Dour 2025 (Festivaldag 2): Sturm der Liebe

In bepaalde Vlaamse kringen blijft helaas het hardnekkige idee leven dat Dour Festival een losgeslagen plek is waar drugs belangrijker zijn dan muziek. Zonder dat helemaal te ontkennen, moeten we toch zeggen dat het festival in het gelijknamige Waalse dorp veel meer is dan dat. Het is en blijft een bijzondere plek waar je vijf dagen lang kan verdwalen in een spannende line-up vol internationale topartiesten die eerder al te zien waren op Rock Werchter, Glastonbury, Roskilde en Primavera Sound. Alleen al daarom proberen we elk jaar opnieuw een paar dagen mee te pikken. De vele ‘Doureeuuh’-kreten nemen we er met plezier bij, wanneer we op de eerste dag van onze driedaagse – van donderdag 17 tot zaterdag 19 juli – ons laten meevoeren door headliner Stormzy, Mairo, Nilüfer Yanya, Theodora en MAQUINA.

Maria Iskariot @ Le Garage

Je moet het maar doen: punk maken (of in het geval van Maria Iskariot: schreeuwen) in het Nederlands en daarmee aan de lopende band in het buitenland spelen. Nadat de band afgelopen jaar als laureaat van Humo’s Rock Rally uit de bus kwam, dendert de trein van het viertal aan een snoeihard tempo door. Gisteren spoorde het aan in Dour, waar het de eer en het genoegen kreeg om een opgefriste Le Garage te openen. De plek voor ruige en harde gitaarmuziek was de ideale biotoop voor Maria Iskariot. Ondanks het voor Dour-verhoudingen redelijk vroege uur stond er best een hoop geïnteresseerden in de rocktempel. Aanvankelijk kwam de stem van Helena Cazaerck er niet helemaal door en verstonden we bijgevolg bitter weinig van de teksten. We verschoven dan maar onze aandacht naar de energie en die zat vanaf het begin meer dan goed. Zonder veel gedoe speelden de vier met veel overgave en hielden ze het volk daardoor bij zich. Tijdens “Dat vind ik lekker” ging Cazaerck door het publiek en liet ze enkelingen de zin meezingen, maar voor de rest bleven de leden redelijk blaag op het podium. Dat veranderde tijdens “Tijm” toen de zangeres nog eens het publiek in ging en de eerste moshpit in gang zette. Maria Iskariot bracht op Dour onversneden punk met een zekere smoel waar de taalbarrière zich op kon stuk bijten.

Lovelace @ The Last Arena

Dour maakt er al jaren een missie van om Belgische artiesten een mooie speelkans aan te bieden. Een nobel gegeven, zeker voor de Brusselse Lovelace. In de artiestenbio wordt ze vergeleken met 070 Shake, Billie Eilish en Babysolo33; met andere woorden een artieste die popmuziek op een frisse manier probeert te benaderen. Aan The Last Arena was het niet over koppen lopen en toch speelde Lovelace met een ingesteldheid alsof ze voor een rammend vol plein stond. Haar experimentele popmuziek en Français ging vlotjes het oor in, al bleven de nummers zoals “Par ici bb” en “Tournesol” niet zolang kleven in dat gehoor. Lovelace had een aantal nummers nodig om haar onderscheidende factor te laten primeren. De kleine hoop mensen die aanwezig was, kreeg ze met “Corps” en laatste nummer “Hey Bitch” wel nog aan het dansen. De nieuwe Angèle schuilt (nog) niet in Lovelace, al geven we haar wel nog het voordeel van de twijfel dat ze dankzij dergelijke speelkansen het vertrouwen en het metier wint om haar act nog iets meer scherp te stellen.

Library Card @ Le Garage

Na Maria Iskariot was Le Garage even in handen van onze noorderburen. Library Card kwam echter met een andere punkinstelling. De Rotterdamse band rond frontvrouw Lot van Teylingen bracht een rauwere sound, die dichter aanleunt bij het Verenigd Koninkrijk dan bij haar thuishaven. Daarmee waaide ook iets van de sfeer van het diy-festival Left of the Dial deze kant uit. De tent liep niet echt vol, maar dat leek de groep weinig te deren. Als muzikaal vieruurtje viel er genoeg te beleven, al bleven echte uitschieters in het begin achterwege. Dat veranderde toen van Teylingen zich op een ontwapenende manier tot het publiek richtte, in een mengeling van Frans en Engels. Haar ‘Bon-dour’-begroeting was even onhandig als charmant. De nieuwe single “Art School” zorgde voor extra scherpte en gaf de set een duwtje in de rug, waardoor het optreden naar het einde toe meer begon te gloeien.

Library Card is deze zomer nog te zien op 1 augustus op Micro Festival, 2 augustus op Absolutely Free Festival en 9 augustus op SchoL!Festival.

Kuna Maze @ La Petite Maison dans la Prairie

In maart van dit jaar kwam Kuna Maze met het nieuwe album Layers op de proppen. Echt overtuigd waren we niet door de nogal gefragmenteerde overgangen waar weinig logica in zat, maar na een leuke set op Gent Jazz afgelopen weekend konden we het niet laten om ook op Dour nog eens een kijkje te gaan nemen. Het bleef aanvankelijk voornamelijk bij kijken en luisteren, maar naarmate de set vorderde, werd het wel meer dansbaar en werd de veredelde jamsessie eclectischer. De verhaallijn die de Brusselse bende had voorzien klopte ook deze keer en al bij al leende de opbouw die ze brachten zich goed om gemoedelijk de festivaldag verder in te grooven. Grensverleggend en baanbrekend werd het nooit, maar dat was ook niet de ambitie waarmee bandleider Edouard Gilbert naar Dour was gekomen. Het draaide allemaal om de sfeer en het neerzetten van een vrij gevoel, en dat was ook exact wat we in La Petite Maison dans la Prairie een kleine 45 minuten kregen.

Mairo @ The Last Arena

Franstalige hiphop en Dour vormen al jarenlang een geslaagd huwelijk. Toch bleef het enthousiasme voor M.A.I.R. (oftewel Mairo) in de late namiddag aan het hoofdpodium opvallend lauw. De Zwitserse rapper en zijn dj lieten zich daar echter geenszins door ontmoedigen. Integendeel: de korte catwalk bleek voor Mairo de ideale plek om zijn flow met de bravoure van een Amerikaanse rapper in de verf te zetten. Zijn tempo en ritme zaten strak en hoewel niet elk woord verstaanbaar was, kwamen zijn woede en frustratie ongefilterd binnen. De visuals – met kruisen en verwijzingen naar zijn crew – ademden een volwassen gangstarapsfeer. Aan het begin van de set klonk hij nog eigentijds, maar naarmate het optreden vorderde, doken steeds nadrukkelijker invloeden uit de jaren negentig op. Vooral wanneer gesampelde gitaren invielen, was de link met Body Count en N.W.A. onmiskenbaar. Hoe dan ook liet Mairo ook in deze setting zien waarom hij op het podium het verschil maakt binnen zijn scene.

Nilüfer Yanya @ La Petite Maison dans la Prairie

De indie-ader van het Waalse festival klopte gisteren net iets harder dankzij Nilüfer Yanya. De Britse artieste en haar band moesten noodgedwongen terugvallen op andermans materiaal aangezien hun instrumenten verloren gingen op de luchthaven. De stressvolle dag schudden ze collectief van zich af en met veel goede wil probeerden ze van de nachtmerrie toch nog een fijne ervaring te maken. Het begin was soeverein en wat het moest zijn; “Method Actor”, “L/R” en “chase me” waren zowaar nog ruwer en dat deed de nummers goed. Met “Call It Love” zakte de set halfweg in, niet toevallig op het moment dat er wat kleine geluidsproblemen voor een mindere concentratie op het podium zorgden. Het dipje was van korte duur en met “stabilise” speelde ze een van haar beste nummers op een venijnigere manier. Het effectenpedaal werd gretig gebruikt om de intensiteit verder op te drijven. Ook bij de PJ Harvey-cover van “Rid of Me” werkte dat bijzonder goed en kreeg ze het publiek mee. Dat ze na “midnight sun” een kleine tien minuten eerder de stekker uit haar set trok, vergeven we haar gezien de omstandigheden, al hadden we tegen twee extra nummers zeker geen neen gezegd.

Murdock @ Balzaal

Met later op de avond een dj-set van Pendulum kreeg Dour eerst onze Belgische drum-‘n-basstrots Hans Machiels, beter bekend als Murdock, voorgeschoteld. Ooit begonnen als dj, groeide hij uit tot het creatieve brein achter Rampage. Dankzij zijn pionierswerk konden artiesten als Netsky, en meer recent Used en Andromedik, hun plek veroveren binnen de internationale dancewereld. De halfopen arena van de Balzaal bleek de ideale speelweide voor een beukende set. De live mc zweepte het publiek op en jaagde extra decibels de atmosfeer in. De kenmerkende, schurende geluiden van Murdock deden heel wat gezichten vertrekken in vuile grimassen. Achter de decks stemde Machiels het bpm duidelijk af op de reactie van het publiek. De ene al wat minder nuchter dan de andere, maar allemaal gretig om zich over te geven aan de muziek. Op de schermen flitsten iconische scènes uit Pulp Fiction, gehuld in een gifgroene filter, terwijl herkenbare drops zoals Skrillex’ “Bangarang” zorgden voor instant herkenning. Ook de vaste Rampage-anthems mochten uiteraard niet ontbreken om het vuur nog wat verder aan te wakkeren. Wanneer generaal Murdock het tempo opvoerde, saluuteerde Dour met plezier.

Murdock draait deze zomer nog op 25 juli tijdens het tweede weekend van Tomorrowland (onder voorbehoud), op 2 augustus op Campo Solar, op 6 september op Highlight Festival en op 3 oktober in Club Vaag.

Theodora @ Boombox

Het gebeurt niet vaak dat we op Dour een volgepakte tent zien en al zeker niet als het buiten nog niet donker is. De virale sensatie Theodora is dan ook in enkele maanden uitgegroeid tot de Franse hiphopkoniging van het moment. Hits aan de lopende band, een authentieke persoonlijkheid en een uitstraling waar zelfs Tsjernobyl het voor moet afleggen maken van haar de Boss Lady van deze editie. Theodora heeft zich voor haar eerste echte festivalzomer goed voorbereid en zo had ze op haar enige Belgische festival van de zomer niet alleen een roze backdrop mee, maar ook een hoop dansers en danseressen die samen met haar de boel tot ontploffing brachten. Onderhoudend was haar show zeker, alleen was een uur boeiend blijven toch net iets te veel van het goede. De hits zaten vooral op het einde geparkeerd waardoor we het gevoel hadden dat de meesten vooral daarop aan het wachten waren. Ons gevoel werd bevestigd toen bij “KONGOLESE SOUS BBL” en “FASHION DESIGNA” de gsm’s werden bovengehaald en de Boombox op vlak van sfeer uit haar voegen barstte. Theodora heeft een zekere frisheid en authenticiteit die de Franse muziek wel kon gebruiken, alleen voelden we de sprankel nog net iets te weinig op Dour.

Servo @ Le Garage

Wanneer de zon haar laatste stralen afgaf, onderging de weide een volledige gedaanteverwisseling. In Le Garage werd het daarentegen juist donkerder. SERVO kreeg er een uur lang vrij spel. De band haakt in op de postpunk- en industrialrevival die onder meer door Chalk en Model/Actriz wordt aangewakkerd. Spijtig genoeg was de tent ook nu bitter weinig gevuld, maar een handvol verdwaalde ravers en een groep oprechte enthousiastelingen gaven de Fransen tóch de steun om tot het uiterste te gaan. De aanvankelijk monotone klanken ontpopten zich tot een groovy, industriële pletwals, waarbij de spanningsopbouw vooral werd gedragen door invallende zanglijnen en stroboscopische lichteffecten. Hoewel Le Garage qua infrastructuur een stevige upgrade kreeg, creëerden de crashbarriers helaas een onvoorziene kloof. Die kon SERVO niet overbruggen, maar dat weerhield ons er niet van hun potentieel duidelijk te herkennen.

Op vrijdag 24 en zaterdag 25 oktober staat Servo op Left of the Dial in Rotterdam.

Dina Ayada @ Le Labo

We vreesden even dat Dina Ayada het voor een pijnlijk lege Le Labo zou gaan moeten doen. Toen de dj om half tien een paar hiphopplaten oplegde moest hij dat voor een handvol mensen doen, al vond het volk wel alsmaar meer zijn weg naar de ontdekkingstent toen Dina Ayada eraan begon. De Belgische met Marokkaanse achtergrond vertoeft nu al meer dan een jaar in Los Angeles om er haar grote doorbraak te forceren. Het is ook onder de iconische Hollywood-letters dat ze momenteel cruciale stappen aan het zetten is in het afwerken van haar eerste album. Voor Dour keerde ze voor even terug naar de oude heimat België en ondanks dat ze lang niet meer op een podium heeft gestaan, pakte ze de vollopende tent in met haar coole nummers en natuurlijke podiumprésence. Iedereen die er stond, vibede quasi constant mee en wie haar pas leerde kennen werd instant fan. “What U Want?” ontvlamde een nieuwe energie, terwijl “Love Me” ondanks een defecte microfoon zowat het meest catchy nummer was wat we dit jaar op Dour hoorden. Iets zegt ons dat Dina Ayada met haar debuutalbum zomaar even een internationale ster zou kunnen worden.

Hedex @ Balzaal

Als de zon het voor bekeken houdt en de nacht haar intrek neemt, verandert de vibe van Dour volledig. Het wordt drukker op het festivalterrein en de Balzaal stroomt vol voor de nachtelijke escapades. Met Hedex had Dour een van de vaste waarden in de drum-‘n-basswereld gestrikt en dat betekende vooral; rugzak aan, zonnebril op en skanken maar. Voor vers dansvoer zorgde de Brit aan de lopende band, al was niet alles wat uit de draaitafels vloeide een even groot succes. Meer nog; zijn dj-set was tamelijk wisselvallig en zakte na een paar sterke momenten weer net iets te snel in. Wat vooral weer opviel was het aantal gimmicks dat hij lukraak in de set manoeuvreerde en daarmee soms kon scoren, maar minstens even vaak serieus de mist in ging. Ook het aantal fake drops begon na verloop van tijd op de zenuwen te werken en ook herwerkte remixes van “Click Click Click” voelden daarom niet zoals ze hadden moeten zijn. De mensen met een zonnebril op zal het worst wezen, die gaan hoe dan ook hard aan de Balzaal. Ons verdict is dat Hedex beter kan en zich stilaan weer wat meer mag focussen op essentie.

Stormzy @ The Last Arena

Stormzy en Dour gaan way back! Welgeteld negen jaar geleden streek de Brit voor het eerst en voor het laatst neer op het Waalse festival, weliswaar toen nog op de oude locatie. De tocht die hij in dat kleine decennium heeft afgelegd is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Met de pen in de hand schreef hij meermaals geschiedenis. Zo was hij in 2019 de eerste gekleurde Brit die Glastonbury mocht headlinen. Ook in België stond hij in de grootste letters op de affiches van Pukkelpop en Rock Werchter. Normaliter had er deze zomer een nieuw album moeten zijn, maar het schrijfproces trok zich door tot eind juni. Geen nieuwe muziek om voor te stellen op Dour, maar wel een hongerige en dankbare Stormzy die met heel veel goesting de weide charmeerde.

Als headliner nam hij zijn rol zeer serieus. Al bij het eerste nummer, “Know Me From” flitste het vuurwerk op het podium naar de nok van de constructie. De band stond er bij de eerste nummers weliswaar werkloos bij en trok zich uiteindelijk terug tot hij bij “This Is What I Mean” zijn dienst mocht uitvoeren. De instrumenten kwamen niet altijd even goed naar boven, maar het charisma en de brede glimlach van Stormzy maakten dat ruimschoots goed. Hij vroeg energie van het publiek en toch was er ook plaats voor de rustigere nummers in zijn discografie. Uiteindelijk zorgde “Big For Your Boots” voor de adrenalinestoot en wakkerde hij de ambiance in het publiek weer aan. Tijdens “Backbone” vuurden niet alleen de vlammenwerpers, maar ook Stormzy zelf. Badend in het zweet gaf hij zijn laatste druppel aan Dour op de tonen van de vlijmscherpe “Wiley Flow” en “Clash”.

Reeds aan het begin verkondigde Stormzy dat hij er iets van wilde maken waar men over dertig jaar nostalgisch naar zou terugkijken. Zo gezegd zo gedaan, want met de laatste twee nummers vereeuwigde hij zich definitief in het Dour-geheugen. “Blinded By Your Grace, Pt. 2” was een zegetocht inclusief confetti waarbij de band, de zangeressen en Stormzy een hechte eenheid waren die voor kippenvel zorgde. Een bijzonder moment! Het laatste wapenfeit van zijn show, “Vossi Bop”, was de finale bekroning. Terwijl de gitarist nog een solo mocht spelen werd er achter het podium vuurwerk afgestoken om de feestelijkheden in alle schoonheid af te sluiten. Voor Stormzy echter huiswaarts keerde, nam hij nog uitgebreid afscheid van de fans op de eerste rijen en deelde hij een hoop knuffels en high fives uit. Er zullen een hoop artiesten op Dour hun tenen mogen uitkuisen om nog maar in de buurt te komen van wat Stormzy gisteren neerzette. De storm van de liefde zal nog een tijdje blijven nazinderen aan de windmolens.

Brutalismus 3000 @ The Last Arena

Er zijn maar weinige artiesten die op deze editie zo hard de Dour-spirit uitstralen als Brutalismus 3000. Het Duitse duo was dan ook niet toevallig een van de grootste publiekstrekkers van de tweede festivaldag en mocht na een fulminante passage in 2023 in een van de tenten deze keer op het grote podium staan. Hun naam heeft inmiddels een zodanige aantrekkingskracht dat het absurd druk werd aan The Last Arena. De Balzaal, doorgaans het epicentrum van de nachtuilen, oogde als gevolg daarvan schrijnend leeg voor dubstep-dj SVDDEN DEATH. De hype was met andere woorden groot voor Brutalismus 3000, alleen konden de twee de hoge verwachtingen niet inlossen. Als live-act scoorden ze een onvoldoende en dat lag voornamelijk aan de karige zang (of playback) van Victoria Daldas. De stem van B3K maakte het zichzelf wel heel gemakkelijk en beperkte zich voornamelijk tot wat rondhuppelen op de catwalk en foto’s maken met fans. Theo Zeitner hield het dan weer na om een opzwepende cocktail van gabber en hardstyle in elkaar te mixen. Het was gisteren allemaal te voorspelbaar, te gemakkelijk en zonder ziel. De succesformule die hen zoveel populariteit opleverde, voelde vanuit een nuchter standpunt bekeken uitgewerkt en uitgehold. De vuurvlammen ten spijt liet Brutalismus 3000 ons deze keer koud. De durf mag er terug in en dan heeft het Berlijnse duo ook meer munitie om echt iedereen mee te krijgen.

MAQUINA. @ Le Garage

Voor het laatste moment in Le Garage wachtte nog een verfijnd Portugees exportproduct. Enkele maanden geleden bleek de Hall of Fame op Roadburn veel te klein voor MAQUINA. In deze alternatieve tent zat het qua ruimte wel goed. De algemene kalmte die over de dag hing, zette zich na Stormzy ook voort in het nachtprogramma. Bij aanvang stonden er hooguit een tiental mensen, samen met wat verdwaalde nieuwsgierigen, te wachten op wat komen zou. Het groovy trio was zich daar maar al te goed van bewust. ‘We are going to have some fun’, klonk niet zozeer als een belofte, maar als een waarschuwing. Zodra de machinale baslijnen op gang kwamen, viel elk bandlid in zijn eigen trance. Met elke synthbeat verschenen er meer nachtraven in Le Garage, klaar om hun laatste restje energie eruit te zweten. Toen het dansgehalte toenam, volgde het compacte publiek moeiteloos. MAQUINA leverde een sterke set af en speelde zichzelf zonder veel omhaal in de kijker. Hun Dour-debuut was geen explosieve binnenkomer, maar een langzaam smeulend vuur dat uiteindelijk iedereen wist te grijpen. Op afstand leek het misschien op een goafeest, maar wat hier gebeurde was minstens even hallucinant.

Op zaterdag 13 september staat MAQUINA. op Leffingeleuren.

Deze recensies werden geschreven door Cédric Ista en Simon Meyer-Horn.