Na twee jaar ploeteren hebben de laureaten van Sound Track 2023 hun traject doorlopen. Dat is niet alleen goed nieuws voor hen, maar ook voor de nieuwe editie van het kansenparcours. Gisterenavond ging Sound Track 2025 namelijk officieel van start, met een selectieronde in het Mechelse Concertzaak en de Vaartkapoen in Molenbeek. Ook dit jaar koos de organisatie een heleboel beloftevolle artiesten uit die meerdere genres overspannen. Wij zakten gisteren onder andere af naar het Douaneplein in Mechelen om te zien wat B!NO, Dark Beach, Fishbowl, Itches, OLGA en Thiron in petto hadden.
Beginnen deden we met het Antwerpse Fishbowl. Het viertal speelde indierocknummers die de kamer onderdompelden in een gezellige sfeer, en bouwde de spanningsboog langzaam op zonder de aandacht van het publiek te verliezen. De band wordt geleid door frontvrouw Lena Jullian, van wie het stemtimbre soms paste bij dezelfde stijl die Lana Del Rey hanteert. In een wedstrijd als Sound Track is het vaak zoeken naar kwaliteit tussen ruwe diamanten, maar met een song als “Empathy” zijn deze muzikanten zeker op de goeie weg.
Ook Noah Thiron had zijn gitaar mee op pad en had speciaal voor de gelegenheid een drummer en een bassist op het podium uitgenodigd. We waren namelijk getuige van Thirons eerste optreden met meerdere muzikanten, want tot op dit punt was deze groep een one man band. Alle nummers die we gisterenavond hoorden, kwamen dus volledig voort uit het brein van Noah, en we stelden vast dat de jongeman erin was geslaagd om boeiende songs te schrijven. Vooral het tweede nummer ontpopte zich tot dansbare slacker en lag goed in het gehoor, waardoor het ook kon rekenen op appreciatie uit het publiek. Het laatste nummer was dan weer mooi opgebouwd en evolueerde in stijgende lijn tot een wilde muur van geluid, om zo de set van Thiron spannend af te sluiten.
Een versnelling hoger schakelen deden we met het Kempische Itches, een band die al wat langer op onze radar stond, maar gisteren ook de kans kreeg om zich te bewijzen bij een breder publiek. In Concertzaak toonden de leden zich gisterenavond dan ook klaar om de zweterige punkkelders te ontgroeien, met een resem aan nummers die op geen enkel moment afnam aan tempo. De sound had iets weg van de route die Osees anno 2015 insloeg: korte, maar krachtige songs die elk de lont aanstaken zonder ooit te vervelen. De beste rock bevindt zich in België dikwijls in de niche, maar we hopen dat Itches die stelling snel ontkracht.
Daarna was het tijd voor de muziek om een compleet andere gedaante aan te nemen, want met OLGA kregen we plots enkel elektronisch geproduceerde klanken op ons bord. Daarbij werden we gevraagd om neer te gaan zitten, zodat iedereen vanop de grond het spektakel kon meevolgen. OLGA’s set was namelijk zorgvuldig opgebouwd, en we bespeurden verhaalelementen die deden denken aan pakweg Melanie Martinez in een gothic jasje. We hoorden verhalen over mentale hardvochtigheden, over vogels die onvermijdelijk terug de grond moeten raken en hoe je jezelf op vreemde momenten kan tegenkomen. Er zat dus zeker en vast een lijn in deze set, maar voor het gros van het publiek leek de muziek jammer genoeg net iets te experimenteel om te kunnen beklijven.
Tegen dat het synthpopduo Dark Beach het podium betrad, was het publiek al in zekere mate geslonken. De twee muzikanten haalden duidelijk veel inspiratie uit de sound van de jaren ’80, en speelden die invloed in zekere mate ook mooi uit. De in reverb gedrenkte drums en psychedelische synthjes waren zowat doorheen de hele set te horen. Hoewel de band zeker zijn best deed om de zaal te entertainen, gooiden de microfoonproblemen van frontvrouw Gioia Podesta nu en dan eens roet in het eten. Dat het overigens hun eerste optreden was viel niet echt op, want qua podiumpresence rekenen we deze band tot de meest uitgesproken van de avond. Daarom is het enigszins jammer dat het optreden al na tien minuten voorbij was, waardoor we het gevoel kregen dat Dark Beach niet al zijn troeven volledig uitspeelde.
Ronduit de eerlijkste set van de avond was van de hand van de Lierse rapper B!NO. Louter vergezeld door zijn laptop en wat beats rapte hij zijn set aaneen met verrassend spitsvondige teksten waar iedereen in de zaal aandachtig naar luisterde. Zijn woorden waren recht uit het leven gegrepen en vloeiden mooi over in elkaar. Die eerlijkheid liet zich vaak subtiel zien, maar kwam het duidelijkst naar voren in de bindtekst na het nummer “Dagen”, waarna hij even naar adem moest happen. Wat de alias van Baptiste Vanmaercke bracht, had hij evenwel zonder masker kunnen performen. De jongste artist in residence van muziekcentrum Trix schiep hoge verwachtingen, maar zelfs los daarvan was het simpelweg een plezier om de jongeman aan het werk te zien. Als je op negentienjarige leeftijd over dezelfde overtuigingskracht beschikt als we gisterenavond geëtaleerd zagen, kan het bijna niet anders dan een rooskleurige carrière tegemoet te gaan.
Na een mooie avond vol diverse artiesten maakten we een eigen top 3:
3. Thiron
2. Itches
1. B!NO
Wie van deze zes artiesten de finale in Trix op 13 december haalt, komen we later pas te weten. Een overzicht van alle selectierondes vind je hier terug.
