YouTube-fenomeen, voormalig marinier, maar tegenwoordig Americana-icoon dat stadions uitverkoopt in een handvol minuten. Eerder deze maand stak hij de Atlantische Oceaan over en zette met een uitverkochte show op BST Hyde Park Londen moeiteloos een streep door het cliché dat country in Europa niet werkt. Toch blijft het vasteland voorlopig verstoken van zijn akoestische ballades. Geen Europese tour, geen Belgische prairie.
Maar de man met het charisma van een jonge Steve Earle blijft in razendsnel tempo nieuwe muziek afleveren. Een opvolger voor het formidabele The Great American Bar Scene werd nog niet aangekondigd, maar de op zichzelf staande singles rollen gestaag uit zijn mouw. Met “Madeline” graaft Bryan opnieuw diep in zijn eigen borstkas. Voor deze introspectieve afdaling krijgt hij bijstand van Gabriella Rose die een fragiele tegenstem aandraagt die perfect contrasteert met Bryans bariton. De productie is minimalistisch tot op het bot en laat elke zucht, elke snaar, elke stilte spreken. Geen drums, geen overdaad. Enkel een tokkelende gitaar en de ruimte tussen twee mensen die elkaar ooit vasthielden. De tekst fungeert als een tweestemmig requiem voor een liefde die scheurde, maar niet verdween. De pijn blijft voelbaar, verzoening sluimert als een vaag lichtje aan het einde van een lange gang. Dit is country in zijn meest uitgeklede vorm: breekbaar, oprecht, en hartverscheurend in zijn eenvoud.
Er gonzen geruchten over een nieuwe langspeler, en wie goed luistert, hoort in “Madeline” misschien al de opmaat naar een nieuw hoofdstuk in zijn oeuvre. Wat ons betreft mag meneer Bryan dringend overwegen om ook het Europese vasteland te verblijden met een bezoek. Tot dat moment warmen we ons aan nummers zoals “Madeline”.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
