Queens of the Stone Age @ Pukkelpop 2025: Tot de laatste snik

Uitstel betekent voor Queens of the Stone Age geen afstel. Wegens gezondheidsproblemen van bezieler en frontman Josh Homme moest de Amerikaanse rockgroep afgelopen zomer halverwege de tweede run van ‘The End Is Nero Tour’ annuleren. Pukkelpop behoorde tot de ongelukkigen, en een headliner van dat kaliber vervangen blijft geen kinderspel. Royal Blood deed een verdienstelijke poging, maar de honger naar iets vuils bleef ongestild. Homme zat echter niet stil. Zodra hij hersteld was, begon hij zijn bucketlist af te werken. Zo vervulde hij een droom door in de tunnels van de Parijse catacomben te spelen. Dat leverde zowel een bioscoopfilm als een ep op. Vooraleer ‘The Catacombs Tour’ bij ons neerstrijkt, gaat de band nog één keer full force vooruit met het beste uit In Times New Roman… en de grootste hits. Voor het veertigjarig bestaan van Pukkelpop mocht de wei in Kiewit er ditmaal tot de laatste snik echt aan geloven.

Echt massaal druk aan het hoofdpodium was het niet, maar de duizenden festivalgangers van alle leeftijden die zich zouden overgeven aan deze hardleerse bende gingen er toch voluit voor. Een intro die in de tijd van Christus perfect door het Colosseum had kunnen galmen, verklaarde de allerlaatste headlineshow van Pukkelpop 2025 voor geopend. De overgang naar “Turnin’ on the Screw” gebeurde smeuïg bluesy en toverde een brede glimlach op ons gezicht, alsof we plots vier bonnen vonden en een verse friet met stoofvlees en mayonaise naar binnen werkten. Homme had er op zijn eigen tegendraadse manier zin in. Dit was misschien geen makkelijke binnenkopper, maar het scherpe geschut liet niet lang op zich wachten. Zijn vaste luitenant Troy Van Leeuwen liet de sambaballen zuiver schudden als startsein voor “My God is the Sun”. Gruizige gitaren heersten over de wei.

Wat bij Queens of the Stone Age altijd overeind blijft, zijn de dikke riffs die iedereen na een paar tellen kan mee-neuriën. De eerste zet daarin was het recente “Paper Machete”, voorafgegaan door de vraag of iedereen nog wakker was waarbij een antwoord overbodig was. Oren waren gespitst voor de hooks en grooves die deze unieke rockband voorschotelde. Hoeveel goede nummers een band ook geschreven mag hebben, om een podium van dit niveau te bedwingen zijn er ook hits nodig. “No One Knows” zat dit keer iets dieper in de set, maar werd grover en harder gespeeld dan ooit. Drummer Jon Theodore was daarin de sterke schakel. Wanneer er rauwer materiaal kwam, was het moeilijk voor te stellen dat een band met een naakte Nick Oliveri en een wilde Dave Grohl ooit zo alternatief én commercieel tegelijk had kunnen zijn. Anno 2025 cultiveert Queens of the Stone Age dat spanningsveld nog steeds.

Toch wrong het hier en daar. Homme leek meer dan negen levens te hebben, maar was soms ook even in de war. Er kwam wat soelaas toen hij vertelde wat Pukkelpop voor zijn band altijd betekend had. De vragen aan het publiek over welke song volgde, maakten een obscure knipoog naar Millionaire, of in ons hoofd naar huisvriend Tim Vanhamel. Zijn gitaar hoorden we niet, maar opera-achtige solo’s leken eindeloos door te waaien. Het stampvoetende “Made to Parade” kabbelde feilloos door als een soort rockoperette. In die aanpak werkte Homme op piano tijdens het morbide “The Vampyre of Time and Memory” stukken beter. Synths van Van Leeuwen benadrukten de behoefte aan iets spiritueels en rustigs. Toen Homme neerdaalde en het publiek zijn stem schor mocht zingen, draaiden de Queens dankzij 360-graden camerawerk strak rond hun as in Kiewit.

Toch bleef de frontman een man van vlees en bloed. Met “I Sat by the Ocean” strooide hij nog singles van een toegankelijker soort. Rokend aan zijn sigaret leek hij vastgekluisterd aan zijn rol. Het achteloos gooien van de microfoon onderstreepte dat. Op bas bracht Michael Schuman tegengewicht met ronkende lijnen en een starre blik die messcherp bleef. ‘The best was not yet over’, zei Homme, maar het was Schuman die de kicks gaf waar wij op vibreerden. Richting middernacht wentelden we ons in een vlaag van liefde, voor Pukkelpop en voor elkaar. “Make It Wit Chu” kleurde het geheel roze, terwijl toetsen een sterk geparfumeerd spinnenweb weefden. Het leek zelfs alsof de band over tijd zou gaan, waarbij “Go With the Flow” een perfect einde had kunnen zijn met zijn ambientachtige outro.

De mannen dachten daar anders over. Om het academische kwartier niet verloren te laten gaan, persten ze er nog een bloederig “Song for the Dead” uit, waarbij de laatste riffs, tikken en hooks hun werk deden. Echt flabbergasted waren we niet, maar negentig minuten onvervalste rock-’n-roll zetten toch de puntjes op de i van alles waar Pukkelpop voor staat en hopelijk blijft staan. Pyro of andere foefelarij waren niet nodig. Het traditionele vuurwerk nam die rol weergaloos over. En zo ging de nacht in vlammen, terwijl de Queens hun kroon stevig gekluisterd hielden en de wei met een knipoog achterlieten. Want wie nog twijfelde of rock anno 2025 kon regeren, kreeg in Kiewit zijn antwoord.

Queens of the Stone Age speelt dit najaar een intiem, akoestisch concert in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam (26 oktober) en in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen (27 oktober). Beide shows zijn hopeloos uitverkocht.

Alle recensies van Pukkelpop 2025 lees je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Turnin’ on the Screw
My God Is the Sun
Burn the Witch
Paper Machete
Sick, Sick, Sick
No One Knows
Made to Parade
Suture Up Your Future
Hangin’ Tree
I Sat by the Ocean
The Vampyre of Time and Memory
Straight Jacket Fitting
Little Sister
Make It Wit Chu (met “Miss You”-snippet)
Go With the Flow
A Song for the Dead