© James Duran
Het vriest dat het kraakt, tijd voor iets om aan op te warmen. Uit het (wel) zonnige Los Angeles kwam gisteravond Frankie and the Witch Fingers afgezakt naar Brussel om die last met veel plezier op zijn schouders te dragen. Wie wel eens vaker rondneust in de knotsgekke wereld van garage- en psychrock, kwam vroeg of laat ongetwijfeld al eens terecht bij het vijftal. Voor de leken onder ons, kunnen we het eigenlijk simpel samenvatten. Fan van King Gizzard & the Lizard Wizard, Psychedelic Porn Crumpets of lange bandnamen in het algemeen? Dan is de kans bijzonder reëel dat Frankie en de heksenvingertjes dezelfde positieve indruk zal nalaten. Het klinkt allemaal wel net iets hoekiger en steviger dan bij de voornoemde collega’s, dus liep de temperatuur toch al snel op in de Botanique.
Beginnen doen we traditioneel natuurlijk bij het begin, een eer die werd toebedeeld aan het Luikse Empty Head. De band kruipt met zijn aanstekelijke punkattitude al enkele jaren steeds verder uit de undergroundscene richting Belgische top, maar zoekt voorlopig nog naar het moment van die ene doorbraak. Wie weet komt die na vanavond wel weer wat dichterbij, want wat we te horen kregen in de Rotonde was bijzonder strak en stukken beter dan hoe het op plaat al verscheen. De vijfkoppige band stond onder leiding van de frontman net arrogant genoeg op het podium om heel de zaal al mee te krijgen en gaf die met zijn lekker vettige fuzzpunksound ook heel wat zaligs om van te genieten. Zéker een band om in het oog te houden, die Empty Head!
Trash Classic heet de nieuwe plaat van Frankie and the Witch Fingers, dus drong een trashy avond zich logischerwijs op. Op de dreunende synthsounds van albumintro “Channel Rot” besteeg het vijftal vol goesting het podium, om er meteen nadien met “T.V. Baby” een eerste dikke lap op te geven en de steevast aanwezige moshpit voor geopend te verklaren. Samen met opvolger “Dead Silence” begon de show met andere woorden retehard en -strak. Het zette meteen ook de toon voor akte één van de avond. De band koos ervoor om ongeveer de helft van de nieuwe plaat ook live voor te stellen, zij het met enigszins wisselend succes.
Niet álle nummers op die plaat konden namelijk op de studioversie even hard overtuigen. Live lukte dat al stukken beter, maar het onderscheid met de hits van deel twee was toch opvallend. “Conducting Experiments” en “Fucksake” zijn bijvoorbeeld songs waar de band een stuk meer leunt op zijn oudere sound, wat ook gisterenavond rendeerde en voor temperatuurstijging in de zaal zorgde. Een “Eggs Laid Brain”, notoir voor zijn onnodig gewriemel met synths en tempowisselingen, had dan weer wat minder het verhoopte effect. Dieptepunten van de set kon je dat moeilijk noemen, lichtpuntjes waren het evenmin.
Tijd voor dat tweede deel dan maar, eigenlijk het deel waarvoor de meeste aanwezigen echt waren gekomen. Het drieluik van “Reaper”, “Realization” en “Dracula Drugs”, alle drie vaste waarden in de setlist van het gezelschap, zorgde voor de eerste unanieme vreugde-uitbarsting van de avond. Stuk voor stuk klonken ze vettig, prettig en deden ze de springplankvloer van de Rotonde daveren als een enthousiaste trampoline. Elk op hun manier zijn ze Frankie and the Witch Fingers zoals we het nog steeds het liefste hebben: psychedelisch garagerockkunstsukken overladen met fuzz en extatische kreten van band en publiek. Het kleine middenplein van de zaal werd zelfs stilaan te klein voor de steeds groter wordende pit, waardoor enkelen uit armoe en plaatsgebrek begonnen te crowdsurfen. Of uit enthousiasme, dat kan ook natuurlijk.
Het dessert is uiteraard het belangrijkste gerecht van de avond, en wat voor een dessert kregen we voorgeschoteld. Respectievelijk mochten het waanzinnige “Empire” en het pijlsnelle “Bonehead” dienst doen als sluitstuk van wat al een redelijk wilde avond was. Beide zetten onze conclusie wat extra in de verf: in de moderne scene zijn er weinig psychbands die beter kunnen dan Frankie and the Witch Fingers. De band doet het niet met prachtige improvisatiestukken of immens goeie songs, maar brengt exact wat elke fan in de zaal verwacht en verlangt. Het is een van die bands die je live wel eens moét meegemaakt hebben, wil je weten waarom ze binnen hun niche keer op keer homeruns blijven slaan. Indien er dus festivalboekers nog een gaatje in hun programmatie hebben voor komende zomer, hebben we wel een ideetje.
Facebook / Instagram / Website / Bandcamp
Setlist:
Channel Rot
T.V. Baby
Dead Silence
Electricide
Mild Davis
Fucksake
Brain Telephone
Eggs Laid Brain
Conducting Experiments
Reaper
Realization
Dracula Drug
Futurephobic
Empire
Bonehead
