© Daniil Lavrovski
Ondertussen is het weeral drie jaar geleden dat Bat Eyes hun debuutplaat aan de wereld presenteerde. Het viertal rond Koen Wijnant zoekt al jaren de grens op tussen sprankelende powerpop en dromerige nineties indierock, altijd met dat typische gevoel van melancholie dat nét niet somber wordt. De songs op dat titelloze debuut klonken alsof ze met één voet in het verleden staan en met de andere ongeduldig naar iets nieuws schopten.
Met “Alamine” kiest de band voelbaar voor een andere afslag. Het nummer laat het vertrouwde pad even achter zich en beweegt als een traag zwevend stofdeeltje door een zonovergoten kamer. De reverb ligt dik op de huid, piano- en synthflarden flikkeren als losse ingevingen en Wijnant zingt alsof hij een gedachte probeert vast te houden voordat die weer vervliegt. “Alamine” klinkt minder als een single die aan alle kanten moet knallen, en meer als een momentopname van iets dat nog in beweging is; intiem, licht mysterieus en verrassend ruimtelijk. Het verhaal achter het nummer geeft dat gevoel alleen maar meer reliëf. Wijnant stapelde in het moment wat melodieën op elkaar, opname-engineer Peter ving de losse lijnen op en Luna De Bruyne, Tomas Serrien en Birger Ameys vulden intuïtief de ruimte in. In amper een uur stond de basis.
Intussen werkt Bat Eyes als hecht viertal verder aan nieuw materiaal en duikt de band geregeld het livecircuit in. “Alamine” is geen eenzame opflikkering, de single komt met de belofte van een nieuw album in de loop van volgend jaar.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
