Festival Dranouter 2025 (Festivaldag 1): Kom mor ip

© CPU – Jonas Demeulemeester

Pal middenin de zomervakantie opende folkfestival Dranouter de deuren voor de Belgische en andere festivalgangers. Wie het festival een beetje kent, weet waarvoor het garant staat. Een ruime mix aan folkmuziek, soms een beetje rock, af en toe in het Nederlands en als het kan ook in het West-Vlaams. Zo stonden er op deze eerste echte festivaldag onder andere op de line-up: ’t Hof van Commerce, MEROL, Tom Walker en Sam Kelly & The Lost Boys. Laat maar komen! Wat het festival ook hoog in het vaandel draagt, is zorg dragen voor de wereld, de natuur en elkaar. Zo vind je op de weide een fairtradebar, zijn er heel wat vegetarische alternatieven om van te smullen en wordt op een eco-friendly manier pendelen bijzonder aangeraden. Zelf kwamen we met de fiets, dus die missie is alvast geslaagd.

Sam Kelly & The Lost Boys @ Chateau

© CPU – Jonas Demeulemeester

De dag openen mocht het gezellige vijftal Sam Kelly & The Lost Boys. De groep rond zanger en gitarist Kelly staat gekend om haar aanstekelijke folk, wat ervaren Dranoutergangers niet mag verbazen, want ze maakte enkele jaren geleden al eens een doortocht op het festival. Daarnaast is Kelly zelf een gewaardeerde performer in de folkscene in het Verenigd Koninkrijk en won hij al een BBC Radio 2 Folk Award. Vastbesloten om het publiek snel opgewarmd te krijgen, schoot de band uit de startblokken met een stevige song die wat naar alternatieve rock neigde. Dit werd opgevolgd met een resem traditionele folksongs uit alle uithoeken van het Verenigd Koninkrijk. We hoorden een moderne versie van een Schots nummer of een eigen versie van een Brits oorlogslied. Het tempo zakte hierdoor al snel weer wat en zo kon iedereen op zijn eigen manier opwarmen.

Het vijftal was echter niet schuw na een tijdje toch weer wat steviger op de instrumenten los te gaan. Zo ging Kelly wat harder op zijn akoestische gitaar te werk, net zoals de banjo-, cello- en vioolspeler op hun instrumenten. Toen de band het Amerikaanse nummer “Angeline the Baker” speelde, brak de sfeer voor eerste maal open. De eerste rijen zongen het refrein al wat mee, steeds meer mensen gingen aan het bewegen, en er gingen al wat handjes de lucht in en aan het klappen. Zo werd de sfeer in de tent steeds gemoedelijker en ook drukker door het volk dat maar bleef toestromen. De band kondigde enkele nummers voor het einde aan om nog een extra song te spelen, aangevraagd door de enthousiaste scoutsjongens helemaal vooraan. Toen ze beseften dat ze hier eigenlijk geen tijd voor hadden omdat ze ook nog op een Duits festival moesten spelen, stopte het optreden vijf minuten te vroeg en draaide het zo toch wat uit op een sisser.
Update: de aanhouder won uiteindelijk want Kelly bedacht zich opnieuw en speelde nog een akoestisch nummer voor het podium.

Broes @ Club

Na wat gekuier kwamen we in de Club terecht, waar Broes bezig was. We werden naar binnen gelokt door de zalige klanken van de mengelmoes aan instrumenten. Naast de klassieke gitaar, bas en drums hoorden we een accordeon en zagen we een klein gitaartje die aan een mandoline deed denken. Het allegaartje bracht door middel van bindteksten en muziek het verhaal van het expeditieschip Belgica dat in de negentiende eeuw een expeditie naar Antarctica ondernam, waarnaar het recentste album dan ook vernoemd is. Zo namen ze ons mee op reis langs de wereld tot het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika, waar er blijkbaar na een avondje fel uitgaan drie Vlamingen niet meer op de boot toegelaten werden. Toepasselijk hoorden we tot nu toe ook heel wat zwoele Zuid-Amerikaanse invloeden de muziek binnensijpelen. Het optreden kabbelde voort, net zoals de boot stellen we voor, en steeds meer muzikale invloeden tekenden present. Zo hoorden we allerlei soorten folk, soms wat balkanesque, dan weer eerder Afrikaans en ook passeerden nog een resem aan verhalen waaronder eentje een over een van boord gesmeten kat en diens eerste soortgenoot op Antarctica de revue.

Catbug @ Koer

We besloten ons omstreeks half vier te begeven naar de Koer, waar zusterorganisatie muziekcentrum Dranouter de line-up voorziet. Daar kreeg Catbug de eer het podium te openen. In de folder werd de artieste aangekondigd als de Vlaamse versie van Adrianne Lenker, wat alvast belooft. Spijtig genoeg was het eerste dat ons opviel de herrie die van buitenaf het concert verstoorde. Allerlei lawaai wrong zich op verschillende manieren de tent binnen, waaronder het kabaal van een achtbaan voor kinderen met commentator door een speaker die vlak naast de tent stond. Hiertegen moest het intieme concert constant opboksen. Desalniettemin slaagden we er samen met een vijftigtal anderen toch in van Paulien Rondues tedere stemgeluid te genieten. Zelf liet ze het rumoer klaarblijkelijk ook niet aan haar hart komen, want zonder verpinken bleef ze in de tent de toon aangeven met haar unieke stem en warme akoestische gitaar. Geflankeerd door een tokkelende gitarist en toetsenist leidde ze het concert in goede banen en nam ze ons mee op reis door haar universum aan nummers geïnspireerd door haar leven op het Vlaamse platteland.

MEROL @ Chateau

© CPU – Jonas Demeulemeester

De tent liep een eerste keer aardig vol voor de Nederlandse popster MEROL. Onder pompende technobeats kwam de zangeres het podium op, wat het publiek uitnodigde om al aan het dansen te gaan. Toch duurde het enkele nummers voor de sfeer er wat inkwam. De ‘Let’s go met de show’ die ze opperde mocht letterlijk genomen worden toen erna “LESGOOOOO” door de speakers klonk. Onder leiding van MEROLs aanstekelijke enthousiasme ging het publiek steeds meer aan het dansen en springen op de zwoele beats. De hitjes bleven echter uit, want het duurde een veertigtal minuten vooraleer ze de grote mechanische haai uit het decor beklom en “HOU JE BEK EN BEF ME” inzette. Eindelijk ging het publiek voor een eerste keer luidkeels aan het meezingen.

Het laatste kwartier werd ingeluid door een speech over de genocide in Palestina en de Gender Gap Index. Wat we onthouden is dat België het een heel stuk beter doet dan Nederland, hoera! Helaas is er ook nog heel wat werk aan de winkel en voelt het ook wel een beetje lullig om leutig te staan dansen terwijl er in Gaza elke dag kinderen omkomen van de honger. Na dit even te laten bezinken haalde de Nederlandse aan dat de wereld wat meer mannen met gevoel kan gebruiken, waarachter het energieke, punkachtige “MANNENMETGEVOEL” samen met een moshpit – op Dranouter!!! – openbrak. Toen ook “vol” en “LEKKER MET DE MEIDEN” volgden was het kot te klein. Wat eerst als een ietwat makke show voelde, ontpopte het laatste kwartier tot een een driesterrendiner.

Gomez And The Ayahuasca Cartel @ Buskerpodium

Het kleine tentje dat het Buskerpodium heette, zou een half uurtje in vuur en vlam gezet worden door Gomez en zijn kompanen. Het viertal bracht namelijk swingende Cumbia recht uit de tropen en de jaren zeventig. Zwoele gitaren, een rollende bas, zweverige synths en een funky drummer gaven van begin tot einde de toon aan tot groot enthousiasme van het publiek. De band had gerust in de wat grotere Koer mogen spelen, want het tentje kon het volk maar net aan en wat ruimte om de heupen te bewegen was niet slecht geweest. Dat het publiek wel te vinden was voor hun tropische cocktail leek de frontman al te snel door te hebben, want zelf ging hij ook zwoel aan het dansen om het publiek nog wat verder te enthousiasmeren. Ook de gitarist had het in het snotje, want hij ging het publiek in en liet het ene kunstje na het andere zien op zijn gouden gitaar. De bassist kon niet achterblijven en ging dan maar even aan het dansen met enkele enthousiaste dames op de eerste rij. ‘En wat dan met de drummer’, vraagt u zicht misschien af? Die schudde nog een solo uit zijn polsen. Toen, ondertussen al ruim over tijd, het publiek onder impuls van een overenthousiaste jongedame van de banken kwam om allemaal aan het dansen te gaan, zag de band er geen gram in om gewoon door te gaan. Meer dan een kwartier over tijd speelde ze nog een bisnummer of twee voor ze er onder luid applaus de brui aan gaven.

Peat and Diesel @ Club

Het Schotse drietal Peat and Diesel, dat om acht uur ’s avonds in de Club speelde, wond er niet al te veel doekjes om. Het was gekomen om rechtdoorzee folkrock te spelen en niets minder zou het doen. Als tweede nummer speelden de mannen al het populaire “… Brandy in the Airidh” en zo was het publiek onmiddellijk voor hen gewonnen. De tent met voornamelijk bankjes veerde recht, liet de bankjes achter en trok naar voor om te springen en dansen. Quasi onverstaanbaar schreeuwde de zanger de ene zin na de andere over de loeiende gitaren. De accordeonspeler verzekerde ons echter dat zijn compagnon zelfs voor hem soms onverstaanbaar was. Toch verdenken we  ook het dikke Schotse accent. Wat ze misten in verstaanbaarheid, maakten ze meer dan goed in sfeerbeheer. De energieke natuur van hun folkrock ontketende een spontane moshpit waarin we vooral veel leute zagen. Afsluiten deed het drietal met de meezingers “Island” en “Western Isles” waarop het volk volop aan het brullen ging en al dansend nog een laatste keer alle energie kwijtkon.

Tom Walker @ Chateau

© CPU – Jonas Demeulemeester

De mainstage oftewel Chateau liep voor internationale headliner Tom Walker nog net wat voller dan eerder vandaag. De singer-songwriter bekend van hitjes als “Leave a Light On” en “Head Underwater” pakte de tent al snel in door die laatste al na enkele nummers te spelen. Met zijn akoestische gitaar en krachtige stem als sterkste troeven nam hij de show op sleeptouw. Hij vergat zijn band echter niet en vroeg niet veel later een welgemeend applaus voor zijn drummer en toetsenist. Hij kon daarnaast ook op het publiek rekenen dat de makkelijk meezingbare refreinen al snel luidkeels wist na te bootsen.

Naast zingen wisten Walker en band het publiek ook aan het dansen te krijgen. Zo passeerde halfweg de set een stevig nummer met een drumbreak die aan drum-‘n-bass deed denken. Met de dansbeentjes nog wat meer opgewarmd was het dan weer tijd om nog wat te zingen op commando van Walkers klok van een stem. Zo was er een meezing-, of eerder meeroepmoment, tijdens het nummer “Burn” waarbij het publiek zo luid mogelijk ‘burn’ diende mee te brullen. Ook de gitaar leidde af en toe de dans, want een solo hier en daar kon de frontman niet aan weerstaan. Als hij dan nog eens enkele stevige riffs op ons afvuurde, waanden we ons eventjes in een hardrocktent. Het moment waar iedereen op wachtte kwam uiteraard op het einde. “Leave a Light On” werd met oorverdovend gezang uit het publiek onthaald en werd zo onmiddellijk het luidste meezingmoment van de dag.

‘T Hof van Commerce @ Chateau

© CPU – Jonas Demeulemeester

De prijs van grootste thuismatch van de dag die gaat naar ‘T Hof van Commerce, proficiat! Nog voor de mannen het podium opkwamen was de match al gespeeld. Toen Jan De Smet ze aankondigde met vragen als ‘wie is er niet van West-Vlaanderen’ werd er al door de zowaar volledig tent luid gejoeld. De ondertussen nieuwe maar ook weer niet meer zo nieuwe JTOTHEC speelde een herwerkte versie van “Into Folk” van The Radios die ‘I’m into hiphop’ zong in plaats van ‘I’m into folk’. Daarna begon de band met oldie “’t Hof van Commerce” en vervolgens een resem nieuwe vanop de nieuwste langspeler LP6. Zo passeerden “Bis”, “Ti Ni Wo Wi!”, “Melksnor” en “In De Chalet” de revue. Tijdens “In De Chalet” werd er voor de zoveelste keer vandaag vol enthousiasme meegezongen en zwaaide Kowlier met een vlag met Timothée Chalemet op.

Hoewel velen het nieuwe werk wel wisten te appreciëren, duurde het voor anderen toch wel wat lang voor het drietal aan de hits begon. “Stuntman” hoorden we wel al vroeg, maar het duurde tot op het einde voor het blik hits volledig opengetrokken werd. Het trio “Wupperbol”, “Baes” en “Dommestik en Levrancier” luidden het slot in. De geoliede machine kwam volledig onder stoom. Het publiek deed alles wat Buzze en Kowlier van hen vroegen. Of dit nu omgekeerd meezingen, enkele random applauzen of nog iets anders was, het publiek volgde orders. Als dan nog eens “Zonder Totetrekkerie” en “Kom Mor Ip” volgden was het hek volledig van de dam. Nog luider dan bij Tom Walker werd er meegeschreeuwd met “Kom Mor Ip”. De ‘nanana’s’ moeten gehoord zijn tot over de Kemmelberg.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!