© CPU – Karen Van Lierde
Hoewel we behoorlijk somber werden van Dermot Kennedy’s tweede album Sonder, blijft hij een artiest met een aanlokkelijk rauwe stem. Een stem die bij vele radioluisteraars al ontelbare keren door de gehoorgangen is gevlogen en die tegelijk voor echte Belgische fans doorheen de jaren ook niet louter ‘on air’ bleef. In een nog niet zo heel ver verleden stond de Ierse singer-songwriter namelijk in twee zeer respectabele Brusselse zalen, maar zijn goede voornemen voor 2025 nam een net wat ander kaliber aan. Vanuit de driehoekige livemuziekbasis – een artiest, een paar instrumenten en een klein, maar aandachtig publiek – kiest hij dit jaar voor de kleinere venues. De tourtitel ‘A Promised Return’ ontleende de man aan een recente songtekst, maar vat dus tegelijk ook de essentie van deze tour samen.
© CPU – Karen Van Lierde
Vooraan in onze vrijdagavondse walk in the park: Grace Enger. De jongedame uit New Jersey bezocht in de loop van de dag nog Chocolate Nation op het Astridplein en klinkt ook een beetje als de straatartieste op de hoek daar. Met haar engelenstem en twee akoestische gitaren heeft ze niet veel nodig om aandacht te trekken en die even grondig vast te houden, maar na een tijdje verandert de bruis toch een beetje naar die van een blikje cola dat al een week openstaat. Dat kantelt bij het onuitgebrachte “Running Back To You” dat eveneens niet veel om het lijf heeft, maar met zijn aanstekelijk refrein wel een momentje van meezingen en spontaan handjeklap veroorzaakt, en zo de sleur er weer uithaalt. Met haar professioneel en jeugdig enthousiasme doet ze dat nog een keer over tijdens haar “Kiss Me”-cover en zo bezorgt ze ons een warm welkom in het best frisse Rivierenhof.
© CPU – Karen Van Lierde
Wanneer Dermot Kennedy een geruisloze entree maakt, blaast hij meteen een scherpe stem vergezeld van rookwolkjes de arena in. Hij krijgt daar het OLT muisstil mee; zo stil dat een ambulance in de verte het zelfs even overneemt. Tijdens de eerste nummers steekt de zanger veel emotie en toonhoogten in zijn stem, zodat die zoals schuurpapier over onze huid ruist. Hij vertelt het bijna, want de gitaar in zijn handen zorgt meer voor een achtergronds sfeermuziekje dan te dienen als een volwaardig participerend instrument. Na twee nummers neemt Kennedy afstand van zijn microfoonstandaard en zegt hij gedag tegen zijn drie bandleden aan de piano, viool en cello tijdens “What Have I Done”. Een spin op zijn micro en in zijn haren brengt hem niet van zijn stuk, want beklijven doet hij voorlopig aan de lopende band.
Wanneer hij “Power Over Me” inzet, blijkt dat het wel degelijk hij is die de controle uitoefent vandaag. De halve cirkel tegenover Kennedy eigent zich de rol van achtergrondkoor toe en steeds meer valt op dat ook mét zijn band erbij het vocale geluid van de Ier met kop en schouder boven al de rest uitsteekt. Een keelgeluid waarmee hij doorheen de aaneenrijging van de verschillende nummers meermaals een weekhartige snaar in ieder van ons weet te raken die net als de trigger om te willen blijven luisteren blijft trillen. Nog meer dan bij de andere nummers, is dat bij het nieuwe “Endless” het geval, dat voor de tweede keer live wordt gebracht en wat ons betreft snel een release mag kennen.
© CPU – Karen Van Lierde
Ook bij “After Rain” gaat de grafiek der voldoening de hoogte in. Het lied begint intiem, maar bloeit mooi open met een Mumford & Sons-achtig gitaarritme en een warme, gele gloed op de bomen rondom rond en het podium. Met een kampvuur in de kuil had het plaatje zowel gevoelsmatig als muzikaal nog completer geweest, maar door de leuke kwinkslagen in woorden, het net wat anders leggen van de klemtoon en vooral een flinke dosis rauwe authenticiteit, levert Dermot Kennedy zijn visitekaartje propertjes af. ‘She is loved’, zingt hij tijdens “Lucky”; vandaag kunnen we die ‘s’ voor ‘he’ gemakkelijk weglaten.
Na een derde kwart waarin de aandacht iets verslapte, sluit de Ier af met het traditioneel liedje “Carrickfergus” uit zijn thuisland over ver van huis weg zijn en je dierbaren missen; iets waar hij waarschijnlijk ook zelf niet aan ontsnapt, hoe hard hij zijn dankbaarheid om hier te staan ook uitdrukt. Wij zijn alleszins blij dat we op deze vrijdagavond een afspraak hadden in het Rivierenhof met de spraakvaardige Dermot, wiens stem steeds de centrale factor bleef innemen. Zijn familie en vrienden zullen nog heel eventjes geduld moeten hebben.
Aankomende vrijdag staat Dermot Kennedy in de Grote Zaal van Paradiso.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
