Op 22 juni 2015 kwam de Londense band Wolf Alice met een eerste album, My Love Is Cool, op de proppen. De Britse critici waren lovend en er werd hier en daar gesproken van een “game-changing album”. Hier op het vasteland doet de naam Wolf Alice nog veel vragen oprijzen, maar de vloek van het tweede album is duidelijk niet toegeslagen en wij bij Dansende Beren zijn net even enthousiast over Visions Of A Life, het tweede album, dan de critici waren over het eerste. We zouden het misschien wel “game-changing” durven noemen.
Visions Of A Life, opgenomen in L.A. met Paramore en M83-producer Justin Meldal-Johnsen, bezit nog steeds dezelfde donkere, schreeuwende sound die we ook al hoorden op My Love Is Cool. Ververvelen doet het echter nooit. Nummers als “Planet Hunter” en “Visions Of A Life” tonen de ware kracht van de band en bewijzen waarom het zo’n verdomde schande is dat Wolf Alice nog niet overal in de rockscene wordt omarmd. Met een tweede plaat onder de arm zal die wind vroeg of laat wel komen aanwaaien en u zal het geweten hebben.
Al vanaf het begin neemt Wolf Alice je mee. Het dromerige “Heavenward” opent en zet direct een sterke toon neer die doorheen het hele album altijd aanwezig is. Daarna worden we met “Yuk Foo” wakker geschud alsof we de Dr. Martin-schoen van zangeres Ellie Rowsell in hoogsteigen persoon tegen onze kop aangestampt krijgen. In muziekblad NME beschreef de frontvrouw het als: “A vomit of emotion. I was angry about a lot of things when I wrote that song.” Wolf Alice slaat en zalft. “Planet Hunter” en “After Zero Hour” zijn maar enkele voorbeelden van die zalvingen en dat is met name te danken aan de prachtige stem van de bevallige zangeres.
Met “Beautifully Unconventional” maakt de band een spannende song en is het de perfecte overgang van het punkige “Yuk Foo” naar “Don’t Delete The Kisses”. Laatstgenoemde zet je op dezelfde dromerige trip als opener “Heavenward”. Net zoals “Silk” op het vorige album staat “Don’t Delete The Kisses” als een pijl boven het clair-obscure water van Wolf Alice.
Met dat water weet Wolf Alice wel wat te doen. Dankzij de opwindende tempowisselingen en schreeuwende uitbarstingen die talrijk aanwezig zijn op Visions Of A Life garandeert Wolf Alice dat de spanningsboog steeds opnieuw strak wordt aangetrokken. “Sky Musing” en “Sadboy” zijn nummers die overlopen van die ingrediënten.
Af en toe slaat Wolf Alice je de tempowisselingen rond de oren die de nummers van gedaante doen veranderen al was het een oude Griekse god op de Olympusberg. Nummers als “St. Purple & Green” en “Formidable Cool” transformeren van mysterieus mooi tot duivels gevaarlijk. Wolf Alice sluit dit indrukwekkende, tweede album af met het gelijknamig nummer “Visions Of A Life”. Op zeven minuten en 58 seconden nemen de Londenaars je mee op een laatste tocht doorheen heel het album.
Na My Love Is Cool heeft Wolf Alice in twee jaar een waardige opvolger vervaardigd. Visions Of A Life heeft alles om geliefd te worden door fans en critici. Hopelijk luisteren Eppo Janssen en Herman Schueremans ook mee en zien we het viertal deze zomer op één van onze Belgische festivalpodia staan, want ze verdienen niets minder.
