Mac DeMarco @ Koninklijk Circus (Cirque Royal): Het zoete leven

Voor een lange tijd was Mac DeMarco een man die je nagenoeg ieder jaar aan het werk kon zien in België. Tot hij na 2019 toch besloot om zich te beperken tot concerten in Noord-Amerika en wilde werken aan nieuwe muziek. Het duurde een tijdje, met wat folietjes tussendoor, maar dit jaar verscheen er nog eens een echt album onder de naam Guitar. Het was de reden voor DeMarco om toch nog eens de oversteek te maken en dat mocht hij in België doen in een uitverkocht Koninklijk Circus. Daar kwam een heel jong publiek op af die zijn muziek omarmde als geen ander.

Helemaal uit Australië kwam Tex Crick opgedraafd om het eerste halfuurtje muziek te voorzien in het Cirque Royal. De band zat met zijn viertjes neer om vooral heel rustige muziek te brengen. Dat deed ze aan de hand van een gemoedelijke groove, zachte vocals en een typische zuiderse bries. Het publiek kraaide er niet echt om, want dat zag het voorprogramma vooral als een extra momentje om te praten met elkaar. Jammer, want de muziek was best genietbaar en zou in een andere setting zeker blijven plakken. Nu werd het te vaak gereduceerd tot achtergrondmuziek wat het geheel dan weer niet ten goede kwam. Zelfs toen de drummer tegelijk drumde en dwarsfluit speelde, was het enthousiasme maar matig. De band vroeg op het einde of ze een oud of nieuw nummer moest spelen, maar eigenlijk lag niemand er wakker van. En zo werd het een nieuw, al had het evengoed een oud kunnen zijn, want niemand die het verschil zou opgemerkt hebben.

Het was meteen duidelijk dat de zaal vooral voor Mac DeMarco en zijn kuren kwam. Tamelijk nonchalant verscheen hij, met een reflecterende afritsbroek alsof hij net met de fiets was gekomen, dan ook samen met zijn band op het podium. De muziek die tussendoor speelde, werd niet eens stilgezet, plots wandelden ze gewoon het podium op. Dat zette meteen de toon voor de rest van de set, al zou het nooit echt ontsporen in chaos zoals dat vroeger wel eens kon gebeuren. Nee, met een subtiel liedje begon hij zijn set en niet veel later hing iedereen aan zijn lippen met “For The First Time”. De song werd goed meegebruld en het viel op dat nummers uit die plaat echt wel tot het collectieve geheugen zijn beginnen horen. Zo ook bij “On The Level” dat een rasechte klassieker bij DeMarco is.

Waar zijn nieuwe album een beetje monotoon en saai bleek, doet DeMarco het live allemaal net iets boeiender. Het helpt ook dat hij er af en toe een klassieker kan tussen steken, maar evengoed zijn er zijn expressieve bewegingen terwijl hij zingt. Het is namelijk zo dat hij een volleerde frontman is geworden die de gitaar meer niet dan wel vastpakt. De eerste keer dat het gebeurde was bij “Salad Days” en daar klonk de band al snel iets snediger dan voorheen.

Nadien smeet hij voor één keer de setlist om en je merkte al snel dat er een klein beetje chaos ontstond. “Nightmare” moest gespeeld worden, maar niemand leek echt mee. Het was weliswaar charmant en niet al te storend, waardoor het euvel snel verholpen was. Zelfs toen hij een nummer van zijn bassist Daryl Johns plande te spelen, kondigde hij dat vol overgave aan. De song zelf was niet de sterkste in de set, maar het gaf wel het wederzijds respect tussen band en artiest aan.

Ook DeMarco hield de vinger aan de pols bij het publiek door een verhaal te vertellen over een ezel die hij de afgelopen middag had ontmoet in Brussel. Het was de inleiding voor “Ode To Viceroy”, een nummer dat ook vlijtig werd meegezongen. Voordien had hij het publiek nog uitgedaagd, dat trouwens te pas en te onpas zat te schreeuwen naar hem, met zijn microfoon net niet in de zaal te gooien. Nadien kregen we bij “Another One” een zaal vol lampjes en een DeMarco die een heuse handstand uitvoerde tijdens het al bij al rustige nummertje.

Kortom, op de 26 nummers die passeerden bleef er maar iets gebeuren en ook het tempo zat er goed in. Niet iedere song werd nodeloos uitgerokken en maar af en toe hoorden we een langere gitaarsolo. Wel was er nog een verrassing met Ryan Paris die opdook tijdens “Simply Paradise” waardoor we plots zelfs een funky nummertje te horen kregen. Naar het einde toe kwamen dan nog al zijn hits een voor een aan de beurt, maar daar wel een klein beetje ruimte voor rek. Nochtans hoefde dat niet echt, maar je zag dat de band er wel spelplezier uit haalde.

Alsof het einde met “Chamber of Reflection” nog niet genoeg was, kregen we nog een onvergetelijke bisronde. Ryan Paris kwam nog eens het podium op en hij speelde er zijn gigahit “Dolce Vita” samen met Mac DeMarco. Als uitsmijter kan dat wel tellen en de zaal neuriede het nummer nadien nog tot aan zijn auto, trein of huis verder. Het was een leutig einde van een al even leutige set. Mac DeMarco lijkt te zijn herboren en amuseert zich op het podium als nooit tevoren. Met een groot deel nieuwe fans kan hij zijn carrière heel wat nieuw leven inblazen en dat zal al gebeuren deze zomer in Antwerpen.

Op 7 en 8 september 2026 speelt Mac DeMarco in OLT Rivierenhof.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Shining
For the First Time
Sweeter
On the Level
Phantom
Salad Days
Nightmare
20200817 Proud True Toyota
20191009 I Like Her
Rock and Roll
Still Beating
Baby London (Daryl Johns Cover)
Passing Out Pieces
Home
Heart to Heart
Knockin
Ode to Viceroy
Little Dogs March
Another One
Rooster
Simply Paradise (met Ryan Paris)
Freaking Out the Neighborhood
Holy
Moonlight on the River
My Kind of Woman
Chamber of Reflection