt met ogen op de toekomst. En dit had Gen Z goed begrepen; euforisch dansten ze op een nostalgie die ze nooit hebben beleefd.
