Na de eerste selectierondes van Sound Track in Mechelen en Sint-Jans-Molenbeek, was het gisteren onder andere aan talent uit de buurt van Kortrijk om het onderste uit de kan te halen. De tweejaarlijkse wedstrijd loopt uit op een waardevol kansenparcours, waarbij laureaten onder andere op bootcamp mogen om hun muziek ten volle te ontwikkelen. Zoals gezegd trokken we gisterenavond naar Kortrijk, waar in Wilde Westen maar liefst negen beloftevolle artiesten meedongen naar een plaatsje in de finale, die in december gepland staat. Op de line-up: A Boy Called French Town, diln_rachkovsky, Frances, Het Nieuwe Normaal, Kimtanq, Rebecca Haffner, Romanie, Tim Vermeulen Quartet en Williams Kaizari.
Kimtanq schudde ons alvast goed wakker met hun wilde mix van noiserock en postmetal. In koor neuriënd kwam het viertal het podium op om vervolgens datzelfde deuntje om te zetten in keihard gedreun. Noem deze groep gerust een supergroup: Sybe Versluys bijvoorbeeld drumt nog bij Maria Iskariot en Tim Vinck gitaart bij Yesnomaybe. Dat de muziek dus van hoge kwaliteit zou zijn, stond dus al vast. De bakken ervaring bij andere projecten vertaalde zich dan ook tot strakke live-arrangementen waarbij alle bandleden op elkaar ingespeeld waren. De groep trad op zonder zang, en dus hadden ze meer vrijheid om te experimenteren. Toch betekende dat ook dat we net iets te veel de rode draad misten, maar rocken deed het zeker.
© CPU – Marvin Anthony
Van herrie naar funky, zo zou je de overgang van de vorige band naar A Boy Called French Town perfect kunnen omschrijven. Voor Jonas Bailleul was het de tweede keer dat hij zich mocht bewijzen op dit parcours, want twee jaar geleden speelde hij hier zijn eerste show ooit. We werden getrakteerd op een genre dat we het best kunnen omschrijven als psychedelische surfrock, met hier en daar vleugjes funk, reggae en Oosterse vibes. De groep had het geluk dat de zaal in vergelijking met het vorige optreden al wat gevulder was, en dat kwam de sfeer alleen maar ten goede. Toch bleef de interactie met het publiek jammer genoeg wat uit, buiten een oprechte bedanking in het begin dat de band nog eens werd gekozen. Bailleul en co. trakteerden ons dus op een gezellig setje, en meer hoeft dat vaak niet te zijn.
Een van de troeven van een wedstrijd als Sound Track, met zijn verschillende juryleden en groot draagvlak, is hoe divers de muziek mag klinken. Rebecca Haffner beloonde ons namelijk met een welverdiende portie onversneden soul. De zangeres met Sierra Leoneaanse roots had een relatief grote band mee en gebruikte die versterking in haar voordeel. Haffner danste enthousiast in het rond, en dat enthousiasme straalde ook af op het publiek. Met haar krachtige stem vulde ze gemakkelijk de ruimte en reserveerde ze zelfs een momentje om wat tekst en uitleg te geven bij haar nummers. Als de muziek niet goed was, hadden we al punten gegeven op basis van charme alleen.
© CPU – Marvin Anthony
De rode draad van krachtige stemmen zette zich voort met Frances Soens die met haar stembereik vrijwel meteen de lat hoog legde voor de rest van de avond. Samen met haar broer Victor bracht ze vooral Nederlandstalige nummers waar ze haar vocaal talent constant in de kijker zette. In het midden van de set was er ook ruimte voor een Engelstalig nummer waar ze zichzelf nog maar eens overtrof door niet alleen stemkracht, maar ook haar stemcontrole in de kijker te zetten. Ook de nummers waren over het algemeen goed geschreven, zeker als je de kanttekening maakt dat het duo nog maar tien maanden bestaat. Zelfs als Frances niet als laureaat uit dit parcours zou komen, zouden we durven wedden dat er in de Belgische muziekwereld een mooi kaartje is gereserveerd met haar naam op.
Door Romanie nam de avond plots weer een internationale wending. Zes jaar geleden verhuisde ze namelijk van het pittoreske West-Vlaamse Pittem naar het Australische Melbourne, van waaruit ze sindsdien muziek maakte. Haar band was voor logistieke redenen in het land van Oz gebleven, dus stond Romanie solo met elektrische gitaar op het podium. Dat gaf haar de kans om haar stembanden aan het werk te zetten, en hoé! Toch vermoeden we dat haar nummers met liveband nog net dat tikkeltje overtuigender hadden geklonken, gezien het feit dat ze onder andere het labeltje ‘grunge’ op haar muziek plakt. Niet elke song kwam even goed tot zijn recht, wat gezien de opzet van deze wedstrijd jammer is. Misschien tot snel, met de band erbij?
© CPU – Marvin Anthony
De sfeer ging plots een heel andere richting uit, want diln_rachkovsky zette zijn elektronische IDM-set vol vertrouwen in. Op zijn eerste optreden ooit vermengde hij techno-invloeden met elementen uit de hardcorescene en doorspekte hij zijn sound met samples uit onder andere The Matrix en Karate Kid. Het klonk allemaal heel futuristisch en de artiest ging duidelijk heel geconcentreerd om met zijn kunst, maar jammer genoeg werd het spektakel meermaals verstoord door geroezemoes uit het publiek. Het voordeel van Sound Track is dat je als muzikant in de breedste zin kan deelnemen en het is dan ook mooi om tussen al het klassieke gitaargeweld wat frisse acts te zien.
Met de set van Het Nieuwe Normaal keerden we terug naar gitaarmuziek, en wel het soort dat stevig beïnvloed is door de rammelige nineties. Het project van Maxime Roucquart maakt namelijk muziek die klinkt alsof ze door een grungefilter is gejaagd, zonder per se verjaard over te komen. De frontman droeg als muzikant al veel verschillende petjes. Roucquart maakte vroeger namelijk nog muziek voor theatervoorstellingen. Op nummers als “Bad Habits” merk je daar echter nog vrij weinig van. Het Nieuwe Normaal speelde dan ook een prima optreden, maar had het ongeluk dat de meesten onder het publiek al waren vertrokken om hun laatste trein te halen. Zij die waren blijven plakken, waren – getuige het applaus – wel helemaal mee.
© CPU – Marvin Anthony
Na rock terug een genreswitch, want zoals de naam al doet vermoeden, besteeg onder de naam van Tim Vermeulen Quartet een jazzformatie het podium van De Kreun. De composities die we hoorden waren heel expressief van aard, zonder daarbij te vervallen in onnodig ongedisciplineerde freejazz-improvisaties. Iedere muzikant had zijn instrument volledig onder controle en je voelde ook dat alle bandleden op eenzelfde golflengte zaten. Dat maakte het geheel vermakelijk om naar te luisteren, en bracht op dat late uur wat sfeer in de brouwerij. Jammer genoeg was het publiek in dergelijke mate geslonken dat er niet mensen zijn om dat te beamen. Dat bewijst nogmaals: kwaliteit betekent niet automatisch populariteit.
Als laatste act van de avond mocht Williams Kaizari aantreden. Twee jaar geleden verscheen hij nog met dj, maar gisterenavond had hij een band bijeen gepuzzeld om zijn dancehall meer kracht bij te zetten. Dat zorgde ervoor dat de overgebleven toeschouwers na middernacht nog een energieke show voorgeschoteld kregen, waarbij Williams enthousiast over het podium danste. Van vermoeide dansbenen geen sprake: we kregen spontaan weer zin om zelf de ledematen in het rond te gooien. De band speelde misschien niet altijd even strak, maar het was wel de ideale band om deze voorronde in een feeststemming af te sluiten.
Hoe meer artiesten er spelen, hoe moeilijker het is om een top 3 te maken. Na lang nadenken kwamen we tot deze ranking:
3. Kimtanq
2. Rebecca Haffner
1. Frances
Wie van deze artiesten de finale haalt, komen we pas te weten na 11 oktober, wanneer de laatste West-Vlaamse voorronde afgelopen is. Ben je benieuwd naar die andere voorrondes? Je kan hier een handig overzichtje vinden van wie waar optreedt.
