Sonic City 2025 (Festivaldag 1): Opwarmertje voor het weekend

Begin november is het festivalseizoen al lang afgesloten en toch vindt er nog één belangrijk festival plaats voor we alweer het volgende jaar intreden. In het zuiderse hoekje van West-Vlaanderen sluit Sonic City namelijk al jaren écht het festivalseizoen af. Het driedaagse festival weet elk jaar het neusje van de zalm te boeken van de internationale underground scene en wisselt dit af met Belgische gevestigde waarden. De eerste dag was in feite een beetje een opwarmertje aangezien er maar vier bands op het programma stonden. Zo was Belgische nachtegaal Sylvie Kreusch de gedoodverfde headliner, maar werden we met Protomartyr en Destroyer ook internationaal verwend.

Prostitute @ Main Stage

Toen we onze voorbereidingen voor Sonic City 2025 troffen, luisterden we onder andere het debuutalbum van Amerikaanse band Prostitute: Attempted Martyr. Het album opende met een tweeminutenlange preek in het Arabisch – aha, dat bedoelt de organisatie dus met Arab rock – vooraleer het ene postpunky gerammel na het andere door de speakers ramde. Zo ging het ook live, want we kregen eerst de preek, en dan het gerammel dat met momenten erg chaotisch klonk, om dan weer lekker strak uit de hoek te komen. Het ging er zo geweldig aan toe, dat het geluid een keer of twee uitviel in de eerste twintig minuten, maar daar leek de zanger zich niet al te veel van aan te trekken. Hij schreeuwde onverstaanbare kreten door zijn microfoon terwijl hij als een gekke Imam over het podium walste. Dit terwijl Aziatische trompetten, een extreem vette bas en pompende drums het geheel voortstuwden. Het voelde even alsof we ons in het Dune-universum van Dennis Villeneuve bevonden, maar dan zonder gigantische zandwormen. Na een goed halfuur hadden we het zelf wel een beetje gezien en daar dacht het geluid precies ook zo over, aangezien het plotsklaps, jammer genoeg voor de band en organisatie, nog enkele keren uitviel. We maalden er uiteindelijk niet zo veel om, want er is ook maar een bepaalde hoeveelheid herrie die we aankunnen voor het te veel wordt.

Protomartyr @ Main Stage

Vervolgens op de affiche stonden de mannen van Protomartyr, sinds jaar en dag helden uit het postpunkgenre. Openen deden ze met het vrolijk klinkende hitje “The Devil in His Youth” en zo zat de sfeer er al snel in. Het publiek wiebelde bij aanvang van links naar rechts, en dat zou niet meer stilvallen tot het einde van het concert. Ook hoorden we af en toe links en rechts teksten meegeroepen worden, waardoor je toch besefte dat een groot deel van het publiek voor hen gekomen was.

Bij wijze van het publiek te belonen, liet gitarist Greg Ahee halfweg de show zijn kunsten zien en zo nam hij, ondersteund door Joe Casey zijn prekende zang, een loopje met het nummer. De zang deed tevens sterk aan moderne postpunker Joe Talbot van IDLES denken. Mompelend liet hij weten dat we vanavond een dubbele dosis Detroit kregen, aangezien Prostitute ook uit Motor City heilt. De groep speelde een erg strak setje en zowat elke muzikant stak er op zijn eigen manier wel bovenuit. De gitarist haalde zijn kunstjes boven, de drummer speelde bijzonder sterk en vreesde niet om hier en daar technische aan het werk te gaan en de bassist speelde al voor- en achteruit stappend moeiteloos zijn euforische lijnen. Zo entertainde het viertal van begin tot einde geroutineerd de volgelopen zaal, waardoor iedereen helemaal opgewarmd was.

Destroyer @ Main Stage

Als voorlaatste mochten Dan Bejar, ex-lid van The New Pornographers, en vrienden het podium betreden. Samen noemt het zevental zichzelf Destroyer wat enigszins grappig is aangezien hun muziek vrij euforisch klinkt. De indieband maakte gebruik van twee gitaren, een bas, een trompet die door een resem effectpedalen gehaald werd en een synthesizer om tot een euforisch klinkend geheel te komen. Het optreden klonk voor ons als een bijzonder aangename afwisseling met het postpunkgeweld van ervoor. Welke genre het zevental speelde, valt echter moeilijk in een hokje te duwen. Ze zijn namelijk algemeen aangenomen als een indieband, maar we hoorden bluesy, folky en funky elementen net als een nummer dat aan The Cure deed denken en zelfs postrock-achtige soundscapes. Zelfs rockopera leek even te komen piepen. Het was een bijzonder eclectisch geheel die nooit de rode draad te leek verliezen. Bejar zijn zwoel gemompel, dat wat aan Mike Scott van The Waterboys deed denken, hield het om een of andere reden erg goed samen. Zo vulde de band rond Bejar makkelijk de vijftig minuten en plaveide zo de weg voor headliner Sylvie Kreusch.

Sylvie Kreusch @ Main Stage

Ook Sylvie sloeg erin om met zeven op het podium te verschijnen. De Belgische zangeres bracht namelijk een drummer, bongospeler, gitarist, bassiste en twee dames op keys mee. We hoeven voor de knappe lezer dan ook niet te schetsen dat we vanaf de start getrakteerd werden op een bijzonder vol en warm geluid. De sound van het zevental was om bij duimen en vingers af te likken en begeesterde het publiek. Een uur lang hoorden we het beste van haar repertoire waaronder een groot deel van de deluxeversie van Comic Trip die nog maar een week of twee uit is. Kreusch warmde beetje bij beetje op en ging steeds zwoeler aan het bewegen.

Na een goed halfuurtje weerklonk een Oosterse gitaar ondersteund door een pompende bas door de speakers wat voor de nodige vlam in de pijp zorgde. ‘All right let’s dance’ riep Kreusch alsof ze zelf genoot van dat extra beetje schwung. Ze was ondertussen wild tekeer aan het gaan op het podium net zoals de solerende gitarist die er maar al te graag op inspeelde. Sylvie Kreusch is rock-‘n-roll! Net wanneer het tempo er zo mooi inzat, verdween het momentum opnieuw helemaal in de show. De zangeres zette een schone ballade in, maar zelf hadden we graag nog wat verder gesurft op de vibe die ze daarnet met haar band creëerde. Al snel werd de draad terug opgepikt en kregen we nog enkele energetische nummers. Er volgde natuurlijk nog een dankwoordje en Kreusch vermeldde dat het de laatste zaalshow was van de Comic Trip-tour. Zo kon het album na een mooie zaal- en festivaltour en met een leuke passage op Sonic City in schoonheid de kast in verdwijnen.