Sommige debuutplaten voelen meteen als het begin van iets. Niet omdat ze alles al hebben uitgedokterd, maar net omdat je hoort dat er nog veel meer in zit. Het titelloze debuut van Bat Eyes uit 2022 was zo’n plaat. Tien nummers lang klonken Koen Wijnant en zijn band alsof ze al jaren wisten hoe een goede powerpopplaat moest klinken: heldere gitaren, sterke refreinen en net genoeg melancholie om het geheel wat meer kleur te geven. The Posies, Nada Surf, Big Star en Teenage Fanclub waren nooit ver uit de buurt, maar Bat Eyes klonk niet als een band die simpelweg naar haar platenkast stond te wijzen. Met Luna De Bruyne, Tomas Serrien en Birger Ameys naast Wijnant had de groep vooral een eigen plek gevonden tussen Amerikaanse gitaarpop en de Vlaamse realiteit.
Bijna vier jaar later is er eindelijk Murch. Wat er in de tussentijd precies gebeurde, houdt de band grotendeels voor zichzelf. Misschien is dat ook niet zo belangrijk. Belangrijker is wat er op de plaat te horen valt. Want Murch klinkt niet als een radicale koerswijziging, eerder als een band die haar eigen geluid verder open trekt. De gitaren staan minder strak in het gelid. Ze krijgen af en toe een laagje reverb en vooral ruimte om op ontdekking te gaan. Waar het debuut geregeld meteen bij de kraag greep, laat Murch de nummers wat meer rondhangen. Wie graag in de indierock- en dreampopwereld vertoeft, zal zich hieraan kunnen laven, zeker met het vleugje shoegaze dat voor extra kleur zorgt.
Ook het verhaal achter de opnames past ergens bij dat geluid. Murch werd opgenomen in Gent met Peter Desmedt en Xavier De Clercq. De mix gebeurde vervolgens met De Stevens in de Roundhead Studios in Auckland, waarna Uwe Teichert de mastering verzorgde in Brussel. Het materiaal legde dus letterlijk een flinke afstand af voor het klaar was. Het klinkt als een detail en toch voel je die afstand doorheen het hele album. De plaat voelt in ieder geval nergens volledig vastgenageld aan één plek. Zelfs de titel Murch heeft iets ongrijpbaars. Het klinkt als een woord dat je ergens hebt opgepikt en waarvan je je afvraagt of het eigenlijk wel bestaat.
“It’s Not Real” sluit daar mooi op aan. Het nummer heeft iets zachts en licht verweerds. De meerstemmige zang en de zwevende gitaren geven het een warme, bijna vergeelde sfeer. Tussen die vertrouwde elementen zitten kleine geluidjes die de song net genoeg uit balans brengen. De tekst draait rond herinneringen en de twijfel die ermee gepaard gaat. Hoe zeker ben je nog van iets dat je jarenlang als waarheid hebt beschouwd? De muziek geeft daar geen duidelijk antwoord op. Ze blijft ergens tussen troost en vervreemding hangen.
“Alamine” gaat nog verder in die richting. Het is klein, zacht en toch ook weer een beetje wazig. Alsof je het toevallig hoort terwijl je in een andere kamer staat. Dat gevoel past mooi bij de manier waarop het ontstond. Wijnant stapelde een paar melodieën op elkaar, Peter Desmedt legde de ideeën vast en De Bruyne, Serrien en Ameys begonnen er spontaan rond te spelen. Binnen het uur stond de basis. Je hoort die spontaniteit terug. Er zit weinig berekening in en net daardoor voelt het bijzonder natuurlijk.
Naast die kleine momenten kiest Bat Eyes op Murch ook voor meer ruimte. “If Only” krijgt de tijd om rustig op gang te komen. “Pam” doet daar met zijn bijna zes minuten nog een schepje bovenop. De band hoeft niet voortdurend naar een refrein toe te werken en laat songs rustig hun vorm zoeken. “Ana” zet als opener meteen de toon en krijgt daar ruim vier minuten voor. “Condition” en “Honeybee” zorgen vervolgens voor wat meer vaart. Ze zijn korter, directer en geven de plaat even een schop onder de kont. “You Might Be Right” sluit alles dan weer rustig af. Halverwege valt het nummer bijna stil. Daarna komt de band langzaam opnieuw op gang en groeit de song naar zijn einde.
Het verschil met het debuut wordt vooral duidelijk in de directheid. Die eerste plaat had songs die zich na één luisterbeurt al makkelijk lieten meezingen. Murch heeft wat meer tijd nodig. Sommigen blijven aanvankelijk op de achtergrond, terwijl kleine details – een gitaarlijn die net wat langer blijft hangen, een stem die wegzakt in de mix – pas later hun plek vinden. Bat Eyes vertrouwt erop dat de songs dat geduld waard zijn en voelt daardoor nergens de behoefte om alles groter of nadrukkelijker te maken.
Murch is daarmee een logische volgende stap voor de band. Bat Eyes probeert het debuut niet over te doen en gooit het roer evenmin volledig om. De groep laat vooral meer ruimte rond haar melodieën en vertrouwt sterker op sfeer en subtiliteit. Dat maakt de plaat minder onmiddellijk, al geeft ze bij meerdere luisterbeurten steeds meer prijs. De belofte van het debuut wordt hier niet simpelweg ingelost. Ze krijgt vooral meer diepte.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Alamine”, ons favoriete nummer van Murch, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
