Joe Bonamassa @ Rotterdam Ahoy: Solo's galore

Het is zowat een zekerheid dat Joe Bonamassa jaarlijks of zelfs meerdere keren per jaar een Europese tournee onderneemt. Dat is ook dit jaar niet anders. Wat wel anders is, is dat België deze keer niet op de planning staat. Daarom niet getreurd, want Rotterdam ligt allesbehalve aan de andere kant van de wereld en ze hebben er ook nog eens de Ahoy. De Amerikaanse bluesgitarist was er vorige zomer nog een van de grote attracties toen hij met het Metropole Orkest aantrad op North Sea Jazz.

Deze keer dus geen orkest, maar wel een nieuw gezicht op het podium. De legendarische hammondspeler Reese Wynans, nog wel het meest bekend van Double Trouble, is met welverdiend pensioen gegaan. Er stond gelukkig al een meer dan waardige vervanger klaar en dat is niemand minder Lachy Doley, die deze zomer met Bonamassa het podium deelde in Cork, waar ze hulde brachten aan gitaaricoon Rory Gallagher. Toch is Doley niet het enige nieuwe van de avond, want met Breakthrough heeft Bonamassa ook een nieuwe plaat waar hij uit kon puren.

Hij begon met het titelnummer van die plaat en om te tonen dat Doley zijn plek binnen de band al volledig heeft gevonden, was de eer om de eerste volwaardige solo te brengen aan hem. Hier en daar werd wat meegeklapt op aandringen van de backingzangeressen, maar de meest uitgesproken bewegingen bevonden zich weldegelijk óp het podium en wel meerbepaald op de hals van Bonamassa’s Stratocaster. De Amerikaan bleef ook bij de singles van zijn nieuwe album en vervolgde met “Trigger Finger”, eveneens voorzien van een fikse solo, waarvoor de toonaard van het lied plotsklaps veranderde.

Het woord solo zal nog vaak de revue passeren, maar dat is ook enkel maar omdat er weinig synoniemen voor zijn en er juist veel solo’s werden gespeeld. “Twenty-Four Hour Blues” kreeg er zelfs meerdere van Bonamassa op zijn Les Paul en ook die van “Well, I Done Got Over It” werd in het lang en het breed uitgespannen. De Amerikaan bracht die solo met een zogeheten Leslie-effect, dat het geluid van zijn gitaar als het ware doet ronddraaien en zodoende zocht hij ook het laagste volume van een gitaar op, om vervolgens het ganse publiek weer wakker te schudden met één luid akkoord.

Naast gitaar spelen rijdt Bonamassa ook wel eens met de auto, eerst richting het daglicht met “Driving Towards the Daylight” en vervolgens “Drive By The Exit Sign”. Het enige wat nog ontbrak was “Drive” van op Blues of Desperation, al had zelfs dat vermoedelijk niet kunnen tippen aan de versie van “Driving Towards The Daylight”, die Bonamassa en band in Rotterdam brachten. De gitaarfills van Josh Smith waren uiterst smaakvol, waarna Bonamassa zelf voor een emotionerende solo optekende. Met “Sloe Gin” haalde de gitarist halverwege zijn set zijn meest bekende nummer boven, evenzeer een nummer waarbij de emotie in zijn gitaar te horen valt. De solo zoals we hem kennen van op de liveversies van pakweg vijftien jaar geleden, werd ingeruild voor meer verbogen gitaarsnaren en een tragere aanpak. Het ontbreken van het uiterst explosieve maakte er een muzikaal ander verhaal van, dat niet noodzakelijk beter of slechter was dan hoe we het kennen.

We gingen daarna van het ene uiterste naar het andere, want met “Pack It Up” stond een Freddie King-klassieker klaar die groovet als geen ander en bovendien ook lekker rockt. Lachy Doley zorgde nog maar eens voor een knap staaltje hammondorgel en ook Smith verzorgde een fraaie solo. Zowel Smith als de zangeressen deden de ganse avond hun best om wat meer sfeer in de zaal te brengen door middel van handgebaren, maar botsten telkens op bitter weinig reactie. Ook Bonamassa kreeg met die ongemakkelijkheid te maken toen hij in zijn eerste bindtekst zei dat hij van Nederlanders houdt en er geen respons kwam. Het enige dat er voor hem nog opzat was om zich nog eens te herhalen en er nog tweehonderd Duitsers aan toe te voegen.

Wat we nog niet gehad hadden was een slidesolo en die kwam zowaar niet van Bonamassa zelf, maar wel van Josh Smith tijdens “Well, Well”. Een drumsolo hadden we tot dan ook nog niet gehad, maar Lemar Carter zorgde ervoor dat degene die hij toen bracht het wachten waard was. Ook Jade MacRae trok het publiek naar naar zich toe, zij het wel met haar fantastische uithalen op “It’s Hard But It’s Fair”, waarvoor Bonamassa zijn wah-pedaal had bovengehaald. De Amerikaan bracht recent ook een album uit met B.B. King-nummers, maar koos ervoor om richting het einde zijn andere gitaarheld te eren. “A Million Miles” van Rory Gallagher werd neergezet met een rockattitude van jewelste en met MacRae al warmgelopen, haalde zij nog enkele keren geweldig vocaal uit. Dat belooft voor de liveplaat met Rory Gallagher-nummers, die vorige zomer in Cork werd opgenomen en op 19 juni verschijnt.

Na even van het podium geweest te zijn en een staande ovatie gekregen te hebben, volgde een derde poging om zijn liefde aan de Nederlanders te verklaren. Deze keer met meer succes, al kan dat ook zijn omdat hij er windmolens bij betrok. Het publiek was na de toegift, op de rijen vlak voor het podium, blijven staan en ook de gangpaden werden voorzichtjes gevuld met enthousiastelingen die hun gitaarheld van dichtbij wilden zien. Hopelijk zat er niemand tussen met slechte knieën of een nieuwe heup, want Bonamassa slaagt er natuurlijk makkelijk in om een toegift van één nummer een toegift van vijftien minuten te maken. In die vijftien minuten bracht hij met “Mountain Time” een prachtige ballad, met daarbij een geweldige solo, waarvoor hij met behulp van de volumeknop van zijn Telecaster fantastische vioolgeluiden uit zijn gitaar wist te persen.

Na een handvol plectrums het publiek in gesmeten te hebben, zat het er na een uur en vijftig minuten op voor Bonamassa en de zijnen. In Ahoy werd rijkelijk gepuurd uit het nieuwe album, terwijl er ook ruimte gelaten werd voor de klassiekers en natuurlijk ook talloze gitaarsolo’s. Het publiek kampte voor de meerderheid van de set met interactievrees, maar vond gelukkig zijn enthousiasme wel tegen het einde van de set.