© CPU – Sam De Boeck (archief)
Onderweg naar Brussel bedachten we ons gisteren dat telkens we Holly Humberstone live aan het werk zien, de zaal weer wat kleiner is dan de keer ervoor. En in alle eerlijkheid is dat een beetje raar. In haar thuisland gaat het de Britse voor de wind, op muzikaal vlak komt haar popstergehalte almaar hoger te liggen. Recentste plaat Cruel World had zelfs enkele onontdekte pareltjes op de tracklist staan, maar zoals gezegd raken die buiten het Verenigd Koninkrijk ietwat moeilijker opgepikt. In ons land was het de Botanique dat dit keer het toneel mocht vormen voor de zangeres uit Nottingham, en dat bleek zelfs ongewild de eerste tussenstop van dit Europese luik. Ziekte gooide de afgelopen dagen namelijk roet in het eten, wat leidde tot annuleringen in onder meer Parijs en Amsterdam. In Brussel dus een nieuwe start!
Voor voorprogramma Nell Mescal mag je dat echter met een korreltje zout nemen. De zangeres ving het gebrek aan podia de afgelopen dagen namelijk op door te gaan spelen in enkele parkjes voor een paar gelukkige fans. De jongere zus van de wereldberoemde acteur Paul Mescal – jawel! – was dus eigenlijk al warmgedraaid toen ze rond half acht het Museum van de Botanique betrad. De Ierse had daarvoor een extra gitarist (en microfoon!) meegebracht, wat een halfuurtje aan mooie melodieën opleverde. Mescal was zichtbaar blij om nog eens op een podium te staan en gaf meermaals aan hoe ze haar droom beleefde, maar vertelde ook regelmatig wat achtergrond bij de nummers. Zo was “Settles” een van haar weinige vrolijke nummers en vertelde “Hers” het verhaal rond haar coming out. Allemaal heel mooi en aangenaam, maar doordat het bij een duoset bleef, lag het misschien allemaal ietsje te veel in het verlengde van elkaar. Desalniettemin bewees Nell Mescal wel dat ze veel meer is dan ‘de zus van’ – potentieel zat er zeker en vast in!
Dat was overigens ook de eerste gedachte die door ons hoofd flitste toen Holly Humberstone destijds “To Love Somebody” uitbracht. Dat de Britse het nummer gebruikte als opener, kon dus best wel tellen. Wat overigens ook opviel, was dat het geluid bijna instant enorm goed zat en dat hielp vanzelfsprekend om iedereen mee te krijgen in het verhaal. “The Walls Are Way Too Thin” was daaropvolgend nog een hitje dat het uptempo begin van de set onderstreepte en daarmee meteen ook de toon zette voor wat er ons het komende anderhalf uur te wachten stond. Een vol geluid, fijne indiepoprock en niet te veel complexiteit. Van haar fikse verkoudheid was daarbij trouwens ook niets meer te merken – ‘Plots was ik genezen, en nee ik ben niet meer besmettelijk’, grapte ze daar zelf over. Besmettelijk misschien niet, maar Holly Humberstone werkte wel aanstekelijk. “Overkill” was een ouder hitje dat niet op de setlist kon ontbreken, voor “Cruel World” kwam de zangeres voor het eerst wat los van haar microfoonstatief.
Dat was overigens meteen ook het moment waarop alles wat meer als een fijne popshow begon aan te voelen. Ondanks dat het gisteren productioneel tot het minimale beperkt bleef, had je toch vaak het idee dat deze artiest te groot aanvoelde voor het Museum. Een nummer als “Kissing in Swimming Pools” brak bijvoorbeeld cool open in dramatiek, “Die Happy” bleek dan weer geliefd bij de fans. Dat de Botanique, niet helemaal uitverkocht raakte, voelde je op geen enkel moment. Zeker omdat Holly’s band de al dan niet bestaande leegte telkens opvulde. “Paint My Bedroom Black” werd wat opgesmukt met meer gitaar, “Down Swinging” volgde dat voorbeeld. Groot en klein lag ook gisteren echter heel dicht bij elkaar, toen “Deep End” ons meteen daarna teruggebracht naar de basis. Dat de zangeres nog wist dat ze de avond voordat haar debuutsingle verscheen in diezelfde Botanique speelde met Lewis Capaldi, getuigde dan weer van het feit dat ze niet was vergeten van waar ze kwam.
Want ook Holly Humberstone gaf meermaals aan dat ze niet kon geloven haar droom te beleven. Een nummer als “White Noise” zal haar daar in de nabije toekomst waarschijnlijk alleen maar verder bij helpen, gezien het ‘crying in the club’-nummer misschien wel eens in de voetsporen kan treden van hitje “Falling Asleep at the Wheel”. De temperatuur steeg, de sfeer werd nog wat losser, en alles deed vermoeden dat we in een laatste rechte lijn richting finale waren beland. Dat de zangeres ervoor koos om net op dat moment een nog te verschijnen nummer te spelen, was een gedurfde zet, maar het werkte wel. Doorheen de set was ze er namelijk in geslaagd het Museum zo rond haar vinger te winden, dat het eigenlijk niet eens meer uitmaakte dat de grootste hitjes al gepasseerd waren. Een “Red Chevy” en “Drunk Dialling” bevestigden op het einde des te meer dat het gewoon prima popnummers zijn.
Stilstaan bij de huidige wereldsituatie deed ze in de toegift met “Lucy”, al waren het uiteindelijk “Dive” en “Scarlett” die voor het meeste euforie in de lucht zorgden. De handjes gingen omhoog en sommige fans hielden er ongetwijfeld herinneringen aan over die ze nog lang zullen koesteren. Betekende dat dan ook meteen dat Holly Humberstone een concert neerzette dat de geschiedenisboeken in gaat? Dat dan ook weer niet. De Britse zette een sterke set neer, waar eigenlijk vrij weinig tot niets op aan te merken viel. Misschien iets te clichématig of voor de hand liggend, maar wel altijd gewoon prima uitgevoerd. Indiepoprock zoals het hoort, inclusief liveband die voor een volle sound zorgde en zangeres die het podium kan ownen. Of om simpelweg bij het thema van de avond te blijven: de set was aanstekelijk, niet besmettelijk.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
To Love Somebody
The Walls Are Way Too Thin
Overkill
Cruel World
Blue Dream
Kissing in Swimming Pools
Die Happy
Paint My Bedroom Black
Down Swinging
Deep End
White Noise
Falling Asleep at the Wheel
Too Cute to Be Lonely
Red Chevy
Drunk Dialling
Dive
Lucy
Scarlett
