Mumford & Sons @ AFAS Dome: Met sympathiepunten de onderscheiding behaald

Wat een week voor fans van Mumford & Sons! Nadat de band bekend werden gemaakt als headliner voor Rock Werchter 2026, ze sluite op donderdag 2 juli de eerste festivaldag af, zouden we bijna vergeten dat ze deze week ook een uitverkochte AFAS Dome mag entertainen. Marcus Mumford en co brachten begin dit jaar met RUSHMERE alweer hun vijfde studioalbum uit en ondanks de verdeelde reacties, hebben de titeltrack en “Caroline” wel het potentieel om live uit te groeien tot fan favorieten. Ook was het uitkijken of de meest verse single in samenwerking met Hozier, “Rubber Band Man“, al meteen de setlist zou halen. Nu ja, eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het merendeel van het publiek toch vooral naar Antwerpen afzakte voor de hits waarbij de banjo’s de oren wel op een zeer aangename manier weten te kietelen.

Voordat het de beurt was aan de Britten met hun banjo’s, mocht de AFAS Dome zich nog verlekkeren aan het voorprogramma dat nauwelijks nog te beschouwen valt als een opener. The Vaccines is al jaren een vaste waarde in het Belgische muziek- en festivallandschap en ‘slechts’ een kort voorprogramma mogen spelen leek bijna zonde van de passage van de band uit Londen. Gelukkig is Justin Young een geboren frontman die zelfs de stijfste harken aan het dansen krijgt, al kreeg hij het deze keer niet zomaar in de schoot geworpen. Tijdens “Post Break-Up Sex” was het trekken en sleuren om hier en daar wat opgestoken handjes te krijgen, maar publiekslieveling “Wetsuit’ brak zeer toepasselijk het spreekwoordelijke ijs. Alles wat volgde was een walk in the park voor de rasentertainers die de mannen van The Vaccines zijn. De ene na de andere hit werd afgeschoten en zo werd het ruim veertig minuten heel erg aangenaam opwarmen.

De allerlaatste plaatsjes in de AFAS Dome werden gevuld en op het middenplein was het drummen geblazen toen de lichten doofden en Mumford & Sons zijn show op gang trapte met “Run Together”, prachtig versterkt door de impressionante cello van Ted Dwane. Met “Babel” volgde meteen een ‘banjo-klassieker’ en “Rushmere” werd vergezeld door een lichtgevende kerstboom die uit het plafond naar beneden daalde. Opvallend trouwens hoe die nieuwe song door het hele publiek al probleemloos werd meegekweeld, straf. Een aangename verrassing ook dat “Little Lion Man” zo vroeg in de set al mocht passeren en dat zorgde er dan ook meteen voor dat iedere nog zittende ziel recht sprong en de tribunes al een eerste keer op hun grondvesten daverden. Zeer sterk begin dus van hun show, waarmee de lat voor de resterende honderd minuten natuurlijk wel heel hoog werd gelegd.

Initieel lukte het Mumford & Sons ook wel om dat hoge niveau aan te houden. Voor “Lover Of The Light” kroop Marcus achter de drums, altijd indrukwekkend wanneer een artiest die combinatie tot een goed einde weet te brengen. “Believe” is dan weer zo’n nummer waarbij je denkt: ‘juist ja, dat is ook nog van hen’. De sfeer zat goed in de AFAS Dome en het publiek was duidelijk enthousiast, het plaatje klopte met een eenvoudige maar versterkende lichtshow en een feilloze muzikale uitvoering van de nummers. Dat met “Truth”, een verloren en middelmatig gitaarnummer, en het ietwat saaie weliswaar onuitgebrachte “Here” het even wat minder interessant werd, bedekken we graag met de mantel der banjoliefde.

Halverwege de show besloten Marcus en co dat het tijd was om van decor te veranderen en slopen ze ondergronds naar een klein podium in het midden van het middenplein. Toen fan Amber het publiek mocht toespreken vanop dat kleine podium, vreesden we even dat de show zou verzanden in bijzaken. Gelukkig bleek vader Mumford in de zaal aanwezig te zijn en werd het soms wat vergeten “Guiding Light” opgedragen aan de man. Helaas was dat meteen het enige hoogtepunt van de miniset op het B-podium, ook hitje “Caroline” kon onze eerste geeuw niet onderdrukken.

Tijd om er terug wat leven in te blazen, leek ook Marcus te beseffen, en tijdens “Ditmas” besloot hij dan maar een tourtje rond de AFAS Dome te doen, benieuwd of zijn tijd terug te vinden is op Strava. “The Cave” zorgde er definitief voor dat geen enkel individu nog zittend te spotten was in het publiek en het middenplein ging collectief de lucht in. “The Wolf” mocht de set afsluiten alvorens in de bisronde te duiken. Het intieme “Thimshell” werd akoestisch gebracht en zanger Marcus verzocht dan ook iedereen zeer vriendelijk om zijn snavel te houden en braaf als de Vlamingen zijn, werd er ook geluisterd. “Rubber Band Man” diende ook nog te passeren, verrassend hoe zo’n recent nummer toch al vlot werd meegezongen door de fans. De band had natuurlijk nog één grote hit achterwege en “I Will Wait” zorgde ervoor dat je een glimlach doorheen de zaal voelde glijden. Afsluiten hier had mooi geweest, maar de Britten besloten met “Conversation With My Son” er een ietwat ongelukkig en overbodig sluitstuk aan te breien.

Diegenen die dachten dat je met banjo’s geen 18.000 mensen in een zaal kan krijgen, kreeg van Mumford & Sons het nakijken. De lat die ze voor zichzelf legden lag hoog en werd zeker niet altijd vlot gehaald, maar ach, de sympathie en het spelplezier van de mannen uit Londen zorgden ervoor dat ze in de AFAS Dome een meer dan degelijk en amusant optreden gaven.

Mumford & Sons staat op donderdag 2 juli 2026 op Rock Werchter. Alle info daarover vind je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / website

Setlist:

Run Together
Babel
Rushmere
Little Lion Man
Hopeless Wanderer
Believe
Truth
Here
Ghosts That We Knew
Guiding Light
Caroline
White Blank Page
Ditmas
The Cave
Roll Away Your Stone
Delta
The Wolf

Timshel
Rubber Band Man
Awake My Soul
I Will Wait
Conversation With My Son (Gangsters & Angels)