© Ebru Yildiz
The New Pornographers hebben met The Former Site Of hun tiende album uitgebracht. Het is een jubileum, een moment om terug te kijken, om op de lauweren te gaan rusten. Niets van dit alles gaat op voor deze zogeheten superband uit het Canadese Vancouver. Sterker nog: ze durft nog steeds nieuwe zijwegen in te slaan. Daarom spreken we af met de feitelijke frontman A.C. Newman.
In het gewone leven heet hij Carl, Carl Newman. En woont hij op historische, muzikaal gewijde grond: Woodstock, New York. Als dat al geen inspiratie biedt. Carl lacht en knikt. ‘Inspiratie is er genoeg. Ik heb geprobeerd om het eens anders aan te pakken. The Former Site Of is op een meer verhalende manier geschreven. Het zijn uiteindelijk tien aparte verhaaltjes geworden.’ Naast tekstschrijver en zanger is Carl eigenlijk ook het manusje van alles. Maar hij doet het graag. ‘Zoals altijd heb ik weer veel tijd en moeite gestoken in het arrangeren, opnemen en produceren. Het duurt nogal lang voordat ik een song echt goed genoeg vind.’
The New Pornographers lopen al bijna dertig jaar mee. Bandleden kwamen en gingen weer. Ieder had ook minstens één ander project om zijn of haar artistieke ei in te leggen. Maar The New Pornographers zijn altijd een warm nest gebleven. Bekendste in- en uitvlieger is ‘Destroyer’ Dan Bejar, die dit tiende album aan zich voorbij heeft laten gaan. Wij zouden The New Pornographers waarschijnlijk een supergroep noemen, maar… ‘Zo hebben we onszelf nooit genoemd. Met die naam creëer je automatisch een beeld van hoe we zouden werken: als een band met grote, zelfstandige muzikanten. Maar de meeste albums kwamen van mij en John Collins, de bassist. Gewoon wij tweeën in een studio. Waar anderen dan voor een paar dagen in en uit liepen. We hebben eigenlijk nooit anders gewerkt. Het grote verschil met twintig, dertig jaar geleden is mijn ervaring. Ik heb ondertussen veel geleerd als engineer, arrangeur en producer. Maar de dynamiek en samenwerking met de bandleden is eigenlijk niet veranderd.’ Ook niet nu de wereld voor iedereen groter is geworden. ‘Zangeres Neko Case en ik wonen nu in de States. De rest woont nog in en rond Vancouver, waar we ooit zijn begonnen. Maar die fysieke afstanden doen er tegenwoordig nauwelijks meer toe. Je kunt digitaal ook heel goed artistiek samenwerken. Zo stuur ik tracks naar Kathryn Calder en vraag haar de pianopartijen in te spelen. Dat maakt het ook makkelijker.’ Carl lacht, maar meent het serieus. ’Je hoeft niet steeds tegelijk in dezelfde ruimte bij elkaar te zijn. Dat deden we met deze plaat pas echt toen we gingen repeteren voor komende Amerikaanse tour. Het is ook wel goed dat je elkaar niet zo heel vaak ziet. Dat maakt een tournee dan weer extra leuk. Dat je dan wel weer bij elkaar kunt zijn.”
Carl wil het duidelijk spannend houden, zeker ook in de muziek. ‘Juist omdat we al zolang bestaan, wil ik niet in herhaling vallen. The Former Site Of voelt echt als iets nieuws, niet als gewoon een volgende plaat. In zekere zin is het een verdiepend vervolg op ons vorige album Continue as a Guest (2023). Dat had ik geschreven vanuit de volledige Covid shutdown. Ik zat een jaar binnen en probeerde wat over mezelf te schrijven. Maar ik voelde me in deze vreemde tijd heel onbelangrijk, haast overbodig. Dus dat werkte niet. Maar ik hoorde wel de vreselijke berichten over verpleegkundigen die het werk in de ziekenhuizen niet meer aankonden. Daarover schreef ik een verhaaltje waaruit de song “Marie And The Undersea” is ontstaan. Het voelde meteen goed. Juist om over iets te schrijven dat buiten mezelf lag. De songs op de nieuwe plaat liggen in het verlengde hiervan. Ook dat zijn op zich staande verhaaltjes.’ Maar ze zijn daarmee zeker niet minder persoonlijk. ‘Nee, ik merkte al snel dat er altijd een stukje van mezelf in de verhaaltjes zit. Ook al schreef ik over iemand anders, of was er een andere situatie. Wat je denkt en wat je voelt, dat ben je zelf. Sommige songs zijn dan ook de meest persoonlijke die ik ooit heb geschreven. Maar dat ligt dan niet meteen aan het oppervlak. Daarvoor moet je dieper graven.’
© The New Pornographers_ Merge Records
Op The Former Site Of leiden de tien songs/verhaaltjes elk een eigen leven. Toch horen ze bij elkaar. ‘Ze gaan over mensen die zich realiseren dat ze maar een klein onderdeeltje zijn in deze onmetelijke wereld. Dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt wat er met hen gebeurt. Dat hun situatie gedoemd lijkt te mislukken. Dat klinkt misschien als passief en neerslachtig. Maar ik stop er ook altijd hoop in. De mensen houden vol. Dat is ook weer hoe ik zelf ben.’ Met het nummer “Pure Sticker Shock” kwam dit wel heel dichtbij. ‘Het gaat niet over een concrete situatie, maar over waarde en eigenwaarde.’ Die kregen een speciale betekenis toen drummer Joe Seiders, die sinds 2014 bij de band zat, werd gearresteerd op beschuldiging van kinderporno. De band ontsloeg hem onmiddellijk en schrapte zijn drumpartijen. Deze werden opnieuw ingespeeld door sessiedrummer Charley Drayton, onder andere bekend van werk met de Rolling Stones. ‘Ik heb hier zeker weer iets uit geleerd. Om vooral te blijven geloven in wat je doet. En je niet gek te laten maken door alle shit om je heen.’
Zo zijn er op The Former Site Of nog negen andere songs waaraan iedereen zichzelf kan spiegelen. Zoals de titelsong, die tevens het album mag afsluiten. ‘Hij vat het album zo’n beetje samen. En verklaart ook de titel. Kijk, hier in upstate New York heb je van die grote waterreservoirs. Ze moeten de stad New York van water voorzien. Deze gigantische meren zijn ergens rond 1900 aangelegd. Ook op plaatsen waar toen mensen woonden, waar zelfs hele dorpen lagen. De bewoners moesten gedwongen vertrekken. Tegenwoordig staan er bordjes naast de reservoirs met de naam van de verdwenen dorpen, bijvoorbeeld ‘The former site of West Hurley’. Dat fascineerde mij enorm: al die verdwenen dorpen, de mensen die daar moesten vertrekken, die hele geschiedenis. Maar in mijn song is er een predikant die weigert te vertrekken. Al zal zijn dorp verdrinken onder water, hij blijft bij zijn kerk. Hij blijft volhouden.’ Net als het personage in de openingssong. ‘Een vrouw die tijdens Covid vastzit op een cruiseschip. Ze mag niet aan land vanwege het besmettingsgevaar en moet zich dus zelf bezig zien te houden.’ Carl moet er zelf om lachen: ‘Dat is dan ook weer zo mooi aan deze plaat: In de eerste song probeert de vrouw het hoofd letterlijk boven water te houden, terwijl in de laatste song de predikant uiteindelijk toch kopje onder gaat. De cirkel is rond.’
En daarmee is The Former Site Of veel meer dan zomaar het tiende album van een supergroep die dat niet blijkt te zijn.‘Sommige songs klinken nog duidelijk als hoe men The New Pornographers denkt te kennen. Maar songs als “The Former Site Of”, “Spooky Action” en “Votive” brengen je ook naar nieuwe, spannende plaatsen. Dat is precies wat ik altijd wil: onderweg zijn naar iets nieuws.’
Facebook / Instagram / Website
