© CPU – Irene Van Impe (archief)
De Brits-Franse Lauren Auder kwam met haar tweede langspeler naar de Botanique. Meer nog volgende week verschijnt er een vierde ep, wat de perfecte gelegenheid was om daar ook al iets van te spelen, maar Lauren bracht jammer genoeg uitsluitend materiaal van Whole World As Vigil. Ook het debuutalbum en de drie voorgaande ep’s bevatten namelijk heel wat fijne songs. Met haar eigenzinnige mix van pop, klassieke muziek, postrock en barokelementen weet de Britse ons vaak te overtuigen. Het grote publiek is voorlopig echter nog niet overtuigd, gezien de Witloof Bar slechts beperkt gevuld was. En dat terwijl Lauren Auder al samenwerkte met onder meer Celeste en Caroline Polachek én lof ontving van Pitchfork en BBC 6 Music.
Het beperkte publiek werd opgewarmd door Paraecho, een Brussels duo bestaande uit ttony en Dviance. Ze werkten al samen met Lauren Auder, dus het leek een logische support. De twee gitaristen werden bijgestaan door enkele soundscapes en brachten lange, meeslepende nummers. De elektrische gitaren zorgden voor een donkere, dreigende sfeer die ons deed wegdromen – soms op een goeie manier, maar soms dwaalden onze gedachten gewoon af. Het is niet evident om ruim een half uur de aandacht vast te houden met slechts een vijftal nummers als er geen interactie is met het publiek, maar Paraecho deed zijn best. De naam bleek bovendien niet slecht gekozen, want de muziek riep meer dan eens een paranormale sfeer op en de gitaren werden constant van een stevige echo voorzien. Paraecho koos niet voor de gemakkelijke weg, maar hield wel vast aan zijn sound en toonde daarbinnen toch veelzijdigheid, waardoor er aan het begin van elk nummer opnieuw spanning ontstond.
Whole World As Vigil opent met “marrow” en zo ook de avond. Zonder aarzelen werd de eerste noot gezongen terwijl de band inviel en nog voor het eerste refrein aanbrak, stonden er al wat mensen goed te bewegen op de muziek. Lauren Auder bracht haar tweede album in dezelfde volgorde, wat betekende dat de meest aanstekelijke nummers zich in het eerste kwartiertje bevonden. Tijdens “praxis” werd er zo nog meer bewogen en ook op het podium omarmde de artiest de catchy chaos die de song met zich meedraagt. Expressieve bewegingen en flitsende lichten zetten dat extra kracht bij en deden de barokrock helemaal tot haar recht komen. De niet altijd even correct gezongen noten gooiden soms een klein beetje roet in het eten, maar de diepe stem van Lauren Auder bracht wel steeds een overtuigende sfeer met zich mee die intrigerend werkte. Het duurde met andere woorden niet lang voor we helemaal in de wereld van Lauren Auder zaten, maar het optreden duurde eveneens niet lang. Na een kwartier zaten we al zo goed als halfweg.
De tweede helft van de set gooide het subtiel over een andere boeg. Net iets trager, net iets donkerder en misschien net iets minder sterk, voornamelijk doordat de songs zich niet altijd van elkaar wisten te onderscheiden. “pier” viel wel op als het eerste tragere lied. Met een dreigende ondertoon die steeds groter werd, evolueerde het lied naar een overweldigende climax waarbij Lauren Auder voorovergebogen op de rand van het podium zat, gebukt onder de last die soms duidelijk voelbaar was. Ook met “Candles” voelde het wat intiemer, zeker nadat Auder in het Frans toelichtte dat het nummer veel voor haar betekent. Ook hier brak de muziek uiteindelijk los en leek Lauren eventjes met haar armen een orkest aan te sturen, vooraleer het de intimiteit opzocht in een zachte outro. Na die kleine rollercoaster volgden drie gelijkaardige liedjes die weinig nieuw met zich meebrachten, waardoor Lauren Auder er jammer genoeg niet in slaagde met een hoogtepunt af te sluiten.
Lauren Auder bracht een zeer korte set in de Witloof Bar, waarbij het jammer was dat er geen enkel ouder nummer de revue passeerde. Ook de single voor de ep die komende week uitkomt leek te veel gevraagd, maar oké, het is een artistieke keuze om slechts één album te spelen. Ook daar knelde het schoentje een beetje, doordat de meest overtuigende songs aan het begin van de set werden gebracht. Desondanks bracht Lauren Auder samen met haar twee muzikanten de nummers wel telkens op een overtuigende en toegewijde manier, waarbij ze soms een extra inkijk gaf in haar muziek. Een half uurtje was meer dan charmant, maar het had ook gewoon wat meer mogen zijn.
Setlist:
marrow
praxis
yes
pier
701
candles
no outline
mantra
orchards
