Hecht je waarde aan perfect opgenomen muziek? Kleur je muzikaal gezien graag binnen de lijntjes? Stop dan nu vooral met lezen en scroll door naar de volgende recensie, want hier ga je niks van je gading vinden. De ongeleide projectielen van Black Lips zijn niet op aarde om te zoeken naar de perfecte sound. Nee, het mag allemaal, liefst flink, rammelen en een gemiste noot hier en daar maakt de muziek er alleen maar beter op. Hoewel minder wild dan in de beginjaren is de band uit Atlanta, Georgia, live helemaal in zijn element, want dan mag het nog wat minder gepolijst.
Drie jaar na het toch wel redelijk tegenvallende Apocalypse Love (vanwege te weinig echt beklijvende nummers) meldt de band zich weer aan het muzikale front met het gloednieuwe album Season Of The Peach. De sound van de veertien nummers tellende schijf valt grofweg uiteen in garagerock, gemuteerde country, rammelpop, freaky western soundtracks en zelfs een flard sixties girlpop. En dat alles wordt overgoten met een southern USA sausje. Alles is opgenomen op analoge tape in een zoektocht om spontaniteit te omarmen en de energie van een live Black Lips-show vast te leggen op plaat. Wij worden hier alvast enthousiast van.
Het mooie aan dit album is dat het alle kanten op stuitert, terwijl de plaat toch aanvoelt als een coherent geheel. De DIY-mentaliteit spat in je gezicht en er ligt een heerlijk rauwe laag over de nummers. In dat opzicht gaat de band echt wel weer terug naar zijn roots. Traditiegetrouw worden de zangpartijen verdeeld over de diverse bandleden. Een van de eerste songs die eruit springt is “Wild One” met zijn opbeurende tekst (‘Open your eyes, it’s another day in hell, You go back to sleep, crawl back in your shell, Take a deep breath, and you try to feel alive, But nothing is open, and you just wanna die’). De wereld staat er niet geweldig voor en we zullen het weten ook. Ook de fuzzy garagerocker “So Far Gone” is vintage Black Lips en smaakt naar meer.
Huidige single “Kassandra” tapt dan weer uit een heel ander vaatje met zijn sixties sound en sitar vibe. De countrysleazeinvloed houdt de band ook hier in ere met “Baptism in the Death House”: heus wel country, maar geen country Dolly Parton-style.
De sound van Black Lips hoort rommelig, fuzzy, rammelend en lofi met een southern twang te klinken. Dat is waar de band bekend om staat en dat is ook precies wat ze doet op dit nieuwe album. Uiteraard levert dat dan geen revolutionair nieuw geluid op, maar daar zitten wij in dit geval helemaal niet mee. Terug naar de basis kan ook heel fijn zijn, zeker als je band Black Lips heet.
Mocht je deze bende ook een keer live willen meemaken, dan hebben we helaas slecht nieuws voor je. De Europese tour zit er al zo goed als op en ze komen (voorlopig) niet meer in de buurt van Nederland of België.
Ontdek “So Far Gone”, ons favoriete nummer van Season of the Peach in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
