Er zijn zo van die bands die je alles gunt. Gewoon, omdat ze zo cool zijn. En als IDLES iets doet, dan mondt dat daardoor telkens weer uit in een geslaagde poging ons hart te veroveren. Joe Talbot en zijn vrienden ademen dan ook gewoon punk, gedrapeerd in een hedendaags jasje. Zware jongens, die daardoor eens te meer bewijzen dat ze het hart op de juiste plaats hebben, zonder het er te nadrukkelijk in te wrijven – zeker zo belangrijk. Bon, IDLES dus, de coole band die afgelopen zomer nog maar eens aantoonde hoe je binnen een duurzaam uitgebouwde carrière nog altijd grote stappen kan blijven nemen. Op papier was recentste creatie TANGK niet de meest toegankelijke worp van de Britten, in de praktijk gaf het allemaal wat meer gelaagdheid aan de ruwe bolsters die de energie-uitspattingen omving. Om dus nog maar eens te benadrukken: ja, er had véél meer volk moeten staan aan de Main Stage van Pukkelpop.
Zeker omdat IDLES vandaag nóg maar eens een stap zet in die duurzaam uitgebouwde carrière. Toen regisseur Darren Aronofsky Caught Stealing uitwerkte, wilde hij dat het algemene imago van de film ‘punk’ uitstraalde. En wie bel je dan beter dan Joe Talbot? Een droom voor de band klaarblijkelijk, die de koe met alles wat ze vond bij de hoorns vatte. De film an sich vertelt het verhaal van een veelbelovende honkbalspeler die in de jaren negentig door een blessure zijn carrière uit elkaar ziet vallen, en uiteindelijk terecht komt in de New Yorkse criminaliteit. Of kort samengevat: donker, grauw, ruw, regenachtige straatjes vol afvalbakken… Je kent het stereotiepe beeld ongetwijfeld. Aronofsky vraagt, IDLES draait.
Nu ja, IDLES draaide niet alleen. De Britten droegen vijf echte nummers bij aan de soundtrack van Caught Stealing, maar speelden ook de score in die Rob Simonsen schreef. Dat levert nu in totaal zo’n drie kwartier en zestien creaties aan gruizige mysterie af, die eigenlijk al zonder beeld een perfect idee schetst van wat je kan verwachten in de cinema. Caught Stealing behandelen, laat staan recenseren als een echt volwaardig album is echter wat kort door de bocht. Het is eerder een soort ervaring, waarin geluidsfragmenten van een minuut minstens zo belangrijk zijn als volwaardige nummers.
Een nummer als “Doom” zet helemaal aan het begin van de soundtrack bijvoorbeeld al de toon voor wat er nog komen zal. Snoeiharde, strakke drumlijnen, een rasp van een stem, riffs die alle kanten uitschieten… totdat je niet meer weet of het nu wel nog een riff is. Die in dit nummer zou bijvoorbeeld evengoed een voorbij scheurende motor kunnen zijn. In “Cheerleader” is de grens tussen een met autotune bewerkte Talbot en een gierende gitaar zelfs nagenoeg onbestaande. Enfin, het is allemaal op het randje van angstaanjagend, maar tegelijkertijd ook heel cool. Wilden we niet allemaal wel eens de slechterik in een film zijn. Zo eentje die met alles wegkomt, omdat-ie zo’n innemende persoonlijkheid uitstraalt.
Het kraakt, ronkt en vooral schuurt dus van alle kanten op Caught Stealing. “Kim’s Video” hijgt aan de hand van een herhalende lach grauw in je nek, “Tompkins Square Park” laat een vleugje melancholie toe in het geheel. Let wel, er blijft altijd een onderliggende, chaotische vorm van opgefoktheid in het geheel verweven zitten. “Walk/Don’t Walk” laat je trommelvliezen beven van angst, terwijl de aanzwellende elektronica en metalen van “Loisaida” grommen in je oren. IDLES gaat op de meest donkere wijze met de sloophamer door het decor en bewerkt op subtiele wijze alles wat op zijn pad komt met een botte zaag. Een trillende klarinet in “Coper” brengt ons uiteindelijk bij het deel op Caught Stealing dat ons ietsje meer prikkelt dan de rest: de échte nummers.
“Cheerleader” barst van de gitaren die ontploffen als krakende motoren, “Police and Thieves” is dan weer een eigen kijk op Junior Murvin en The Clash. Maar anders dan bij hen: het blijft maar ronken. En Joe Talbot is simpelweg een van de coolste mensen op deze planeet. Dat is een X-factor die je als andere band gewoon mist. Afsluiter en definitieve banger “Rabbit Run” wordt nog voorafgegaan door een bassriff waar je simpelweg verliefd op kan worden (“Blessings and Successes”) en een borrelend tweeluik (“Alphabet City” en “Under the EL”), maar niets kan eerstgenoemde song echt nog tippen. Het zijn doekjes die de uiteindelijke oorbloeding enkel en alleen maar wat kunnen deppen.
Om dus te eindigen waar we eigenlijk al mee begonnen waren: IDLES is een coole band. Er is en blijft een visie, die telkens weer kan aangepast worden naar een nieuw idee. In dit geval was dat een film en een score die door twee verschillende mensen werden gemaakt, maar waar Talbot en zijn band met de botte bijl door gingen – zonder er iets van af te breken. Gruizig als schuurpapier, donker als de nacht, en vooral: cool als IDLES.
Caught Stealing speelt vanaf nu in de betere bioscoop bij jou in de buurt. Op dinsdag 9 september geeft Dansende Beren een inleiding bij de film in Lumière Antwerpen, lezers krijgen korting.
Ontdek “Rabbit Run”, ons favoriete nummer van Caught Stealing, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
