Vrank en vrij, dat is in de vijfentwintigjarige carrière van Neko Case steeds haar motto geweest. Tot op de dag van vandaag, want ook in 2025 kiest ze nog steeds openhartig haar eigen pad en neemt ze geen blad voor de mond. De Amerikaanse singer-songwriter begon ooit als drummer, maar maakte vooral furore als lid van de Canadese band The New Pornographers, door haar samenwerking met The Sadies, en vooral ook door haar eigen solowerk. Eerst nog onder de noemer Neko Case & Her Boyfriends, later helemaal solo. Op het hoogtepunt van haar populariteit in de jaren 2000 wist ze met uitstekende albums als Fox Confessor Brings The Flood en Middle Cyclone een breed muziekminnend publiek aan te spreken. Haar kenmerkende stemtimbre gecombineerd met verhalende nummers in een hybride stijl ergens tussen indierock en donkere country in, brachten haar de bekendheid waardoor ze tot op de dag van vandaag nog steeds haar eigen koers kan varen.
Ondertussen zijn we toe aan soloalbum nummer acht, Neon Grey Midnight Green, dat zeven jaar na Hell-On een langverwachte muzikale terugkeer inluidt. Eerder dit jaar liet ze los van de muziek ook al van zich horen met The Harder I Fight The More I Love You: A Memoir, een autobiografie over haar moeilijke kindertijd en adolescentie. Een aanrader voor wie van de mooie taal van haar songteksten houdt. Alsof dat nog niet volstaat, schrijft Neko Case bovendien aan muziek voor een nog uit te komen Thelma & Louise Broadway musical.
Wie aan Neko Case denkt, denkt ook onmiddellijk aan haar weelderige rosse haardos. Op de excentrieke cover van Neon Grey Midnight Green laat ze nu een streep grijze haren zien. Via het nummer “Oh, Neglect…” legt ze zelfs schokkende bekentenissen af: ‘My hair was grey at twenty-six. You didn’t know. It’s not what I chose to show you. It didn’t match my bloodlust at the time.’ De grijze haren worden dit keer wel toegelaten en ze geeft die een symbolische plaats op haar album. Als eerste door een grote dosis muzikale vakkennis die ze heeft opgedaan door jarenlange ervaring. Op Neon Grey Midnight Green neemt ze nu voor het eerst zelf de productie voor haar rekening. De reden daarvoor vatte ze zelf als volgt samen: ‘There are so few producers who are women, nonbinary, or trans. People don’t think of us as an option. I’m proud to say I produced this record. It is my vision. It is my veto power. It is my taste.’ Vrank en vrij, we zeiden het al.
Als tweede zijn de grijze haren ook een teken van ouder worden, jezelf in vraag stellen, op zoek gaan naar de eeuwige jeugd en ook helaas van afscheid nemen. Dit album wil een expliciet eerbetoon zijn aan de vele mensen van wie ze de afgelopen jaren afscheid heeft moeten nemen en door wie ze geworden is wie ze nu is. De teksten zijn weliswaar nog altijd vintage Case, maar het speelse maakt hier af en toe wat plaats voor meer ernst en een rouwrandje dat tegelijkertijd ook een hoopvol streepje zon achter de wolken wil zijn. Twee songs die er op deze manier uitspringen zijn “Winchester Mansion Of Sound” en afsluiter “Match-Lit”. Ze schreef “Winchester Mansion Of Sound” voor haar overleden vriend Dexter Romweber van de groep Flat Duo Jets. Het nummer neemt een statige start maar bloeit steeds verder open en naar het einde sluipen een hoopvolle piano en een repetitief kinderliedje het nummer binnen. In “Match-Lit” neemt ze afscheid van de in 2022 overleden Dallas Good, zanger van The Sadies waar ze intensief mee samenwerkte en optrad. Na zijn overlijden leerde ze gezamenlijke kennis Richard Reed Parry kennen, de multi-instrumentalist bij Arcade Fire. Het mooie eerbetoon aan hun vriend bevat nog een klein coda van slechts vijftien seconden waarin je hen samen “Love Is Strange” hoort zingen.
Deed ze de productie op haar eentje, dan stond ze er voor het schrijven van de songs niet alleen voor. Het leeuwendeel van de nummers schreef ze samen met haar muzikale metgezel Paul Rigby. Samen tekenen ze voor een heel aantal hoogtepunten in alle soorten stemmingen fijngesteld op de inhoud. De eerste excellente single “Wreck”, is een pareltje dat mooi de brug legt tussen haar ouder werk en het nieuwe album. Vanuit het perspectief van een zonnestelsel dat niet anders kan dan zich de rond de aantrekkingskracht van de zon te bewegen, trekt ze de parallel naar het ontdekken van de liefde met de eveneens daarmee gepaard gaande aantrekkingskracht. ‘But you’re the sun now! And it’s a big job. One you didn’t apply for… But maybe you want this too? Do I look like the sun to you?’ De opwaarts vliegende strijkers geven het nummer een euforisch gevoel dat de verliefdheid ook muzikaal weerspiegelt. Heel anders gaat het eraan toe op het titelnummer. “Neon Grey Midnight Green” begint zacht, maar laat gaandeweg steeds meer dreigend zijn tanden zien tot aan de stevig rockende finale waarin ze schreeuwt ‘I’m not your back door man’. Zo’n nummer dat iedere luisterbeurt beter gaat klinken en waarin de rol van haar band extra in verf wordt gezet.
Al deze verschillende stemmingen zorgen voor een fijne luisterervaring die niet gaat vervelen maar wel enkele luisterbeurten vergt om zijn schoonheid prijs te geven. Zowel muzikaal als tekstueel haakt alles mooi in elkaar, van de allerkleinste tot de allergrootste onderwerpen. Het perfect voorbeeld vinden we op klein pareltje “Little Gears” waarin Case erin slaagt haar bewondering over hoe een spin in een uur een perfect web maakt aan elkaar te spinnen met een boodschap rond de grootheidswaanzin waarin we ons als mensheid in het universum plaatsen.
Het was dit keer lang wachten op nieuwe muziek van Neko Case maar ook dit album is weer een passende toevoeging in haar oeuvre. Neon Grey Midnight Green tekent weliswaar voor een nieuw, iets ernstiger hoofdstuk, maar die ernst vertaalt zich vooral in perfect aangemeten arrangementen en de ode aan degenen die haar ontvallen zijn. Het album wordt nooit zwaar op de hand en ook aan het luisterplezier wordt hier niks ingeboet. De grijze en de rosse wilde haren worden samen opgestoken en houden elkaar in balans. Wie Neko Case al even volgt en de vorige albums kon smaken, zal ook hier met volle teugen van genieten. Ze gaat ook touren, samen met onder meer John Grant, maar deze leuke combinatie blijft helaas voorlopig beperkt tot Noord-Amerika.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Wreck”, ons favoriete nummer van Neon Grey Midnight Green in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
