Psychonaut @ Wilde Westen: Melancholische geluidsmuren en emotionele sloopkogels

Een avondje stevige gitaren, dat stond donderdag op het menu te Kortrijk in de zaal Wilde Westen. De leden van Psychonaut kwamen er hun nieuwste plaat World Maker voorstellen dus het concert stond natuurlijk vooral in het teken van hun jongste spruit. Het album ontstond nadat gitarist/zanger Stefan De Graef nieuwe leven mocht verwelkomen in zijn familie. Mede hierdoor klinkt het album met momenten intiemer en vaak genuanceerder dan te tevoren. Soms klinkt het heel brutaal, soms erg teder. Het is een spreidstand die de band wel weet te bolwerken als je de lovende recensies mag geloven. We waren dan ook bijzonder nieuwsgierig de band aan het werk te zien. Als voorprogramma hadden de heren Wijf uit Gent mee. De jonge band mocht recent nog hun debuut-EP voorstellen in een uitverkochte Charlatan en het voorprogramma van Ronker voorzien in de AB Box.

Wijf opende stevig en aarzelde niet om direct hard op de gaspedaal te gaan staan, kwestie van hun half uurtje goed te gebruiken. Ze vuurden gelijk een salvo riffs op het publiek af die hun doelwitten niet leken te missen. Het volume leek duizelingwekkend hoog in de al aardig volgelopen zaal, maar zo hoort het ook als er van die goeie smerige rock door de speakers blaast. Pompende drums, een smerige bas en Marie De Graeve haar krachtige stem vergezelden de riffs niet veel later en zo zat het spel op de wagen. Een eerste hoogtepuntje was “Liar”, die naadloos overging van bezwerende naar alweer een smerig staaltje riffwerk. Vol overgave schreeuwde De Graeve het nummer bij elkaar en mepte drummer Jeroen De Vleeschhouwer zijn drumkit bij elkaar. De band was niet van plan veel tijd verloren te laten gaan, want behalve een welgemeend dankwoordje koos het viertal vooral voor veel muziek. Ze propten zo veel mogelijk nummers in hun korte set en dat wisten we wel te appreciëren. Ze sloten af met het zeven minuten lange “Circles”, dat de zaal volledig stil kreeg, waarna het nummer na een rustig middenstuk openbarstte. Een enorme explosie aan geluid overspoelde de zaal en liet geen enkele trommelvlies onberoerd.

Na de furieuze passage van Wijf werd het stilaan tijd voor de band waar iedereen natuurlijk voor gekomen was. We hebben het natuurlijk over Psychonaut, het geesteskind van Thomas Michiels, bas en zang, en Stefan De Graef, gitaar en zang. Bezwerende geluiden klonken al even door de zaal vooraleer de band onder felle lichten hun gitaren liet loeien. Even waren we verblind, niet door hun verschijning, maar door de kracht van de faren. De lichtman was duidelijk even enthousiast als het publiek om het drietal uit Mechelen aan het werk te zien. Al snel trakteerden de Mechelaars het volk op een lading gekke screams, technisch gitaarwerk, een ratelende bas en gekletter op de cimbalen. Het was eerlijk gezegd zelf even wennen, om na de vrij rechttoe rechtaan rockshow van Wijf, de moeilijke muziek van Psychonaut volledig tot je te laten komen. De sfeer was helemaal anders, maar dit lag zeker ook aan de snikhete en overvolle zaal. Als sardientjes naast elkaar gepropt was er weinig ruimte tot bewegen, laat staan headbangen. Beetje bij beetje werden we voorgesteld aan de nieuwe nummers, maar ook vorige langspeler Violate Consensus Reality ontbrak niet in het begint van de show.

De show kwam zo traag op gang, maar beetje bij beetje won hij toch aan schwung. De verlossing kwam toen het superherkenbare gitaarwerk van “All I Saw as a Huge Monkey” begon. Onder diepe brommende tonen liet de gitaar enkele beheerste schreeuwen los vooraleer De Graef zijn typische two-hand tapping techniek aan een razend tempo de melodie dicteerde. Het blijft toch een waar spektakel om hem zo aan het werk te zien op zijn gitaar. De show zat ondertussen volledig op de rails en raasde door naar een geweldig crescendo, want na nog een tweede tussenstop bij Worldmaker en Violate Consensus Reality kon het eindakkoord ingezet worden. Dit bestond uit magistrale “The Fall of Consciousness” en het duo “You Are The Sky…” plus “…Everything Else Is Just The Weather”. Die laatste twee nummers komen van hun nieuwste album, maar zijn voor hen eigenlijk één grote compositie. We volgen de heren in deze gedachtengang want de nummers gaan naadloos over in elkaar. De rustige intro van die laatste, die heel wat aan Pink Floyd doet denken, fungeert als een brug tussen al het gitaargeweld en kreeg de zaal makkelijk stil. Zo was de emotionele ontlading des te groter als de melancholische geluidsmuur eindelijk insloeg als een sloopkogel. Wat een duo, en dan hebben we nog niet eens veel woorden vuilgemaakt aan het absolute meesterwerk “The Fall of Consciousness” ervoor. Wat een finale, bravo!

Psychonaut kwam in Wilde Westen hun nieuwe album voorstellen en slaagde met bravoure in hun opdracht. De band spikkelde nummers van World Maker doorheen hun set zonder hun eerder werk uit de belangstelling te laten. We kregen een mooi afwisseling van Unfold the God Man, Violate Consensus Reality en World Maker. De show had even tijd nodig om volledig onder stoom te komen, maar eenmaal de trein vertrokken was er geen houden meer aan. Zo raasde het concert maar door om uiteindelijk af te sluiten met een geweldig slotakkoord. Het trio “The Fall of Consciousness”, “You Are The Sky…” en”…Everything Else Is Just The Weather” is er eentje om achter de hand te houden.

And You Came With Searing Light
All Your Gods Have Gone
Endless Currents
All I Saw as a Huge Monkey
Violate Consensus Reality
Interbeing
Endless Erosion
The Fall of Consciousness
You Are The Sky…
…Everything Else Is Just The Weather