Voor van die betere psychedelische rock, kan je sinds de jaren zestig in L.A. langsgaan. Denk maar aan iconische acts zoals The Doors en The Byrds. Tegenwoordig mag het echter ook af en toe wat steviger zijn, met bands als Thee Oh Sees, Meatbodies en het fenomeen Ty Segall die de gitaarwereld in rep en roer zetten. Ook Frankie and the Witch Fingers probeert al meer dan tien jaar hun eigen stekje in die bruisende scene op te eisen en slagen eigenlijk wel voor een stuk in hun opzet. Ze kunnen nog niet op het internationale aanzien rekenen van pakweg John Dwyer en zijn Thee Oh Sees, maar genieten toch van een loyale fanbase dankzij hun sterke albums en waanzinnige optredens. Vooral hun drie recentste albums Zam, Monsters Eating People Eating Monsters en Data Doom kunnen we wel smaken. Live spelen ze bovendien telkens als een ware energiebom de zaal plat, het publiek omver en zichzelf naar de vaantjes. Onze verwachtingen voor Trash Classic waren dus niet minder dan enorm
We vermeldden Thee Oh Sees al verschillende keren in de intro en doen het nu nog een laatste maal, want quasi onmiddellijk doet Trash Classic aan een album van John Dwyer en kompanen denken. We horen gekke synths, spastisch geram op de gitaar, een nerveuze bas en een drummer die niet snel genoeg op zijn kit kan meppen. Zowel “T.V. Baby”, “Dead Silence” en “Economy” lijken een poging of een eigen draai aan het geluid van Thee Oh Sees. Maar hoewel de drie nummers lekker scheuren, horen we toch liever het geniale origineel of de band simpelweg hun eigen ding doen. Wat zijn we dan ook blij dat op het einde van “Economy” het fuzzpedaal toch eens als vanouds stevig ingedrukt wordt en er lekker wild gedaan wordt op de gitaren. Zo klinkt het nummer als een combinatie van nieuwe invloeden en de sound die we van de band gewend zijn en waarin ze meesters zijn.
Naarmate het album verderraast klinkt het steeds een tikkeltje minder interessant, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld het geniale Zam of Data Doom. Gelukkig laat de band zich ook nog een paar keer van haar sterkste kant zien. Zo klikken de synths en riffs op “Out of the Flesh” zo geniaal in elkaar dat we erin geloven dat de band toch iets op het spoor is met de inclusie van maffe synthesizers. Het nummer bouwt drie minuten lang laag per laag op om dan open te barsten in ongeveer een minuut geram op de gitaren, terwijl de psychedelische geluiden alle kanten uit vliegen. Opvolger en tweede single van het album “Total Reset” scheurt er dan weer zoals vanouds op los, je zou het zelfs bijna verwarren voor “Electricide” van hun vorige langspeler. Niet erg vernieuwend dus, maar wel heel erg strak en erg lekker.
Wat de band van plan was toen ze de zevenminutenlange afsluiter en titeltrack opnamen blijft ons na enkele luisterbeurten volledig bijster. De band ging precies helemaal de experimentele tour op en vergat even hoe ze een nummer moeten maken. We krijgen twee minuten een lekkere schijf, dan ongeveer vier minuten wachtmuziek alsof je bij Proximus aan de lijn hangt, om dan op het einde toch nog anderhalve minuut fuzzy riffs, energetische drums en een razende bas voorgeschoteld te krijgen. Zonder het veel te lange, absurd zweverige tussenstuk had dit misschien wel een functioneel nummer kunnen zijn, maar helaas is dit niet het geval. Dat “Bonehead” en “i-Candy”, twee singles die eind vorig jaar uitkwamen, geen plaatsje kregen op het album vinden we ook wel jammer. “Bonehead” is namelijk zo’n belachelijk goede schijf dat het onmiddellijk als een van de betere nummers van het album naar voren zou komen.
Het is en blijft een moeilijke opdracht om naar vernieuwing te streven en tegelijk ook je eigenheid te behouden. Zo klinkt het album voor ons uiteindelijk ook. De band slaat een nieuwe weg in door volop in te zetten op synthesizers, maar daardoor horen we toch heel wat minder lekkere riffs en hooks op de gitaar dan anders. De nieuwe richting werkt op sommige nummers uitstekend en toont veel potentieel, maar klinkt soms ook net wat te veel als een slap afkooksel van andere invloedrijke bands. Zo staan er dan ook enkele nummers op het album die we liever overslaan.
Wie de band aan het werk wil zien zal moeten wachten tot het najaar. Pas in november tourt de band in de buurt, namelijk 11 november in Effenaar te Tilburg en 12 november in L’aéronef te Rijsel.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Out of the Flesh”, ons favoriete nummer van Trash Classic, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
