© CPU – Marvin Anthony
Er was veel wind voorspeld aan de Belgische kust, al werden we op de laatste dag van Leffingeleuren toch vooral omvergeblazen door heel wat strafs op het podium. Als een van de gezelligste festivals in België heeft het festival een reputatie van jewelste opgebouwd en kon je er de afgelopen jaren als een van de eersten in België kennis maken met bands als IDLES, Amyl and the Sniffers en Lambrini Girls. De lijst wordt elk jaar langer en indrukwekkender en toch is Leffingeleuren desondanks nooit iets van hun charmes verloren. In tegendeel, want ook gisteren zagen we in een pittoreske omkadering zoals de inleidende zin al reeds meegeeft een hoop spannende groepen.
Whitney K @ Apollo
© CPU – Marvin Anthony
Ieder festival zou een opener als Whitney K moeten hebben. De Canadezen wisten namelijk het volledige festival om de meest chille manier tot leven te weken en dat gewoon door slacker te combineren met americana. Konner Whitney heeft een stem die doet denken aan Kurt Vile of zelfs Lou Reed en samen met zijn band brengt hij uitstekende songs die altijd een leuke verrassing in petto hebben. Zo luister je geboeid naar de verhalen die hij vertelt, maar kan je anderzijds ook wel genieten van de vele gitaarsolo’s die de nummers spekken. Zeker naar het einde toe werd die muzikaliteit nog wat kracht bijgezet. Eerder kregen we al het heerlijk melancholische “Jolene” dat je recht in het hart raakte om daarna toch de gitaren iets meer te laten ronken. Het sierde de band ook dat ze plots beseften dat ze tien minuten te weinig hadden gespeeld en zo nog een verzoekje speelden uit het publiek. “Song For A Friend” werd zo zelfs nog een intiem hoogtepunt. Prachtig begin van de dag, zoveel is zeker!
TJE @ Zaal De Zwerver
© CPU – Marvin Anthony
Gisteren sloot TJE hun eerste volwaardige festivalzomer af in Leffinge en dat deden ze zoals gewoonlijk met een best wel indrukwekkend geluid. Vorig jaar moesten ze nog noodgedwongen de stekker uit hun show op Leffingeleuren trekken, maar gisteren stonden ze er: matuur, zelfzeker en vastberaden dan ooit tevoren. Het was al bij opener “Feed Me” dat de begeesterende Lindy Versyck de oren en ogen naar zich toe zoog. Iedereen hing dus al vrij vroeg aan haar lippen, al waren het ook Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen die respectievelijk voor een gelaagd geluid konden zorgen. Scoren deden ze op Leffingeleuren nog met “2 doves”, “Always Hardening” en slotakkoord “Days Exist”. Op hun laatste stop van de festivalzomer werd nog maar eens duidelijk dat TJE als band de mogelijkheden en het lef heeft om met hun muziek ons klein landje te ontstijgen. Alle ogen zijn nu gericht op 2026, want dan verschijnt het debuutalbum!
Op woensdag 12 november staat TJE op Fifty Lab in Brussel.
Hayden Pedigo @ Apollo
© CPU – Marvin Anthony
Hayden Pedigo is een unieke artiest uit Texas die zijn muziek met de nodige eigenzinnigheid brengt. Op Leffingeleuren deed hij dat volledig instrumentaal, maar niet zonder iets te vertellen. Tussendoor werden we verwend met heerlijk anekdotes en leuke mopjes waar het publiek maar niet genoeg van kon krijgen. Op die manier kon hij ook wel de zware sfeer breken die rond zijn eigen songs hing, want als je enkel instrumentaal speelt, dan vraag je veel concentratie van het publiek. Die concentratie was er wel, want de zaal bleef muisstil luisteren en gaf de artiest alle aandacht. Hij genoot er zelf duidelijk ook heel hard van, want hij sprak zijn appreciatie meermaals uit. Op die manier was het kleine uurtje dat hij speelde zo voorbij en werd je meegesleept in een wereld van progressieve rock en psychedelica waar Genesis zomaar jaloers op zou zijn. Of waarvoor ze hem zouden kunnen aanklagen, als we Pedigo zouden moeten geloven.
Surprise Chef @ Zaal De Zwerver
© CPU – Marvin Anthony
Op zondagnamiddag moet het niet al te ingewikkeld zijn. Een goede groove en Leffingeleuren heeft dat wat het nodig heeft om ontspannen de laatste dag door te komen. Surprise Chef was dan ook een goede zet om ons in het juiste gemoed te brengen. De Australiërs maken instrumentale cinematografische funk en hadden dus geen woorden nodig om de knikkende knieën in de kuststreek in gang te zetten. Af en toe namen ze kort even het woord om een lach op ons gezicht te toveren, maar dat deden ze nog het meeste met hun frivole muziek. Het tempo lag dan wel niet bijster hoog en toch sloeg de verveling nooit echt toe. Surprise Chef was een garantie op een leuke sfeer en maakte de belofte met andere woorden ruimschoots waar.
Westside Cowboy @ Apollo
© CPU – Marvin Anthony
Westside Cowboy is een hele jonge band uit Manchester en net zoals die andere band uit de stad die afgelopen zomer alle stadions plat speelde, beginnen ze er vroeg aan. Toegankelijke songs behoren niet tot de setlist, in tegendeel, de band rockt gewoon heel graag en heel hard. Te beginnen bij de drummer die vol furiositeit zijn drums als een metronoom gebruikt en op die manier agressie aan de man brengt. Maar ook de andere bandleden weten waar ze mee bezig zijn. Met een heel intiem begin werd je zelfs even op het verkeerde pad gezet, maar eens die intro voorbij was, werd je omvergeblazen door een portie riffs die je deden watertanden. Zeker doordat alles ook melodieus en vol intensiteit werd gebracht, kon je niet anders dan geboeid blijven luisteren. Westside Cowboy is een band boordevol potentieel en een groot deel daarvan kon je al merken in Leffinge, maar het laatste is nog niet geschreven over dit viertal.
Babe Rainbow @ Zaal De Zwerver
© CPU – Marvin Anthony
De Australiërs van Babe Rainbow kwamen na een heuse Amerikaanse tour, met ook een stop op Field of Vision van King Gizzard & The Lizard Wizard. Het was dus even weer wennen aan het vasteland op Europa voor de band, al viel dat niet te merken. Ze namen de zomer namelijk volop terug mee naar hier en dat zorgde voor een exotisch en dansbaar sfeertje waar iedereen volop van kon genieten. Zeker door de grooves en de heerlijke psychedelische sounds die de band voortbracht, kon niemand stil blijven staan. Met een frontman die zich volledig in de strijd smeet, instrumentatie vol percussie en aanstekelijkheid en vooral het exotische dat overheerste, gaven ze De Zwerver nog een laatste streepje zomer. Het is namelijk zo dat de muziek van Babe Rainbow gewoon zomer uitstraalt en zelfs het meest grijze weer kan daar niets aan veranderen.
The Orchestra (For Now) @ Apollo
© CPU – Marvin Anthony
The Orchestra (For Now) was toch wel een van de bands waar iedereen op Leffingeleuren het meest naar uitkeek. Niet omdat de grote hits al in hun arsenaal zitten, maar wel omdat ze een heel rijke sound brengen. Een vergelijking met Black Country, New Road is snel gemaakt, maar de band doet het toch allemaal net iets duisterder. Met zijn zessen, en vooral een contrabas, geven ze aan de muziek mythische proporties en zorgen ze ervoor dat alles kan opbouwen en uit zijn voegen barsten. Net daardoor overtuigde de band zo hard, het was allemaal uitgelijnd tot op de millimeter, maar nergens voelde je dat het te geforceerd was. Nummers als “Skins” en “Wake Robin” zitten namelijk zo goed in elkaar, dat een liveversie alleen maar beter kan klinken. En dat was ook zo: The Orchestra (For Now) nam iedereen mee in zijn wereld en deed meer dan één brein exploderen.
Op zaterdag 1 november staat The Orchestra (For Now) op Les Nuits Weekender in Brussel.
Meltheads @ Zaal De Zwerver
© CPU – Marvin Anthony
Meltheads sloot gisteren een belangrijk hoofdstuk af in Leffingeleuren. De band uit Antwerpen heeft een wilde rit achter de rug na de release van hun debuutalbum Decent Sex en kwam dat verhaal met veel honger en daadkracht afronden aan de kust. Sietse Willems ging als een bezetene tewerk en bracht een flinke portie extra ruwheid te weeg in de nummers. Aan energie geen gebrek, en met “Immoral” kregen we zelfs een onuitgebracht nummer te horen dat voorzien was van ronkende gitaren en pijlsnelle drums. “Naïef”, “Theorodore” en “Screwdrivers” maakten Leffingeleuren wild, wat op een derde festivaldag best een prestatie is. Hun humane boodschap voor Palestina siert tevens ook hun maatschappelijke inzet en werd ook in Leffingeleuren met de nodige bemoedigen onthaald. Meltheads trekt zich na een turbulente periode nu terug en focust volop op dat tweede album. Benieuwd waar dat ze zal brengen.
Gut Health @ Café De Zwerver
De laatste internationale band in Café De Zwerver was Gut Health. De Australiërs gaven het beste van zichzelf op een eerder intieme manier. Al kan je dat op Leffingeleuren natuurlijk met een korreltje zout nemen, want alles heeft hier de nodige energie. Gut Health deed het weliswaar met zijn zessen op het podium en vooral zangeres Athina Uh Oh stal de show. Ze deed wat denken aan Karen O van Yeah Yeah Yeahs en ook muzikaal leek Gut Health uit die bron te putten. Weliswaar zonder de echte hit en vooral met een hoog tempo. Dat werkte wel in het begin, maar na een tijd misten we toch iets meer pit. Het was das niet zo dat Gut Health ons omver blies, maar het mocht toch net allemaal iets potiger en intenser om echt memorabel te zijn.
Vanavond staat Gut Health in Le Botanique in Brussel.
R.M.F.C. @ Apollo
© CPU – Marvin Anthony
De vijf van R.M.F.C. hadden wel nog iets vuil in petto voor Leffingeleuren. De Australiërs begonnen namelijk nogal mysterieus met heel dromerige sounds waardoor alle toeschouwers misschien een beetje op het verkeerde pad werden gezet. Uiteindelijk kwam alles wel samen en ging het energieniveau meer dan de hoogte in. De band had namelijk de lederen jassen bovengehaald en dan kan je niet anders dan lekker rocken. Vanaf “Access” ging het publiek zo volledig uit zijn dak door alles los te laten en vooraan een grootse moshpit te laten ontstaan. Met meerdere stemmen, een groots tempo en vooral een energiek hoogtepunt, had R.M.F.C. alles in zich om de zaal volledig los te laten gaan. En dat deden ze ook, door gewoon vol energie te knallen en nergens een pauze in te lassen tenzij er even technische problemen opdoken. Het zorgde ervoor dat de Apollo bijlange nog niet dacht aan gaan slapen.
Clap Your Hands Say Yeah @ Zaal De Zwerver
© CPU – Marvin Anthony
Twintig kaarsen! Clap Your Hands Say Yeah heeft een gegronde reden om dit jaar nog iets harder dan anders feest te vieren. Het alter-ego van Alec Ounsworth bracht in 2005 het gelijknamige debuutalbum uit en brak daarmee door. Laaiend enthousiaste reviews en een horde fans waren een logisch gevolg, maar Clap Your Hands Say Yeah is doorheen de jaren wel wat aan spankracht verloren. Hoe dan ook was het voor velen een gegronde reden om af te zakken naar Leffinge, al moesten we in eerste instantie wel wat geduld uitoefenen. Ruim vijftien minuten lieten Ounsworth en co. op zich wachten alvorens het debuutalbum integraal te brengen. Op de een of andere manier moesten we daarnaast vaststellen dat de nummers toch aan een zekere tijdloosheid hebben ingeboet, al klonk de stem Ounsworth wel subliem als vanouds. Clap Your Hands Say Yeah leek het merendeel van De Zwerver te kunnen bekoren met hun throwback naar betere tijden. Voor ons had het misschien nog scherper en opwindender gemogen, maar uiteindelijk gingen de handen toch vlot op elkaar en hoorden we mensen ‘yeah’ roepen.
Getdown Services @ Apollo
© CPU – Marvin Anthony
Van Griekenland naar Italië om uiteindelijk te belanden onder de kerktoren Leffinge. Zelfs de makers van Nonkels kunnen dergelijke scenario’s niet voorzien. Getdown Services had in ieder geval een sportieve vierdaagse achter de rug en toch was er aan hun energie en goesting niets op aan te merken. Het Britse duo uit Bristol bood op Leffingeleuren een uiterst leutige set waar je een behoorlijk goed humeur van kreeg. Aanvankelijk was het nog behoorlijk statisch, maar de fun groeide wel stelselmatig en voor je het wist deden we onbezonnen mee met alles wat Getdown Services ons opdroeg. Het onbetwiste hoogtepunt hielden ze vakkundig voor het laatst met “Dog Dribble”. Wie niet weg was, was gezien want Getdown Services palmde met hun laatste nummer de volledige Apollo in en kreeg iedereen in hoge sferen. Getdown Services is het type band dat volgend jaar op The Slope van Rock Werchter staat en waarvan iedereen achteraf schreeuwt: ‘Revelatie’. Wel, wie ze nu al kent en meeleest: wees welgekomen op de trein!
Op vrijdag 12 december staat Getdown Services in Le Botanique in Brussel.
Black Lips @ Zaal De Zwerver
© CPU – Marvin Anthony
Al sinds het begin van de jaren 2000 is Black Lips een begrip en dus was het een vanzelfsprekendheid dat de groep Leffingeleuren afsloot. Met zijn garagerock bleek het iedereen nog een laatste keer volledig zichzelf los te kunnen laten gaan en dat was meer dan terecht. Een show van Black Lips is natuurlijk altijd een dubbeltje op zijn kant. Soms is het vreselijk rommelig, soms hoor je energie en plezier. Gelukkig kreeg Leffinge het laatste en dat maakte dat ze het festival op de meest energieke manier konden afsluiten. Met zijn vijven gaven ze het beste van zichzelf en het ging zelfs zo ver dat er een bisnummertje inzat. “Bad Kids” moest natuurlijk nog komen en dat gaf iedereen in de zaal nog zijn laatste energie. Leuke manier om het festival af te sluiten, zoveel is zeker.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Het verslag van de eerste festivaldag vind je hier.
Het verslag van de tweede festivaldag vind je hier.
Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Meyer-Horn.
