Nabeschouwing Pukkelpop 2025: Viva Palestina

De kalender tikte vanochtend alweer half augustus aan, wat niet alleen wil zeggen dat het einde van zomer stilaan in zicht is, maar ook dat we ons tentje terug hebben ingeruild voor ons eigen, vertrouwde bed na vier dagen Pukkelpop. En tussen ons gezegd en gezwegen, het laatste echt grote festival van het jaar is er eentje dat altijd al een speciaal plekje in ons hart heeft gehad. Enerzijds is het natuurlijk een zekere apotheose van de mooiste paar maanden van het jaar, anderzijds ook gewoon omdat ze er in Kiewit jaar na jaar perfect in slagen om een ware belevenis te maken van hun festival. Dat begint al weken op voorhand en zindert ook dit jaar nog net iets langer na dan gepland. Extra speciaal: Chokri Mahassine, Eppo Janssen en hun team mochten dit jaar veertig kaarsjes uitblazen! Een jubileumeditie, een verjaardag én een feest, dat uiteindelijk om veel meer draaide dan enkel Pukkelpop zelf.

Voor deze nabeschouwing beginnen we even met de praktische zaken: de cijfers. Een uitverkochte editie met 66.000 bezoekers per dag, temperaturen die schommelden tussen de 25 en 35 graden, één gloednieuwe tent, meer dan 150 verschillende artiesten op de affiche én een handvol verrassingen. Op papier alles wat een doorsnee major nodig heeft om van een geslaagd weekend te spreken, maar zoals gezegd gaat Pukkelpop altijd net dat stapje verder.

Op vlak van line-up uitte zich dat in een bont allegaartje grotere namen, die in het verlengde lagen van het imago dat het festival wil uitstralen. Het Belgische debuut van Chappell Roan maakte de jongere garde popfans warm, Queens of the Stone Age liet de iets oudere gitaarliefhebber watertanden en headliner ad-interim Macklemore moest het midden vinden tussen toegankelijke hiphop en commerciële pop. Dat A$AP Rocky ervoor koos om zijn vrouwtje Rihanna liever te zien bevallen, nemen we hem in deze allesbehalve kwalijk. Maar dus: drie dagen, drie verschillende uithoeken van het spectrum. Én ook: drie keer een volledig volgelopen terrein voor de Main Stage. Om dus ons statement van enkele jaren geleden nog maar eens te benadrukken: het hart van Pukkelpop klopt sinds kort met een nieuw ritme, waarin het duidelijk maakt dat zowel de muziek als het festival voor iedereen is weggelegd.

Dat was ook dit jaar de X-factor waarmee Pukkelpop zich net dat tikkeltje dieper wortelde bij de festivalgangers dan zijn concullega’s. Extra draagvlak in dat verhaal dit jaar, en het voelt wat ongemakkelijk om het zo te categoriseren, was Gaza. Watermeloenen in overvloed op en rond het terrein dit jaar; van het reuzenrad en de muurschilderingen op PKP DWNTWN tot de speciale merchandising en ballonbogen in de kleuren van de Palestijnse vlag. Ook op het podium werd er door ettelijke acts opgeroepen tot vrede – bij de één al wat uitbundiger dan bij de ander. Kneecap, IDLES en Macklemore deden het bijvoorbeeld erg nadrukkelijk, Zwangere Guy en The Haunted Youth eerder door op een subtiele, doch intense manier hun boodschap te verwerken in hun set. Respectpunten ook voor de organisatie door zowel in de aftermovie als tijdens het afsluitend vuurwerk de hoofdrol af te staan aan de Palestijnen; een van de eerste majorfestivals die zich zo nadrukkelijk uitspreekt over de situatie. Daardoor toont het festival dat het als gemeenschap groter is dan het festival als evenement.

En dat voelen we ook in de beleving die er rond Pukkelpop hangt. Want niet alleen is er vanzelfsprekend de inkleding met lichtjes, vlaggen, Boulevard Bizar, een skatepark en zelfs een walvis, als je weet waar je moet zoeken, er valt ook gewoon altijd iets te beleven. Op de openingsavond stond er met EXIT bijvoorbeeld de terugkeer van een onbestaande band op de planning – uiteindelijk een verrassingsset van Bazart met special guests Novastar, Eefje de Visser, Bente en Dana Winner. Op zaterdag werden we dan weer rond 17 uur aan de oude Lijnbus verwacht waar Oscar and the Wolf plots een afterparty knalde na zijn headlineset de avond ervoor, terwijl The Atomic Orchestra zich enkele uren eerder leek te hebben opgewerkt tot een vaste waarde op de affiche voor de komende jaren. Als je zelfs Amenra live nog naar een hoger niveau kan tillen, dan weet je dat het goed was. Het zijn dat soort extraatjes die Pukkelpop iets nadrukkelijker tot ontdekkingsfestival kronen.

Want Pukkelpop is in de eerste plaats natuurlijk nog altijd een muziekfestival en Dansende Beren een muzikale site, en zo zagen en recenseerden we op vier dagen tijd 135 concerten. Hoogtepunten waren voor ons Chappell Roan, Doechii, Zwangere Guy, Viagra Boys, Pommelien Thijs, Queens of the Stone Age, The Haunted Youth, Khruangbin, The Atomic Orchestra en IDLES. Naast de headliners slaagde de organisatie er ook dit jaar namelijk in om grotere acts bijvoorbeeld in een tent te zetten, waar ze zoals bewezen beter tot hun recht kwamen. Vampire Weekend zorgde zo zelfs voor een van de optredens van het weekend, CMAT liet de Marquee mee linedancen, Kneecap liet met een karrenvracht aan statements geen spaander heel van de Wave – een tent waarvan we overigens nog altijd niet helemaal van begrijpen hoe ze de enorme productie van Justice kon dragen. Mocht het aan de hand van bovenstaand lijstje overigens nog niet duidelijk zijn: een principe als hokjesdenken bestaat op Pukkelpop niet. Muziek is van iedereen, weet je nog?

Ietsje lager op de affiche waren het acts als Been Stellar, High Vis, Balu Brigada, Montell Fish, Soapbox, Obongjayar, Hamdi, August Burns Red en Clown Core die indruk wisten te maken. Bands en artiesten die, doordat ze bij het grote publiek nog niet altijd even veel naam hebben gemaakt, ergens anders misschien niet dezelfde podiumkansen zouden krijgen. Verder zoals altijd erg veel goeds van eigen bodem op de line-up, zoals de grote terugkeer van Ão, het statement van blackwave., Arsenal en Sylvie Kreusch die respectievelijk insprongen voor Mk.gee en Royel Otis, een strakke SONS, prachtig emotionerende Dressed Like Boys, knallende Promis3, de kantelende stem van ISE en een dromerige Eefje de Visser. Enfin, Pukkelpop 2025 had meer goeds dan slechts te bieden, en dan nemen we Nicky Du Soleil met special acts Luc Steeno en Isabelle A er ook gewoon graag bij.

Een bruggetje naar De Romeo’s en Belle Perez die tijdens De DIW-Voormiddagsoirée hun opwachting maakten zou in dezen erg vlot gemaakt zijn, maar dan vermelden we in dat geval ook graag dat de E-RENA met onder meer het WK Karaoke en het Mario Kart-tornooi ook dit jaar aanwezig was, dat STONE-frontman Fin Power van in Londen tot op de Main Stage kwam gefietst én dat er enkele goede aanpassingen aan het terrein hadden plaatsgevonden. De Dance Hall is sinds deze editie niet meer onder ons, maar met de Wave staat er een grotere en impressionantere tent ter vervanging klaar: meteen gezegend, ingewijd en in de armen gesloten. En ook de Booth is van een container-achtige opstelling veranderd in een 360°-ervaring, waarbij je letterlijk rond de draaitafels kan dansen. Voor het grote publiek voetnoten in een alweer geslaagde editie.

Een editie die, ondanks de verjaardagstaart, dus om meer draaide dan enkel en alleen om het festival Pukkelpop zelf. Zoals gezegd voelt het een beetje wrang om het op die manier te schetsen, maar door de gezamenlijke steun aan Palestina voelden de afgelopen vier dagen meer dan ooit aan als een gemeenschap die enkel en alleen maar liefde wil uitstralen. Zoals Luc Janssen het in zijn afsluitende speech zei, dit was een editie waarin het publiek mooi was en lawaai maakte. En dat is in alle mogelijke betekenissen op te vatten. En om toch nog een klein puntje van kritiek te geven: ja, dat geldt ook voor jou, babbelaar tijdens de concerten!

Pukkelpop 2026 vindt plaats van donderdag 20 tot en met zondag 23 augustus. Meer info binnenkort op de website van het festival!

Alle recensies van Pukkelpop 2025 lees je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!