Na wekenlange voorbereiding trapte gisteren de vierde editie van Sound Track af. Deze editie brak een record met maar liefst 1.297 inzendingen, waarvan 144 werden geselecteerd en verspreid over 22 voorrondes in Vlaamse en Brusselse jeugdcentra om een plek in de finale te bemachtigen. De aftrap vond onder andere plaats in Brussel, waar zes artiesten het beste van zichzelf gaven. Hoewel Molenbeek de titel van cultuurhoofdstad net niet kon binnenhalen, was er in de Vaartkapoen alsnog veel te beleven met Nuna, Mudawi Collective, Peixe e Limão, Sosotysha, Marios Bellas en KZ.
Om de reeks selectierondes met talloze artiesten in Brussel te starten kreeg Nuna de eer om als eerste te beginnen. De Belgisch-Aziatische zangeres bracht een verfrissende mix van r&b en soul, met een volledige liveband die een warme sfeer neerzette waarin funky baslijnen, subtiele gitaren en zachte drums de basis vormden. Dat ging allemaal perfect samen met haar eigen dromerige, warme stem die rijk was en niet te hoog. Nuna wisselde makkelijk tussen introspectieve nummers en speelsere nummers, waar “Intenties” eruit sprong als een hoogtepunt. Het was een zwoel en dromerig lied, waarin ze moeiteloos hoge noten raakte en indruk kon achterlaten in de gevulde zaal.
Ook Mudawi Collective combineerde r&b en soul, maar dan met scherpe raplijnen die ervoor zorgden dat de twee stemmen elkaar telkens aanvulden in een soort dialoog. Hun teksten gingen over alles van liefde, geluk of de maatschappij, en hielden je van begin tot eind geboeid. In slechts vier nummers bouwden ze een oprechte, energieke set op waarin werd gezongen, gedanst en vooral genoten. Tegen het einde aan kwam een hemels moment waar zangeres Dora Turay al haar vocale kracht toonde en heel de zaal kon laten meezingen en knipperen. Hun twintig minuten vlogen voorbij en lieten vooral zien dat Mudawi Collective verrassend goed kan werken, maar ook al charme en energie van iets nieuws kan uitstralen.
Om het nog eens rustig en dromerig te houden, kregen we Peixe e Limão te horen. Met een eerste album op zak en een naam die meteen doet denken aan zon en zee, stond het hier als een buitenbeentje in het programma maar wist het toch te betoveren. De muziek was zacht, zomers en soms bijna filmisch door het mooie geheel van simpele akoestische gitaarlijnen, hemelse hoge vocalen en een cello die de folk een jazz diepte gaf. De groep schakelde moeiteloos tussen nummers in het Portugees, Engels en Frans, en durfde ook donkere en diepere thema’s aan zoals met een pakkend nummer over Palestina. Het publiek was intussen serieus uitgedund, maar wie bleef, werd beloond met een set die voelde als de soundtrack van een zomerse droom of een ontroerende film.
De Belgische Sosotysha met Congolese roots bracht pure, klassieke r&b zoals je het kent en in ons kleine landje amper hoort. Met haar engelachtige hoge stem en een sterke liveband die zelf ook ruimte kreeg om te schitteren met gitaarsolo’s en synthsolo’s, zette ze een zelfverzekerde set neer. Ze doet je denken aan artiesten als Summer Walker en Snoh Aalegra, maar geeft er subtiel een eigen tint aan door de pit en spontaniteit van haar performance. Waar bij eerdere acts de sfeer rustig bleef, voelde dit optreden veel directer en intenser. De muziek klonk heel herkenbaar voor het genre en miste iets nieuws en iets creatiefs, maar de kwaliteit en overtuiging was er wederom al wel, dus wie weet wat Sosotysha nog kan brengen in de toekomst.
Om eens een tempo hoger te gaan bewees de Grieks-Nederlandse artiest Marios Bellas dat rap en punk hand in hand kunnen gaan. Zijn show begon als een muur van geluid waarin donkere synths, diepe bas, scherpe gitaarlijnen en strakke drums samen een stevige basis legden voor zijn vlijmscherpe Nederlandstalige rap. Eerst even wennen, maar al snel bleek hoe verassend die combinatie werkte. Het was alsof Eminem en Rage Against the Machine elkaar in het Nederlands hadden ontmoet. Zijn teksten over maatschappelijke problemen knalden door de zaal en bij “Fuck De Bureaucraten” kreeg hij iedereen mee. Toch toonde Bellas ook een andere kant door af te sluiten met een rustig, introspectief nummer waarin Mediterrane klanken zijn Griekse achtergrond deed uitschijnen. Terug een buitenbeentje misschien, maar wel eentje dat raakte en verraste.
Om te eindigen wist KZ het publiek goed op te hypen met zijn energieke set vol UK rap met afro invloeden. De Londense Brusselaar stak er hier en daar nog wat frans in als knipoog naar zijn roots. Het was vooral een feestje en een vibe met charts als “KZ we wanna party” die makkelijk opgepikt werden. Muzikaal bleef het echter eenvoudig met de DJ die het geheel ondersteunde en al voelde het niet zo indrukwekkend als sommige andere acts, was het wel eentje die de sfeer zeker hooghield. Zijn stijl deed een beetje denken aan Central Cee, maar met een feestelijkere inslag.
Na een veelzijdige avond in de Vaartkapoen en wat wikken en wegen, hebben we onze top drie van de avond samengesteld:
3. Marios Bellas
2. Mudawi Collective
1. Peixe e Limão
Dit was nog maar een begin van een lange reeks selectierondes en we kunnen alleen maar aanraden zelf eens een kijkje te gaan nemen en te ontdekken wat voor een geweld er in ons land is. Een overzicht daarvan vind je hier.
