Pukkelpop 2025 (Festivaldag 1): Watermeloenen met pit

Hoewel het muzikale hoogtepunt van de veertigste editie van Pukkelpop pas gisterenavond zou losbarsten met Belgische en Nederlandse topacts, begon het avontuur voor kampeerders al vroeg in de ochtend. Vroege vogels konden namelijk vanaf negen uur richting Kiewit trekken om hun tenten op te slaan. Met de hitte in het achterhoofd was dat geen slecht idee, en dankzij een aangepast plan en voldoende treinen over het hele spoornetwerk verliep de doorstroming bijzonder vlot. Na zoveel edities is de donderdag intussen uitgegroeid tot een volwaardige festivaldag. De Booth, Wave (voorheen Dance Hall), Club, Boiler en Marquee hadden allemaal vernieuwingen in petto om ons te doen watertanden en onze oren te verwennen. Pukkelpop zou Pukkelpop niet zijn zonder de nodige verrassingen en liever snel door de hel dan traag door de hemel was daar ook deze keer geen uitzondering op.

Maraschino @ Booth

Niemand beter dan Maraschino om voor een van de eerste deuntjes van Pukkelpop 2025 te zorgen. De Hasseltse nachtraaf is een van de oprichters van het HER Collective, een platform dat zich onder meer sterk maakt voor vrouwen en queer personen in het culturele milieu. Als dj is Maraschino steeds op zoek naar nieuwe klanken die geïmplementeerd kunnen worden in de opzwepende mix tussen breakbeats en onontgonnen technoparels. Aan de Booth kreeg ze ruim twee uur de tijd om de groeiende meute in haar verhaal mee te krijgen. Aanvankelijk moest ze het nog voor een bescheiden publiek doen, maar de interesse groeide wel stelselmatig. Ze begon wat harder te draaien en kreeg daardoor ook meer en meer de dansbenen los. Bij een aangename zomerzon was het in ieder geval fijn vertoeven aan de Booth en voor we het wisten, waren we klaargestoomd voor de eerste avond van de jubileumeditie.

Maraschino staat op woensdag 8 oktober op Abrupt Festival en op vrijdag 10 oktober op Abrupt at RESET.

Nicky Du Soleil XXL Royal @ Wave

Nog voor hij op het podium stond, mocht Nicky Du Soleil zichzelf al een plekje in de geschiedenisboeken van Pukkelpop toeschrijven. Vlaanderens nieuwste charmezanger mocht met de Wave namelijk een gloednieuwe tent ontmaagden. Op papier ‘een vernieuwde Dance Hall’, in realiteit een veel grotere tent met wat versiering tegen het dakgewelf. Ook in de praktijk: verrassend veel zonnestraaltjes die hun weg van de camping naar het terrein hadden gevonden. Die kregen in een bloedhete tent meteen een sfeermeter onder hun neus geduwd, die binnen de kortste keren vuurrood kleurde.

Nicky Du Soleil bracht Tien Om Te Zien 2005 naar Kiewit, met tijdens “Magneetje” een viertal danseressen en honderden handen die vlotjes de lucht in gingen. Die werden niet veel later tot hartjes gevormd, om zo met Luc Steeno de godfather van de Vlaamse schlager te verwelkomen. Onder meer “Ik Mis Je Elke Dag” en “Hij Speelde Accordeon” ontketenden een gigantische polonaise door de hele tent, waarna we met ons allen op de knieën gingen voor “Marie” uit de frituur. Tweede special act Isabelle A pookte het vuur nog wat op met “Hé Lekker Beest”, en zo was deze editie van het Schlagerfestival 2025 al in de vroege uurtjes compleet. Virtueel vuurwerk, gezamenlijke choreografieën en uiteindelijk een vlucht naar de zon met “Soleil Airlines”. Een prachtige manier om Pukkelpop te openen, die je niet fout te verstaan niet al te serieus moest nemen. Eentje die misschien wel perfect bij de mentaliteit van het festival past: niet nadenken, gewoon opgaan in de sfeer en het plezier. Nicky Du Soleil is een figuur en net doordat hij dat zelf weet en uitspeelt, maakt dat hem enorm cool. Tot volgend jaar!

Nicky Du Soleil staat deze zomer nog op Kamping Kitsch (23 augustus), ManiFiesta (13 september), Stuk Start (19 september) en Brussel Brost (25 september).

No Prisoners @ Club

Het zou een mooi sprookje zijn geweest: na Rock Herk vorig jaar nog één laatste terugkeer van Raketkanon, dit keer voor het grote Limburgse broertje Pukkelpop. Maar sommige verhalen blijven in het verleden. Pieter-Paul De Vos kijkt liever vooruit. Zijn relatief nieuwe band No Prisoners maakte aanvankelijk de Gentse scene onveilig, maar met het debuutalbum 13 Songs For Good Luck kantelde de dobbelsteen in hun voordeel. Ruige gitaren waren gisterenavond dan misschien de grote afwezige, maar samen met drummer Pieter De Wilde en bassist Leander van het Groenewoud ging De Vos er vol voor. Hun speednoisepunk ademde alles waar de oudere Pukkelpopper bij wegdroomt, namelijk de dagen dat Butthole Surfers, Sonic Youth en Evil Superstars de affiches sierden. Tegelijkertijd bracht de band de rauwe energie van jongeren die na de millenniumwisseling hun ogen openden voor de muziekwereld. Op het tempo van vlijmscherpe riffs ontstonden de eerste moshpit, circlepit en crowdsurf van het weekend. Qua sfeer en gezelligheid scoorde No Prisoners een dikke tien. De Bahama-achtige outfits en fluogele verlichting brachten bovendien de vakantiesfeer in een nu al bloedhete Club, waar het kwik zijn piek nog moest bereiken.

Op zaterdag 13 september staat No Prisoners op Leffingeleuren.

J. Bernardt @ Marquee

Het was nog maar net iets meer dan een week geleden dat Jinte Deprez in muziekland voorpaginanieuws haalde. Toen hij zij aan zij stond met Maarten Devolder alias Warhaus, was Balthazar plots weer tastbaar. Niettemin kwam Deprez de Marquee doen pruttelen als zijn singersongwriterego J. Bernardt. Om live de cyclus van Contigo min of meer te vervolledigen, was deze stop een fraaie afsluiter. Met zijn laconieke flair nam hij ons vanaf de eerste tel mee op een zomerse taxirit, met het haar verward en de zonnebril even strak op de neus als de groove. De zachtere en iets klassiekere stukken in zijn set zakten hier en daar wat in, maar de nummers uit zijn populaire debuut zorgden telkens voor een opflakkering. Spontane verrassing was deze keer Eefje de Visser, met wie hij in duet het zeemzoete “Last Waltz” coverde. Voor een uitbundige wals was het nog steeds te heet, maar dat deerde zijn begeleidingsband niet om in wederkerende opbouw te blijven doorgaan. Op maat van de lichtshow en hun licht experimentele samenspel vloeide alles naadloos in elkaar. Bij de trage aanpak richting “Wicked Streets” kwamen zelfs de meest terughoudende toeschouwers in beweging. Het was de laatste zonnestraal voor de lichte schemering die over Kiewit viel.

J. Bernardt staat op zondag 31 augustus op Drift Festival.

Samm @ Boiler

Zwart-geel-rood en blauw-wit-rood: die combinaties geven de donderdag line-up van Pukkelpop al enkele jaren aan een stuk kleur. Ook Samm, een Belgische dj uit het Antwerpse Nijlen, paste in dat plaatje, al bracht hij in tegenstelling tot oerbelgische en -hollandse acts als Roxy Dekker en Exit – of zeg maar Bazart – toch ook wat tropische klanken mee. Met zijn Magnifik-concept en -label representeert hij samen met vaste compagnon Ajna de Belgische vertakking van de afrohouse en dat liet hij dan ook uitschijnen rond achten in de Boiler. Met de ondergaande zon en het subtiel opstekende briesje had hij het natuurlijke decor alvast mee, maar ook vanuit de booth trok hij met zijn feelgoodmix van afrohouse en een tintje soul de drukkende temperaturen van overdag nog even door tot in de valavond. Met een remix van “Sweet Disposition” reikte hij de hand naar de halfvolle Boiler-tent, om de aanwezige dansneuzen te laten wapperen als palmbomen in de wind en hen met zomerse beats vol vakantiegevoel de eerste warme nacht in te trekken.

Samm staat op vrijdag 12 september op Voodoo Village.

Emma Bale @ Wave

Een beetje tussen de soep en de patatten aan de affiche toegevoegd, maar toch toebedeeld met een vrij prominente plek op de affiche van de openingsavond: Emma Bale. De jonge zangeres is op zich wel een begripje binnen het nationale muzieklandschap en staat elk jaar wel op een aantal noemenswaardige festivals, maar de waarheid gebiedt ons te zeggen dat ze ook met haar recentste plaat 333 niet meteen van onder de radar is kunnen muizen. Maar goed, in de Wave wist ze wel gewoon te entertainen, mede dankzij haar verrassend grote begeleidingsband.

Emma Bale bracht in de tent een gezellig setje dat vooral in het teken stond van haar recentste langspeler. Het was dus ook gisteren wegdromen geblazen, met zomerse gitaartjes en zelfs twee blazers. De Antwerpse dartelde daar als een veulen in lederen pakje tussen, waardoor ze overigens ook mooi contrasteerde met haar witte achtergrond. Ondanks dat het concert ietsje te veel binnen dezelfde grenzen bleef kabbelen, wist de zangeres het wel interessant te houden door te wisselen tussen talen. Na een begin in het Engels nam het Nederlands het over en nam ze uiteindelijk ook zelf de gitaar ten handen. Dat laatste om met hitje “All I Want” voor een moment van animo te zorgen en het lied door de tent te laten galmen. Dat het vele verloop en de beats van de aanpalende Boiler en Booth de sfeer een beetje braken, kon een zichtbaar aangedane Emma Bale niet per se deren. Ze haalde met Cath Smet van BLUAI zelfs nog een special guest op het podium voor een gezellig nieuw nummer, waarna je voelde dat het tempo wel wat hoger mocht. “Young Hearts Run Free” van Candi Station zette de laatste rechte lijn in, om dan met “Run” gemoedelijk de avond in te gaan. Emma Bale stond misschien niet helemaal op haar plek in de Wave op de openingsavond, maar maakte er desondanks het beste van.

Emma Bale staat op zaterdag 4 oktober in De Roma.

Kaat Van Stralen @ Club

In de Club troepten om iets voor negen een paar duizend ‘Straaltjes’ samen om van het beste taalkabaal te voorzien dat Vlaanderen in lange tijd heeft voortgebracht. Sinds Kaat Van Stralen in januari als een van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting uit de bus kwam, is alles in een stroomversnelling gekomen. “Stop Met Wenen” werd een onverhoopt (TikTok-)succes en werd niet alleen een anthem voor vrouwen of feministen, maar bovenal voor iedereen wie zich ermee kan identificeren. In haar optredens steekt Kaat Van Stralen een behoorlijk verfrissende dosis persoonlijkheid en dat sloeg op Pukkelpop vrijwel meteen aan. Of het nu de eerste keer of de vijfde keer was dat je ze deze zomer aan het werk zag; er gebeurt altijd wel iets op het podium wat je pakt, wat blijft kleven en wat je meeneemt.

In dat opzicht voelden we wel dat Kaat Van Stralen een soort van momentum te pakken had waar de hele Club een guitig onderdeel van vormde. De authenticiteit zorgde voor een hoog identificatiefactor en hield ons ten alle tijde bij de les. Zeker omdat ze in het Nederlands haar teksten brengt begonnen we na een tijd extra hard op de teksten te letten en hoorden we vooral dat er heel wat gewicht in de woorden van Kaat Van Stralen schuilen. Haar drie bandleden waren bovendien van een hoog niveau en speelden met speelvreugde, maar ook met een noodzakelijke kordaatheid om het intrigerend te houden. Uiteraard was “Stop Met Wenen” op het einde de apotheose van de set, al moesten haar andere nummers zeker niet onderdoen. We hebben het laatste van Kaat Van Stralen nog niet gehoord!

Kaat Van Stralen staat deze zomer nog op Rijvers Festival (15 augustus), Water en Vuur (23 augustus), Boterhammen in het Park (29 augustus), Crammerock (5 september) en Backyard Festival (13 september). Dit najaar staan er clubshows gepland in Winteruur Mol (25 oktober) en Het Depot (8 december).

Eefje de Visser @ Marquee

Traditiegetrouw enkel artiesten uit de Lage Landen op de line-up gisterenavond, en als er één iemand is die zich die twee nationaliteiten perfect kan toe-eigenen, dan is dat Eefje de Visser. De Nederlandse heeft haar leven al enige tijd uitgebouwd in Gent en verspreidt van daaruit aan de lopende band fantastische platen én liveshows. De release van Heimwee licht nog vers in het geheugen, later dit jaar volgt met Vlijmscherp deel twee van het dubbelalbum. En daartussenin dus ook nog een handvol zomershows, met eentje in de Marquee dat we toch wel tot hoogtepunt van de avond mogen kronen.

Vanop de denkbeeldige loopband in “Onomkeerbaar” tot het subtiele danspasje in “De Parade”; al van bij het begin van de set werd duidelijk dat het er bij Eefje de Visser esthetisch weer perfect zou uitzien. Eenmaal de kubussen waarop haar bandleden stonden ook in allerhande vage beelden verlicht werden, was het plaatje eigenlijk al compleet. De Nederlandse brengt namelijk een soort film, waar ze zelf de muziek voor schreef. Dat resulteerde ook gisteren in een bijna magische ervaring waarin de roodoranje lichten van “Bitterzoet” voor een gouden randje zorgden waardoor de verwerking van “Oh” in de outro een koortsdromerig effect had. “Heimwee” gloeide van binnenuit, “Uit Het Oog” vormde niet veel later het filmische hoogtepunt van de set, waarna alle remmen los gingen. De laatste twintig minuten traden backings Aysha De Groot en TEUN terug op de voorgrond voor bezwerende choreo’s en intrigerende elektronica. Een nummer als “Vlammen” is tot op vandaag een onbezongen klassieker en de manier waarop “Storm” werd uitgerokken getuigde van grote klasse. Afsluiter “Lange Vinnen” onderstreepte nogmaals dat er op het totaalconcept van Eefje de Visser niets aan te merken valt. De onbedoelde tuimeling zullen we met plezier negeren.

Eefje de Visser staat op zaterdag 30 augustus op Drift Festival, en op zaterdag 6 en zondag 7 augustus in het OLT Rivierenhof.

Miamor @ Booth

Bomen vormen niet alleen de oplossing tegen hitte; ze kunnen ook een natuurlijke remedie tegen geluidsoverlast zijn. Dat hoopten we tenminste voor de buren aan de zuidkant van het terrein, want de B van Booth stond gisteren ook voor Bass, die een tikkeltje meer aanwezig was dan op de andere podia die al hun diensten mochten bewijzen. Het eerste, donkere anderhalve uurtje was er weggelegd voor de Antwerpse Miamor, die graag gebruik maakte van die opengedraaide ‘lows’-knop. ‘Bass moet je niet horen, die moet je voelen’ luidt het gezegde, maar wij hadden graag bij de beats ook net wat meer gevoeld. Het gebrek aan herkenbaarheid, tussenpauzes en variatie zorgde na verloop van tijd voor een monotoon brouwsel dat net wat meer kleur kon gebruiken. Even leek ze onze gedachte ingefluisterd te krijgen en bracht ze een deugddoende break gevolgd door een funky drop, maar al snel ging de band met onstopbare beats terug aan het rollen. De tijdens onze research beloofde mix van allerlei subgenres van trance, house en techno ontbrak net wat te veel puzzelstukjes om te bekoren. Geen ‘amor’ op het eerste gezicht dus, al bonkte ons hart wel stevig door op de ritmes van de nog altijd beloftevolle jonge dj.

Miamor staat op vrijdag 15 augustus op WECANDANCE, op vrijdag 12 september in Fuse, op vrijdag 19 september in Ampère en op vrijdag 26 september in Ampère.

ZEP @ Club

Op de openingsdag krijgen we doorgaans weinig internationale allures op ons bord. Voor een uitzondering zorgde gisteren ZEP. De Nederlandse artiest werkte recentelijk nog samen met het spraakmakende UK Jazz-fenomeen corto.alto en trok met zijn muziek zelfs al ver over de oceaan. Op Pukkelpop speelde hij gisteren een van zijn eerste shows in België en dat was er eentje die om velerlei redenen bleef hangen. In de eerste plaats is ZEP een multi-instrumentalist met een voorkeur voor de drums en die zocht hij tijdens zijn set meermaals gretig op. In de tweede plaats was er het dj-gedeelte waarbij hij beenharde drum’n’bass en UK garage-beats van eigen makelij op het publiek afvuurde en in de laatste plaats demonstreerde hij ook nog eens zijn kunnen op de elektrische gitaar. Zijn set ging alle kanten uit en wij genoten mee van elke zotte wending die hij in zijn set stak. Wie lekker basic wou doen, vond zijn of haar gading bij Roxy Dekker, maar wie een echte en levendige show wilde zien, moest om hetzelfde uur in de Club staan. Zo maak je indruk en blijf je bij, ook na de eerste (halve) festivaldag.

Roxy Dekker @ Wave

Vijfentwintig minuten voor aanvang liep de Wave al goed vol voor het Pukkelpop-debuut van Roxy Dekker, die al lang geen TikTok-zangeresje meer genoemd mocht worden. Ze veroverde nu ook bij ons de harten van een publiek van alle leeftijden en muzieksmaken, tot ver buiten de tent leek het bijna dat iedereen bij deze show wou zijn. In echte TikTok-stijl begon de show met een compacte ‘hopecore’-video over wat ze het afgelopen jaar allemaal bereikt had en eindigt met de woorden Mama I Made It, de titel van haar album dat dit jaar in maart gereleaset werd.

De uitpuilende Wave ging gewillig op en neer met Roxy Ro voor de roze achtergrond, die niet altijd volledig live stond te zingen, want dat was duidelijk aan de toonhoogte te horen wanneer wel en niet. Het ging van meezingen op “Casual” tot rappen op “industry plant”. Ondanks haar beperkte discografie en halfuur voorziene tijd zong de massa luidkeels mee, terwijl haar dj er geen probleem mee had om het publiek verder op te zwepen. ‘Ik heb nog nooit gehad dat fucking iedereen meedoet’, riep ze. Ze genoot zichtbaar mee, terwijl er volop geswingd, gesprongen en gedanst werd. Wanneer ze “Satisfyer” hintte ging de tent nog eens dubbel zo hard. Er was ook even tijd voor een rustiger balad-achtig nummer waarbij ze zelf een traantje wegpinkte na het enthousiasme en meebrullen van het publiek na de laatste noot. Afsluiten deed ze een beetje over de voorziene tijd met (wat anders dan?) “Sugardaddy”, waardoor de vloerpanelen het bijna begaven. Een echt fenomeen die het volk van de andere stages als het ware wegzoog en zo evengoed een Main Stage had kunnen vullen.

Roxy Dekker staat op vrijdag 5 september op Crammerock.

Portex @ Boiler

Het portaal naar de nacht openen: dat deed Portex met veel glans omstreeks half elf in de Boiler. Alle grote namen in de scene hebben zijn muziek op hun stick staan, maar zelf komt de Belg nog maar net echt van grond. Dat dat laatste wel degelijk terecht is, bewees hij door zich al snel in het hart van de Pukkelpop-gangers te sluiten met een remix van “Silence”, “Bass Go” van Antonym en het oh zo opgehypete “Losing Control” van KI/KI en Marlon Hoffstadt. Gelukkig zorgde hij voor genoeg randtracks die het plakkertje ‘ontdekking’ verdienden. Met vettige bassen, hoge tempo’s, levendige leads en een vleugje acidtrance kreeg hij de Boiler aan zijn kant en was de eerste rave van het festival een feit. Met een lichttechnicus die lichtjes aan de XTC leek te zitten, draaide de jongeman een prima avondshift: beeld je in dat je een slaappil inneemt, maar dat die de omgekeerde werking heeft en je krijgt een behoorlijke accuraat beeld van hoe Portex’ set klonk.

Portex staat op zondag 24 augustus op 7EVEN.

Bazart @ Marquee

Ondanks dat de avond kurkdroog bleef, regende het verrassingen. Oplettende festivalgangers voelden al langer dat er iets broeide rond de mysterieuze band EXIT. De naam klonk te generiek om toeval te zijn, maar ook niet zo abstract als bijvoorbeeld Tarkastaja, dat uiteindelijk naar Clouseau leidde. Gaandeweg het festivalseizoen liet het kamp van Bazart subtiel iets doorsijpelen en speelde telkens dezelfde liveversie van een nieuwe single met die titel. Mathieu Terryn, Oliver Symons en Simon Nuytten hebben een hechte band met Pukkelpop. Voor veel Belgische acts is het festival de plek om een nieuw hoofdstuk te beginnen en veel opsmuk om daar geheimzinnig over te doen was er dan ook niet. Zodra de silhouetten zichtbaar werden, begon het optreden vrij terug naar de basis. Het gejuich was niet overdonderend, maar in Terryns blik lag een vastberadenheid om deze show alle waarde te geven die hij verdiende. Daarbij gold dat er geen ruimte was om aan morgen te denken en dat het moment omarmd moest worden.

Toch keek Bazart vooral achterom. Terwijl Roxy Dekker een massale volksverhuizing naar de Wave op gang bracht en Eefje De Visser in de Marquee een hattrick voltooide, eerst met J. Bernardt, daarna solo en nu samen met Bazart waarbij Terryn zelfs op de knieën ging, greep de groep terug naar haar alternatieve beginperiode. Het Belgische en Limburgse muziekverhaal kreeg extra glans door gastoptredens van Joost ‘Novastar’ Zweegers en Dana Winner. Zweegers’ inzet van “Wrong” was misschien wat veel volksmennerij, maar het werkte uitstekend. Bazart schitterde vooral tijdens “Andere Oorden”, toen ook Symons en Nuytten met overtuiging de microfoon grepen. De robuuste stalen constructie achter hen, waarin de livemuzikanten opgesteld stonden, oogde onverwoestbaar. Deze tent was niet te breken. Bazart draaide cirkels in de tijd, maar met “Goud” en het misschien wat overdadige “Zoutelande” met Bente ging de Marquee volledig overstag. De brug naar de toekomst was geslagen en daarvoor hoefden we geen nooduitgang te nemen.

ECHT! @ Club

Hoewel de Nederlandstalige muziek gisterenavond hoge toppen scheerde, zou het niet verbazen als de naam ECHT! sommige festivalgangers op het verkeerde been zette. In plaats van meezingbare pop bracht dit Brusselse kwartet elektronische jazz, afkomstig uit een stad die nog steeds een broeihaard is van dit genre. Doordat de show wat vertraging opliep, kregen bezoekers ruim de tijd om rustig polshoogte te nemen in de Club. Zodra de soundscapes van zand en wind klonken, begon ECHT! onderhuids te werken. Het futuristische samenspel kronkelde fel door, maar droeg tegelijk een vleug nostalgie, met echo’s van STUFF en Badbadnotgood. Toen de tempowisselingen ook in volume meegingen, leek het even alsof we kopje onder gingen. De Brusselaars wisten dat ze vanavond wat uit de toon vielen, maar lieten zich niet van de wijs brengen. Hun uiting van verzet bleef subtiel, al had iemand ze mogen influisteren dat de Palestijnse vlag verkeerd om hing bij de toetsen. Dit detail terzijde had de set duidelijk twee gezichten. Voor de één saai, voor de ander juist een welkom contrast en een korte ontsnapping aan de realiteit. Het vormde een moment van bezinning, voordat het festival zich weer in de diepe nacht stortte.

ECHT! speelt dit najaar nog een reeks clubshows doorheen heel België – alle data vind je hier.

Frenna & The Gang @ Wave

De ‘Gang’ stond voor de liveband waarmee de Nederlandse performer Frenna optrad. Niet elke rapper durft zich daaraan wagen, maar het gaf wel veel meerwaarde in vergelijking met gewoon wat beats afspelen. Ook Dikke, die zaterdag op de main stage opent, pakt daar graag mee uit. De half gevulde Wave Stage leek bijna een ruïne na het over de koppen geloop bij Roxy Dekker. Onder Afrikaans gezang en een rode gloed in de rook kwam de band opgewandeld, tot enthousiasme van heel wat mensen vooraan. Met r&b- en afro-invloeden over zijn gekende autotunezang ging Frenna bijzonder vlot mee. Hij was al jaren een grondlegger in zijn eigen stijl in Nederland, maar bracht dit keer een grotere band en een andere show dan toen hij hier in 2022 op een kleinere stage en vroeger op de dag stond. Naar eigen zeggen zijn Belgische fans bovendien trouwer dan zijn Nederlandse, al namen we dat met een korrel zout. Alles draaide rond liefde verspreiden, met ook aandacht voor Palestina en Congo in thema met de watermeloenen. Als afsluiter van de Wave Stage wilde Frenna het publiek vooral laten dansen en daar werd dan ook stevig met de heupen gewiegd. Dat niet alles live gezongen werd, maakte weinig uit. Frenna bracht in de eerste nummers bitter weinig uit zijn echte ‘rap’discografie, de focus lag op swingen en dat gebeurde ook.

Op een bepaald moment wijdde hij samen met zijn pianist en mc minutenlang onder melodie uit aan het bespelen van de menigte en werd in ware Jacob Collier-stijl het publiek als koor ingezet. Na het dansen gingen de lichten uit, kwamen de gsm-lichtjes aan en volgde “Verleden tijd”, een hitje die een remix is van “onderweg” van de band Abel. De band speelde het nummer trager en de autotune weergalmde door de tent. Een herkenbaar nummer voor dit Pukkelpop-publiek, dat uiteraard luidkeels meezong. De liveband moest niet onderdoen voor Frenna zelf. Met “Investeren in de liefde” werd het startschot gegeven voor het rapgedeelte van zijn discografie. De bongo’s en shakers hielden de zuiderse sfeer hoog en de verschillende tempo’s zorgden voor een leuke dynamiek doorheen de show. Frenna sprong in zijn Timberlands vrolijk mee met het publiek, terwijl ook gitaar- en drumsolo’s niet ontbraken in deze leuk opgebouwde show.

Lolalita @ Booth

Enkele jaren geleden maakte Lolalita als drijvende kracht achter het collectief Burenhinder het Belgische nachtleven een stukje inclusiever. Inclusiever voor wie ervoor openstaat tenminste, want zeggen dat haar beats best toegankelijk zijn staat gelijk aan liegen. Met oldschool hardstyle, maar vooral harde techno die allemaal wat hetzelfde klonk, nam de in Brussel gevestigde dj een aarzelende start, al hielpen psystyle en hardstylekicks in allerlei vormen haar publiek er weer bovenop. Ze nam ons mee op ontdekkingsreis door de hardere stijlen, waardoor er plots een paar oud-gabbers uit de dood opstonden. Flarden van gouden klassiekers als “Outside World”, maar ook materiaal van het Italiaanse duo TNT hoorden we voorbij flitsen in de bijna onnavolgbare opeenvolging aan drops. Wiens batterijen nog voldoende opgeladen waren zo laat op de avond, kon na een goede stampsessie en wanneer zijn hartslag wat gedaald was toch met een zekere mate van uitgeputheid richting camping, want Lolalita haalde de sloophamer twee uur aan een stuk boven.

Lolalita staat op vrijdag 15 augustus op WECANDANCE en host op vrijdag 29 augustus Lolalita Invites: The Next Generation in Barrio Café in Brussel.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Pukkelpop 2025 lees je hier.

Deze recensies werden geschreven door Lucas Palmans, Simon Meyer-Horn, Cédric Ista, Stijn De Belder en Levi Vandenheede.