Het is weer zo ver: Film Fest Gent gaat bijna van start. Daarmee ook VIDEODROOM, het festival waar filmmuziek en soundtracks centraal staan. Tijdens dit festival wordt er in en rond Kunstencentrum VIERNULVIER een bijzondere reeks cultfilms voorzien van livemuziek, zij het originele, nieuwe of herwerkte soundtracks. De trouwe VIDEODROOM-fanaat wordt dit jaar extra in de watten gelegd, met elke zaterdag voordat Film Fest Gent echt van start gaat al een film.
Het openen van VIDEODROOM was weggelegd voor de Italiaanse giallofilm Profondo Rosso, die dit jaar vijftig kaarsjes uitblaast. Regisseur Dario Argento, het meest gekend voor Suspiria, drukte in 1975 een donkerrode stempel op het Italiaanse giallo: een genre dat wreed, visueel expliciet en cinematisch inventief gemoord weet af te wisselen met Hitchcockiaans nagelbijten. In Profondo Rosso staat een moordmysterie in Rome centraal, waarna Amerikaan David Hemmings als amateurdetective de zaak probeert op te lossen en – uiteraard – op veel bloedvergieten botst.
Argento droomde groot en wou Pink Floyd voor zijn film versieren. Echter werd hij al snel verwezen naar een lokaal progrockbandje rondom toetsenist Claudio Simonetti: Goblin. Zo ontstonden de iconische jazzy, proggy, maar vooral onheilspellende melodieën. In de grote theaterzaal (tussen de donkerrode zetels) van De Vooruit speelde Claudio Simonetti en zijn muzikanten deze soundtrack integraal mee. Bovenal is er het terugkerende motief, dat ter inspiratie diende voor dé horrorsoundtrack: Halloween. Dit synthmotiefje kwam terug bij elk moment van spanning en actie en brak soms uit in een oorverdovende climax.
Ook andere stukken komen terug in verschillende intensiteiten, zoals bijvoorbeeld het psychedelische “Mad Puppet”. Een bluesy gitaarriff wordt bijgestaan door de bas. Ze kabbelen wat verder, bouwen samen op, maar vinden even snel weer rust. Wanneer Goblin onverwacht een romantische scene kracht bijzette met zwoele jazz, doorbrak het plots hun stoere imago. Tijdens een scene waarin Hemmings een muur sloopt met een hamer, klopte de drummer mee.
Na Profondo Rosso was er nog ruimte voor ander materiaal van Goblin. Zo kregen we de iconische titeltrack van Suspiria te horen, net als Tenebre. Als slotnummer bracht Simonetti en de zijnen een aangepaste versie van Phenomena, begeleid door een recente videoclip waarin ze zelf opnieuw te zien waren. Het dubbele beeld van de band zorgde vooral voor verwarring, en muzikaal was dit nummer niet hun sterkste. Goblin blijft beter volledig vasthangen aan de magische nostalgie van de soundtracks, want die zijn simpelweg iconisch.
Komende zaterdag verzorgt Jozef van Wissem een gloednieuwe soundtrack voor dé baanbrekende horrorfilm The Cabinet of Dr. Caligari. Een week later brengt niemand minder dan Xiu Xiu een ode aan David Lynch’s Eraserhead. Het volledige programma van VIDEODROOM vind je hier.
Het laatste nummer was Phenomena (1985), verre van nieuwer werk. Wel een onnodig aangepaste versie en een recent gemaakte videoclip.