© CPU – Peter Verstraeten
De goede plaatsen waren duur tijdens de gloriejaren van de Britpop, met Oasis, Blur, Pulp en Suede als absolute toppers in het genre. Supergrass zat qua platenverkoop en plekken op de affiches van de grote festivals een niveautje lager, maar ze maakten toch maar mooi een klassieker met hun album I Should Coco uit 1995. Veel bands uit die tijd hingen in de jaren vlak na het millennium de instrumenten aan de wilgen, maar er is een echte revival bezig met optredens vorig jaar van Blur en dit jaar Oasis. Pulp bracht een meesterwerk uit met More en Suede gaat heel waarschijnlijk binnenkort hetzelfde doen met het aangekondigde Antidepressants. Britpop is terug en uiteraard wilde Supergrass niet op het appel ontbreken en brengt de band nu dus een nieuwe single uit, “Don’t Leave Me Alone”.
Eind juli mochten de Britten nog als headliner aantreden op Rock Olmen en het werd een optreden dat bevestigde dat de band nog steeds een goede en klinkende livereputatie heeft. We kunnen drie vaststellingen doen bij de nieuwe song. Ten eerste is het opmerkelijk dat het stemgeluid van frontman Gaz Coombes nog geen spat veranderd is de laatste drie decennia. Ten tweede wordt het opnieuw duidelijk dat de bandleden songsmeden zijn die heel goed weten hoe ze een mooi lied in elkaar moeten draaien. Ten derde is het onmiskenbaar een terugkeer naar de Britpoproots. Britpop was dikwijls een symbiose van een andere muziekstijl zoals bijvoorbeeld gospel, blues of folk die dan verankerd werd aan licht psychedelische elementen uit de sound van Engelse bands uit de jaren zestig. Een mooi voorbeeld blijft ongetwijfeld “Tender” van Blur. Hier verweeft Supergrass een blueslick met dat typisch grauwe van de Britpop en na tweeënhalve minuut horen we zelfs even heel kort een stukje gitaar dat doet terugdenken aan Jimi Hendrix. Supergrass zet zich zo terug op de kaart van de revival van die iconische muziekstijl en ze doen dat heel goed!
Toch nog even vermelden dat “Don’t Leave Me Alone” een single is die nu voor de eerste keer aan het grote publiek wordt voorgesteld, maar net de eindemeet niet haalde voor het album Road To Rouen uit 2005. Zoals steeds blijft het belangrijk om af en toe eens een schuif open te trekken om te zien wat er allemaal nog in ligt!
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
