© CPU – Joost Van Hoey
Dag twee op Dranouter vatte gezapig aan onder een zalig zaterdagzonnetje. Het weer was heerlijk uitnodigend om er een leuke festivaldag van te maken en dat was dan ook het plan van de feestvierders. Op het plein voelde het merkelijk minder druk dan gisteren, ondanks alweer een uitverkochte dag, waardoor sfeer extra gezellig werd. We hoefden niet meer als sardientjes op elkaar om onze favoriete artiesten aan het werk te zien. De zaterdag stond in het teken van West-Vlaamse trots Filip Kowlier, maar naast hem stond er overal heel wat lekkers geprogrammeerd. Zo denken we bijvoorbeeld aan alle talenten van eigen bodem die op het hoofdpodium hun kunnen mochten bewijzen vandaag.
Global Music Ensemble @ Chateau
De olijke Jan De Smet en zijn Powertrio opende deze voormiddag het hoofdpodium van Dranouter, maar het veel‑te‑vroeg‑voor‑sommigen‑maar‑altijd‑heilzame meezingconcert bleek ook voor ons jammer genoeg net iets te vroeg. We besloten dan maar het volgende optreden in de Chateautent mee te nemen en dat was het concert van Global Music Ensemble. Het elftal ontstond uit de samensmelting van de Belgische bands MOTYK en Troissoeur en bracht een weelderige mix van allerlei traditionele folkmuziek. Dankzij het ensemble aan instrumenten voelde het geheel toch eerder exotisch dan traditioneel, maar daar zullen we zeker niet over klagen. De composities gingen vaak minutenlang aan de praat zonder dat er enige stem aan te pas kwam. Zoals de website van het festival zelf al aankondigde, ze tasten de grenzen van het muzikale spectrum langs alle kanten af. Is het nu folk, Oosters of dan eerder Afrikaans? We zijn het niet zeker, waarschijnlijk is het eerder een mengelmoes van dit allemaal. Energetisch was het alleszins zeker wel, want de groep kreeg de tent vlotjes mee in de sfeer die ze wilden creëren. Er werd geklapt, plezier gemaakt en al braafjes gedanst, net zoals het hoort op de vroege middag.
Ão @ Chateau
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Een uurtje later liep de Chateau al aardig vol voor het zuiderse Ão. De Belgische band combineert zuiderse invloeden en zangeres Brenda Corijn haar krachtige stem tot een dansbaar en zwoel geheel. Geen wonder dus, dat er al heel wat volk opgedaagd was om aan het dansen te gaan. Corijn liet een uur lang haar kunnen met de stem horen, maar vergat ook niet een krachtige boodschap mee te geven. De kracht in het samenzijn onder muziek terwijl er zo veel ellende aan de gang is in de wereld vond ze het vermelden waard. Ondersteund van hevige bassen en energetische percussie kreeg Corijn alle ruimte om het beste van haarzelf te geven en dat kon het publiek wel smaken. Al heel wat enthousiaster dan daarnet werd er meegeklapt, -gejoeld en gedanst. Door de dreunende bassen had het geheel soms zelfs niet weinig weg van de betere dubmuziek. Zo trok de weide zich steeds meer op gang en kreeg de tweede festivaldag al wat meer vaart.
ODO @ Buskerpodium
© CPU – Jan Van Hecke (archief)
Wie op Dranouter een portie vettige riffs zocht was omstreeks half vijf bij het Buskerpodium op de juiste plaats. Het Gentse ODO, die in de AB Club en allerlei Gentse venues al keet schopt, kwam in Dranouter drie kwartier lang hun alternatieve rock spelen. Zelfs vroegen ze zich zelfs af of het publiek hier nu was voor de band of voor de bruine kroeg langszij, wij menen dat ze de mooie opkomst toch op hun rekening mogen schrijven. De sexy rock van het drietal werkte namelijk lekker in op het publiek. We zagen overal dames en heren enthousiast meebewegen en headbangen op de groovy sound van het trio tot een spontaan meeklapmomentje als kers op de taart. Een lekkere bas, pompende drums, wat gitaarsolo’s en een goeie zanger, wat kan je nog meer wensen op een zonnige zaterdagnamiddag?
Dressed Like Boys @ Chateau
© CPU – Ymke Dirikx (archief)
Na het optreden van ODO gingen we haastje de bolder richting het concert van Dressed Like Boys in de Chateau. Het soloproject van Jelle Denturck van DIRK. smijt het over een helemaal andere boeg want waar de gitaren en energie centraal staan bij DIRK, zijn het de piano en zijn prachtige stem en teksten die bij Dressed Like Boys de show stelen. Het doet allemaal een beetje denken aan de betere singer-songwritemuziek à la het sentimentele werk van Sufjan Stevens, soms het swingende van Elton John, maar vooral het prachtige van zijn eigen stem. Hij vertelt zijn verhaal en deinst voor niks en niemand terug. Met zijn meeslepend muziek kreeg hij leven in de al reeds overvolle tent. De gitaren gingen lekker aan het soleren, op de piano deed hij helemaal zijn ding en natuurlijk stal ook zijn stem de show. Wat een kracht ging er van zijn stemgeluid uit. De passie waarmee hij zong straalde uit naar het publiek en zo bewees hij dat hij na zijn passage vorig jaar in de kleine Cirque zijn plekje op de mainstage meer dan verdiende. De passie waarmee hij als afsluiter een streepje geschiedenis deelde over de Stonewall Riots toonde nog maar eens de klasse van Jelle zijn passie, band en belangrijke plaats die hij in deze soms te haatdragende maatschappij opneemt. In plaats van te haten moet je gewoon eens proeven van wat er op je bord ligt. Gelijk heb je Jelle!
blackwave. @ Chateau
© CPU – Chris Stessens (archief)
Na alle rustige pracht was het tijd om terug wat energie in de tent te blazen en exact hiervoor stond blackwave. op het programma. De band onder leiding van Jean Atohoun en Willem Ardui liet er geen gras over groeien en liet de funk snel voor zich spreken. Het duo rapte en zong de oneliners aan elkaar, terwijl de saxofoon en de trompet wild aan het soleren gingen. Alle dansbeentjes kwamen onmiddellijk uit winterslaap, of campingslaap, en moesten aan het bewegen. De zwoele sound die de band neerplaatste liet niemand onberoerd. Ook lieten ze de wereldproblematiek niet onaangeraakt: middenin de set projecteerden ze in het groot ‘nobody is free untill everybody is free’. Een boodschap die hen duidelijk nauw aan het hart ligt. Het blijft dan ook een privilege om op je dooie gemak een drankje te nuttigen op een gezellig festival terwijl er op zo veel plaatsen op de wereld nog altijd miserie regeert. Speciaal voor de politie van Antwerpen, die constant protesteerders oppakt bij hun acties, speelden ze hierna een onuitgebracht nummer dat ingeluid werd door politiesirenes. Het nummer ging lekker hard en deed een beetje denken aan de fuck-het-systeemattitude die je bij bands als Rage Against The Machine vindt. Wat later opende het duo onder ‘free Palestine’-leuzen de eerste moshpit die we op het festival zagen. Zo bracht blackwave. de muziek en de boodschap die de Chateau kon gebruiken om de sfeer een extra stroomstoot te geven, vooraleer Flip Kowlier aan zijn concert mocht beginnen.
The Wran @ De Brouwerie
Voor we naar Flip Kowlier en kompanen afzakten, streken we echter nog even neer aan de overkant van het plein, in De Brouwerie, waar vier Ierse broers Ierland naar West-Vlaanderen brachten. Vergezeld van banjo en gitaar brachten ze al snel leven in de Brouwerij – pun intended. Meer dan een snedige ‘c’mon’ hadden ze niet nodig om het publiek aan het fluiten, klappen en stampen te krijgen. Met een wilde jamsessie walsten de heren door de tent om zo het volk telkens weer in extase te brengen. Telkens opnieuw barstten hun nummers onder leiding van pompende drums en wild getokkel op de banjo open, totdat de plankenvloer aan het buigen ging. Als we daarnet de eerste moshpit zagen bij blackwave., dan zagen we nu een dubbel zo grote. De band leek zich bewust van de extatische sfeer en daagde het publiek uit om bij het laatste nummer op het juiste moment een nog grotere pit te openen. En zo geschiedde. Na de bezoekers te teasen met quasi sjamanistische zang ontstond er een pogo met de grootte van bijna de volledige tent, waarin bezweette lichamen elkaar te lijf gingen.
Flip Kowlier @ Chateau
© CPU – Jens Cappaert (archief)
Eindelijk was het moment aangebroken: headliner van de avond Filip Kowlier betrad het podium om zijn vijfentwintigjarige album Ocharme Ik in de verf te zetten. Hij beloofde het album integraal te spelen in een zo origineel mogelijke bezetting en klank, net zoals vijfentwintig jaar geleden op Dranouter in 2001. Strak in het hemdje zetten Kowlier en co het concert in, op gezapig tempo, eigenwijs als hij is de hitjes vermijdend. Toch kreeg de band het publiek op gang op de chansons van de troubadour, terwijl het anderen een beetje in slaap wiegde.
Bij aanvang van “Min Moaten” schoot de tent in actie en werd er luidkeels meegezongen. Dit was het stroomstootje dat velen nodig hadden op de zomerse zaterdagavond. Begrijp ons niet verkeerd, het was ‘stief geestig’ om Ocharme Ik in al zijn schoonheid te horen, maar een meezingertje hier en daar kan na drie dagen festival ook geen kwaad. Na “Min Moaten” volgden de hitjes elkaar wel in sneltempo op een hoorden we “Welgemeende” en “In De Fik” de revue passeren. We kregen hierna nog een nieuw nummer te horen met de naam “Mark”, dat op het aankomende Filip Kowlier album zal staan. Het zette de energie, die ondertussen de tent binnengekropen was als de schaduw van de nacht, lekker voort.
Alsof de sfeer er ondertussen nog niet genoeg inzat, legden Kowlier en co er het laatste kwartier nog een extra laagje bovenop. Hitje na hitje speelde de tent plat en dat kon op groot enthousiasme van het publiek rekenen. De hele tent zong met zijn laatste adem klassiekers als “Mo Ba Nin” en “Directeur” mee. Ook de band stal steeds meer de spotlight met loeiende gitaren en als klap op de vuurpijl een geweldige solo van zowel de toetsenist als de gitarist. Zo sloot Kowlier vol sfeer en vertier de set af en zagen we enkel maar lachende gezichten de Chateau verlaten.
Onze recensie van festivaldag 1 lees je hier.
