Death Cab For Cutie @ Koninklijk Circus: Geen korreltje zand in de machine

Laten we het maar meteen toegeven: we zijn soms een bende oude mannen. Bands als Death Cab for Cutie worden vandaag gewoon niet meer gemaakt. Je kan er gif op innemen dat de groep rond Ben Gibbard met de regelmaat van de klok met een straf album op de proppen komt. Ook dit jaar stonden ze er weer, met een nieuwe plaat onder de arm. I Built You a Tower is ondertussen album nummer elf, en geloof het of niet: ze klinken frisser dan ooit. Zoals op elke plaat van de indierocklegendes staan er een paar parels op die zo naar hun best of mogen. Elf jaar geleden was het ondertussen geleden dat het vijftal uit Seattle nog eens in Brussel in een zaal stond.

Pool Kids mocht de avond openen, een viertal uit Florida dat al tien jaar meedraait. Naar eigen zeggen beleven ze met deze tour het hoogtepunt van hun carrière omdat ze mogen openen voor hun favoriete band. Wie ze nog niet kent, mag ze gerust in het rijtje jonge bands zetten die pas nu de jaren negentig ontdekt hebben. De gitaren kregen een flinke scheut grunge mee, en zangeres Christine Goodwyne deed geen enkele moeite om de invloed van haar heldinnen te verbergen. Bijster origineel was het allemaal niet, maar het enthousiasme maakte veel goed. Goodwyne trapte geregeld een gat in de lucht. Er werd af en toe voorzichtig gepolst of de handen op elkaar wilden, en tegen het einde groeide dat zelfs uit tot een heuse call-and-response. Neen, je kon hen niet verwijten dat ze het niet probeerden. Muzikaal had het niet veel om het lijf, maar ze deden wat een voorprogramma hoort te doen: de zaal opwarmen voor de hoofdschotel. Dat Death Cab er wel iets in ziet, bleek later op de avond, toen Gibbard hen “Cath…” opdroeg.

Op de tonen van Kraftwerks “Computer World” kwamen de vijf heren stipt het podium op gewandeld. Enkele tellen later gleed de intro over in een hypnotiserende “Riptides”. “Roman Candles” is ook zo’n song die opbouwt en blijft opbouwen tot hij ontploft. Alles zat goed, en toch miste er iets; alles klonk net dat tikkeltje té steriel, té afgelikt. Pas bij “The New Year” ging de deur echt open en werd iedereen binnengeroepen. De sound kreeg dat kantje waardoor het allemaal wat echter aanvoelde. Wat meteen opviel: hoe ongelooflijk strak speelt Death Cab For Cutie nog steeds? Dat hoorde je vooral in het meer technische werk, zoals “Punching the Flowers”.

Bij Death Cab loert altijd het gevaar dat al die gevoeligheid live wat braaf overkomt. In die val trapten ze buiten het openingsduo niet. “The Ghosts of Beverly Drive” kreeg net die extra punch die het nummer live een niveau hoger tilde, en een zo goed als perfecte geluidsmix hielp daar zeker en vast bij. De band stond uiteraard ook in Brussel om die nieuwe plaat te promoten. Wie de nieuwe songs vooraf had leren kennen, wist dat er geen grote stijlbreuk aankwam. “I Built You a Tower” was de eerste die de revue passeerde en ging geruisloos op in de set. Dat is enkel positief bedoeld. De lat ligt altijd hoog bij deze indierockers, en elke nieuwe song doorstond de livetest met glans.

Toen Gibbard achter de piano kroop voor een zinderende “What Sarah Said”, ging het tempo een versnelling lager. Het bleek de aanloop naar een hoogtepunt te zijn. Nog niet eens halfweg de show stond hij plots helemaal alleen op het podium, met enkel zijn akoestische gitaar. Hij speelde “I Will Follow You Into the Dark”, de grootste hit van de band, inclusief het onvermijdelijke meezingmoment. Die ingetogenheid werd al snel ingeruild voor een broeierige versie van “I Will Possess Your Heart”, uitgesponnen voor de volle acht minuten. Het eerste absolute hoogtepunt zat dus stevig verankerd in het midden van de set. Dat de machine zo goed draait, is niet alleen Gibbards verdienste. Naast hem staan al jaren enkele rasmuzikanten. Bassist Nick Harmer en drummer Jason McGerr houden de boel ongelooflijk strak. Dave Depper vult al meer dan tien jaar de grote schoenen van Chris Walla, met respect, maar ook met een eigen handtekening.

Visuele effecten waren er niet. Geen groot ledscherm, of een heuse lasershow. De aandacht ging zo bijna voor de volle honderd procent naar de muziek, en de belichting zette elke song subtiel in de verf. Een band die vandaag zonder toeters en bellen weet te imponeren, is een zeldzaamheid geworden. Death Cab deed het zonder enige moeite. Ze bleven ook variëren. In “How Heavenly a State” sloegen ze hard, “Stone Over Water” was dan weer zeemzoet. Zelfs de veertigers die in de jaren nul opgroeiden met TV-serie The OC werden op hun wenken bediend, met hits uit Plans zoals een springerige “Crooked Teeth”. Zo golfde de rijkelijk gevuld set steeds op en neer en verveelde het nooit.

Voor we het goed en wel beseften, waren we al een uur en een kwartier ver. Tijd om de grote kanonnen boven te halen, dacht de band. “You Are a Tourist” speelde met het publiek en bij “Soul Meets Body” ging iedereen met een glimlach uit de bol. Daarna volgde het ingetogen “Foxglove Through the Clearcut”. Het was nog maar eens het bewijs dat ingetogenheid een kracht is als je er verstandig mee weet om te gaan. Voor veel bands zou zo’n nummer een wat bizarre afsluiter van de reguliere set zijn. Bij Death Cab kwam het aan als een mokerslag.

De bisronde was er een voor de fans van het eerste uur. Er waren twee oude songs en een deep cut die de band zelf uit de kast haalde. Als apotheose volgde het wondermooie “Transatlanticism”. Alles waar Death Cab voor staat, zit in die ene song. Het is een tekst over een liefde met een oceaan ertussen, gedragen door een eenzame pianopartij die traag aanzwelt. Dan is er die ene zin, ‘I need you so much closer’, die zo vaak terugkomt dat hij van een fluistering uitgroeit tot een smeekbede. Drums en gitaren schuiven er laag na laag onder, tot het hele Circus meedeinde. Het was een orgelpunt na net geen twee uur van een show die de perfectie benaderde. Dat zijn dure woorden, en we springen er zuinig mee om. Maar Death Cab for Cutie hoort in de galerij der groten. Schrijf maar op.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!