© CPU – Mathias Verschueren
Oud-vertrouwd, zo vallen veel rockbands uit de voorbije decennia te beschrijven. Een voorbeeld daarvan is het Amerikaanse kwintet Spoon. Debuut Telephono dateert intussen van 1996 en daar kwamen tijdens de voorbije dertig jaar negen opvolgers achteraan. Laat het nu zo zijn dat het nieuws nog heet van de naald is – Spoon liet namelijk gisteren via sociale media weten dat er aan een nieuwe langspeler wordt gewerkt. “Chateau Blues” en “Guess I’m Fallin In Love” zijn daarvan een eerste proefstuk: ‘As we finished up the first two songs for the LP, it crossed somebody’s mind and eventually all of ours that these two really should come out now.’ Daaruit maken we op dat instinct hier boven strategie primeerde en daar zijn we niet kwaad om. Momenteel vergezellen de Texanen Pixies op de Noord-Amerikaanse etappe van hun wereldtour, dus op een officiële albumaankondiging wordt het waarschijnlijk nog even wachten.
Hoewel de tracks van elkaar te onderscheiden zijn, breien ze in beide richtingen bekoorlijk op elkaar verder. Spoon past eenzelfde muzikale formule toe, wat waarschijnlijk verklaart waarom ze goed bij elkaar passen. Dat de band ze simultaan uitbracht is daarom best logisch. Het argeloze, onbuigzame indierock-niveau is telkens op zijn eigen manier aanwezig. “Chateau Blues” is daarvan de opgewekte versie. Instrumentaal dan toch. Tekstueel komt de single over als een soort kritiek op de rijkere klasse, met als boodschap ‘geld maakt niet gelukkig’. Cliché, maar wel waarheidsgetrouw. Naast Britt Daniels zang zijn ware rock-’n-rollende gitaren de ster van de show. De ene keer diep en bont, de andere keer lichtzinnig met een retro-feel. Het lied houdt vooral hetzelfde, steady elan aan. Prima, want het werkt, maar tezelfdertijd blijven we een beetje op onze honger zitten.
“Guess I’m Fallin In Love” opent met een gongende bel, een beetje à la Nick Caves “Red Right Hand”. Het berust net als in “Chateau Blues” op drums die met regelmaat aan de zijde van een eenvoudig, catchy gitaarlijntje tikken. De song geeft een eigenzinnige twist aan wat als liefdesliedjes wordt beschouwd: de toon waarmee Daniel de openingszin ‘Every morning it’s the same old thing, guess I’m falling in love’ inzingt, klinkt eerder als ennui dan euforie. Zijn houding is nonchalant, misschien zelfs een tikje brutaal. De vernoeming van Scheherazade vat de essentie van zijn relaas enigszins samen. Zij is een kernfiguur in de sprookjesverzameling Duizend-en-een-nacht, wiens echtgenoot in de ban raakt van haar verhalen die hem elke nacht op het puntje van zijn stoel laten zitten. Het lijkt erop dat de frontman zich door een vergelijkbaar fenomeen voelt vastgegrepen. Doorheen “Guess I’m Fallin In Love” wordt de duistere, obscure luisterervaring aangescherpt door toevoegingen zoals gitaar- en basmelodieën en een tamboerijn. Samen met de verandering van ritme en ruwheid in de vocals, worden meermaals kleine spanningsbogen opgebouwd die uitmonden in een instrumentale outro.
Beide singles zijn origineel noch memorabel, maar luisteren lekker weg. Muziek hoeft niet noodzakelijk innovatief te zijn om het alsnog prettig te vinden. Eens zien of de groep op dat aankomende album toch ergens verrassender uit de hoek weet te komen…
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
