Weinig bands hebben zichzelf zo radicaal heruitgevonden als het Britse Maruja. Zes jaar lang klooiden de jongens uit Manchester aan, tot ze besloten dat het tijd was om het roer om te gooien in de richting van messcherpe maatschappijkritische postpunk die het midden houdt tussen rock, jazz en noise met een onvervalste punkattitude. Met de ep Knocknarea markeerden ze in 2023 hun nieuwe genesis; dertien maanden later eigenden ze zich met Connla’s Well een cultstatus toe, en op Tír na nÓg, dat begin dit jaar de ep-trilogie afrondde, rekenden ze in de vorm van experimentele jams af met hun laatste jeugdzonden. Wat hun fanbase al zolang doet wankelen op het scherp van de snede, vindt vandaag zijn vervulling: de Mancunians laten debuutalbum Pain To Power op de wereld los.
En eigenlijk is ‘loslaten’ de perfecte term voor de manier waarop we dit album op ons pad tegenkomen. Vijftig minuten razen voorbij als een vuist door een stenen tafel, als een pijl doorheen een roodgloeiende appel op de kop van een onschuldig kind, en dat in slechts acht nummers. Geen tijd te verliezen, moet Maruja gedacht hebben, want met openingssalvo “Bloodsport” neemt de band de vlucht vooruit. Een razende track die bulkt van pure noise en moedeloos geschreeuw snakt slechts na anderhalve minuut naar adem, om vervolgens te transformeren naar een dansbare afrobeatachtige spokenwordtirade, met gevatte quotes zoals ‘swallowing our fears until our kids are overdosed’. Ze maken terstond duidelijk: luister naar wat we te zeggen hebben en hoor onze hulpkreten. Oké, deze manier van tegen de schenen schoppen is misschien niet voor iedere muziekfan weggelegd, maar wanneer verliep een revolutie ooit zonder knallen, slagen en stoten? De lui die op Pukkelpop overlaatst plots een allergie ontwikkelden voor watermeloen zullen hier evenmin hun hart kunnen ophalen, maar zeg ons eerlijk: hoe apolitiek wil je je postpunk?
Een van de redenen waarom Maruja in progressieve kringen zoveel bijval krijgt, is net die in elkaar gehaakte manier waarop ze hun ongenoegen met het establishment uiten. Op dat vlak is Pain To Power een prachtige aanvulling op wat we al hoorden, maar is de band erin geslaagd om tegelijk hun innerlijke dynamiek muzikaal uit te breiden en te beperken tot de ultieme essentie. “Look Down On Us”, “Trenches” en “Break the Tension” waren singles die je gewoonweg op standje honderd door je speakers wil laten knallen, al is het door de hartverscheurende machteloosheid waarmee frontman Harry Wilkinson zijn teksten aan de man brengt. Maar het geheel komt pas beter tot uiting door songs als “Reconcile” en het heerlijk jammy “Zaytoun” waardoor die drie nummers ook de nodige ruimte krijgen om in het geheel zichzelf te overstijgen. Er is geen zacht zonder hard, geen licht zonder donker en al zeker geen hoop zonder wanhoop, en daarom zijn het vooral de zwakken die Maruja een zwaard toe-eigent.
Laat dat net de kracht zijn die in dit meest recente wapenfeit van Maruja schuilgaat. Het kunnen overbrengen zonder woorden, en het kunnen inzakken zonder te verbrijzelen. Die gedachte zien we op een prachtige manier ontplooien op het lang uitgesponnen “Born To Die”. De track bouwt langzaam aan de hand van een existentiële monoloog die zich ontplooit op een bedje van droney elektronica, om uit te monden in een briesende instrumentatie die overstroomt van gevoelige saxofoons, krijsende gitaren en een haastige drumpartij die je geen enkel moment met rust laat. De track komt perfect in het midden van deze verzameling en vormt een prachtig middenstuk voor het verhaal dat Maruja wil vertellen met dit debuut: vereniging en samenhorigheid door middel van onversneden protest. Het is geen toeval dat er een Palestijnse schreeuw schuilgaat onder “Zaytoun”, of dat net het Ierse woord voor ‘vrijheid’ gebruikt wordt als titel van “Saoirse”. Het feit dat deze plaat op zo’n kritiek punt in de 21e eeuw boven water komt drijven, is dat evenmin, en daarom maakt het de muziek die je erop terugvindt net zo doorslaggevend.
Postpunk heeft sinds de jaren tachtig een interessante weg afgelegd, en Maruja verlegt wat ons betreft de grenzen van het genre op hun eerste album. Op Pain To Power stelt de groep zich op als een preekvader voor zij die verbinding zoeken in een wereld die hen elke dag lijkt te bedriegen. Het is een plaat voor bange zielen die nood hebben aan een motivatieshot in barre tijden en een deken voor zij die de warmte van weleer missen. Zonder rond de pot te draaien levert de groep een werk af dat zijn tijd neemt om energiek hoge hoogtes te bereiken en uitgesponnen lage dallen te verkennen. Laat je dus niet van de wijs brengen: samen sta je sterker dan alleen, en in ware kracht schuilt vaak onherroepelijk zeer. Net omdat die achterliggende boodschap even sterk door de kamer galmt als de muziek die als haar vehikel geldt, is dit een van de belangrijkste platen van het jaar.
Je kan Maruja’s debuutalbum live horen op 19 november 2025 in Botanique.
Ontdek “Born To Die”, ons favoriete nummer van Pain To Power in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
