Drie jaar geleden werden we volledig omvergeblazen door hoe claire rousay, met slechts een piano als wapen, ons nietsvermoedend wist te hypnotiseren terwijl een speels sprookje langzaamaan overvloeide in een grimmig horrorverhaal. Haar soundtrack voor Tsjechoslowaakse animatiefilm The Bloody Lady was een van onze allerfavoriete VIDEODROOM-vertoningen en werd later ook uitgebracht onder VIERNULVIER records. Drie jaar later, op exact dezelfde plek, werd claire’s beste vriendin en veelvuldig muzikale collega, more eaze, uitgenodigd. Samen brachten ze al een vijftal albums uit, waarvan we No Floor met stip aanraden.
More eaze, de alias van Mari Maurice, is net als claire rousay een muzikale duizendpoot. Komende vanuit de Texaanse countryscene verkende ze een divers palet aan experimentele stijlen, met een grote focus op ambient en glitch, maar ook folk, hyperpop en sound collage. Afgelopen vrijdag bracht ze nog een wondermooi album uit, dit keer met een klein kamerorkest dat redelijk minimalistische motieven verkent terwijl ze haar stem in autotune drenkt. Voor VIDEODROOM werkte ze dan weer aan een elektroakoestische soundtrack voor experimentele vampierencultfilm Nadja.
Nadat zijn vorige film, Twister, compleet flopte, wou geen enkele producer nog met Michael Almereyda samenwerken. In plaats van hierom te rouwen, ontdekte Almereyda net de vrijheid om terug te maken wat hij wil en om dus te gaan experimenteren. Hij kocht de PixelVision, een speelgoedcamera van Fisher-Price, en begon Nadja te filmen. Omdat hij geen financiering vond, besloot niemand anders dan David Lynch deze te film te producen, de enige keer ooit dat hij dit deed.
Bij iedere VIDEODROOM-vertoning houdt programmator Wouter Vanhaelemeesch een kleine introductie om de film in zijn context te plaatsen. Dit keer gaf hij ook de tip om Nadja niet al te serieus te nemen, en dan vooral het narratief. We waren blij met deze geruststelling, want het is een niet al te gemakkelijk te volgen film, in zwart-wit, vol droomsequenties, donkere, gepixeleerde beeldkwaliteit, poëtische monologen en gesprekken in hoogdravende taal over vampirische familievetes. Alles vindt plaats in een wel heel dagdagelijkse New Yorkse setting. De vampieren hangen in hun nachtelijke bestaan rond in hippe koffiebars in Manhattan. Bovendien worden de theatrale gesprekken afgewisseld met zinnen als ‘she’s dying… for a cigarette’,
We namen het advies ter harte en probeerden het plot dan ook niet te hard te volgen of begrijpen en lieten ons onderdompelen in de droombeelden. Daarin speelde ook de dromerige, maar steeds enerverende muziek van more eaze een grote rol. Ergens rondzwevend tussen ambient, elektronica en subtiele folkinvloeden creëerde ze een onontkoombare waas. Soms streek ze er viool over. Vaak een hoop glitch en ander elektronisch gehakkel. Het geheel was zeer strak en exact getimed op bepaalde scènes. Tijdens de eindcredits voegde ze daar nog haar prachtige eerder benoemde in autotune gedrenkte vocals aan toe.
Vandaag is het even een rustdag, maar vanaf morgen vliegt VIDEODROOM er weer in, met Laryssa Kim. Ook YU SU, Filip Wauters en NAH komen nog langs. Het programma vind je hier.
