Cactusfestival 2025 (Festivaldag 3): Cool, cooler, coolst onder de Brugse zon

Het zag er lang naar uit dat Brugge snakte naar een internationale headliner, want de derde dag van het Cactusfestival raakte maar niet uitverkocht. Vlak voor het eerste fluitsignaal bleken er uiteindelijk geen tickets meer over te zijn. Vlaanderen was misschien te benieuwd naar de live-reünie van Stef Kamil Carlens en Tom Barman, of naar de altijd ravissante Eefje de Visser. Er was in ieder geval opnieuw meer dan genoeg om naar uit te kijken op een droge, zonnige dag in het Minnewaterpark. En wie erbij was, kan het toegeven: veel internationaler konden de acts van zondag niet klinken.

Porcelain ID

Voor Hubert Tuyishime van Porcelain ID is de uitdrukking ‘een stem als een klok’ uitgevonden. Het zou daarom iets te voorspelbaar zijn net die woorden in deze alinea te gebruiken, maar we zijn er nu toch al schuldig aan. In Brugge werd in ieder geval eens getest hoe magnetisch die stem juist is, want echt veel volk was nog niet uit zijn tent gekropen. Het karige publiek weerhield Hubert er echter niet van de derde festivaldag stuiterend en huppelend te openen. Na enkele nummers durfden meer mensen het zonnige hoofdpodium te besluipen, de eigenzinnige liedjes van Bibi:1 werkten duidelijk aanstekelijk. “Cellophane”, een van de hoogtepunten van die uitstekende debuutplaat, deed Brugge eerst rustig ontwaken en daarna openbloeien. En hoewel een eerste poging in het Minnewater viel, sloeg de zanger er toch in het publiek op het einde van de set mee te doen zingen. Misschien verdient Porcelain ID wel een latere plek op de affiche, want het talent droop in dikke zweetdruppels van de band af. “Adam Coming Home” en “Man Down!” zijn dan alleen maar bewijsstukken dat die vooralsnog in de gedaante van een verborgen parel in het Belgische muzikale landschap vertoeft.

The Mystery Lights

Zo zachtjes dat Porcelain ID Brugge deed ontwaken, zo schuddend maakte The Mystery Lights het intussen lichtjes aangedikte festivalpubliek wakker. Na enkele minuten hadden we al vijf sprongen van Mark Brandon geturfd. Aan dat hoge tempo bleef de energetische frontman zichzelf lanceren en tegen het einde van de set had Brandon even lang in de lucht gehangen als op het podium gestaan. In de tussentijd schreeuwde hij zaken door de microfoon waarvan we vermoeden dat het woorden waren. Als het nog niet duidelijk was, de set zat bomvol energie. Jammer genoeg bleef het bij die energie, want maar weinig nummers bleven echt plakken. The Mystery Lights is de grootst gemene deler van Amerikaanse rockbands. Zo eigenzinnig en uniek de vorige set was, zo gemiddeld speelde de Amerikanen hun laatste Europese set van de tour.

King Hannah

Het eeuwig coole King Hannah heeft momenteel twee albums op haar naam staan. Het duo, voor de gelegenheid vergezeld door nog twee muzikanten, koos ervoor om uit hun meest recente grabbelton Big Swimmer acht nummers te trekken. Geen “All Being Fine” of “State Trooper” dus. De band nam haar tijd om de set te doen openbloeien, met lang uitgesponnen nummers die bijna elke keer in scheurende outro’s eindigden. In een van die outro’s wist Hannah Merrick zelfs voor het eerst met trots een snaar te doen springen. De stem van Merrick is een unieke trukkendoos die perfect wordt gebruikt op het melancholische, trage tempo van de rest van de band. Veel lager moest de bpm bij momenten wel niet zakken en dus was “New York, Let’s Do Nothing” een perfect geschenk om tempo in de set te krijgen. Het nieuwere “Leftovers” smolt wat weg onder de Brugse zon, maar afsluiter “Big Swimmer” werd, ondanks die gesprongen snaar, wel heel goed gesmaakt.

Nubiyan Twist

Tijd voor een feestje. Op Cactusfestival wordt immers makkelijk van genre naar genre gesprongen. Na de coole melancholie van King Hannah stond er een zomers feestje gepland van Nubiyan Twist. Aziza Jaye heeft zich intussen ontpopt tot het gezicht van de vandaag zevenkoppige band. Het publiek liet zich maar al te graag meeslepen en begon spontaan te zwaaien, draaien en dansen. Eerst kregen we een solo van de trompettisten op ons bord, hier konden we ons verlekkeren aan het alleenspel van de percussionisten, daar een cadenza van de toetsenist en ten slotte waren onze synoniemen op. Het tweeluik “Pray For Me” werd vrolijk meegebruld en deed de set naar een hoger niveau tillen. Vervolgens was een bisronde in de vorm van een rave – een remix op hun eigen muziek – de luide afsluiter van een heerlijk, zomers tussendoortje.

Daan

Wie een klein half uur later de tijd nam om Daan te gaan aanschouwen – en dat was zo goed als iedereen, bewees de drukte – was getuige van een medisch mirakel. Daan Stuyven besloot de Brugse warmte te trotseren in een compleet pak en zijn arm in een brace. Een klein half uur later zwierde hij zijn vest uit en diezelfde arm zonder rem in het rond. Genezen door zijn eigen beats. Dat is niet moeilijk, met zo’n sterrenensemble aan muzikanten achter zich. Laten we stellen dat we snel zullen vergeten zijn dat zijn arm ooit gekwetst is geweest, want het was vooral het tweede deel van de set dat we zullen onthouden. Hits “Icon” en “Exes” werden naarstig meegezongen, zoals het hoort bij Belpopklassiekers. Ondertussen drumde, floot en zong Isolde Lasoen erop los. De bassen van “Swedish Designer Drugs” zorgden voor een eerste klein kippenvelmomentje, “Housewife” werd er een volwaardige. Wegblazen heet dat. De intussen volledig op dreef gekomen frontman zorgde aan de knopjes draaiend voor een feestje, de rest van de band knalde de versterkers kapot. Wordt Daan nu niet alleen maar cooler?

Richard Hawley

‘Should we rock some more? Fuck it!’ En blij waren we toen Hawley die laatste woorden van zijn set uitriep. De Brit, die een gitaarverleden heeft bij Britpop-band Pulp, heeft intussen meer dan tien studioalbums op zijn naam staan en barst dus van de ervaring. Om klokslag negen uur, het geplande einde van zijn set, besloot hij nog een keer de registers open te trekken. Eerder die vooravond werd de zon langzaam weggezwaaid met het vrolijke “Prism in Jeans”. Ook rocken en scheuren zit nog steeds in de genen van de vijftiger. Al glimlachend liet hij zijn gitaar af en toe gillen en die luidere momenten konden hem duidelijk bekoren. “The Ocean” haalde de setlist niet en misschien is dat de reden. Het is nochtans croonend dat Hawley het meest wist beklijven, op die momenten komt immers zijn tijdloze stem op de voorgrond. Het prachtige “Coles Corner” deed het Brugse publiek wiegen en dromen. Cactus at uit zijn hand en Hawley was blij dat hij de lange reis uit Sheffield maakte. Dat bewees zijn ‘dankuwel’.

Eefje de Visser

Soms vragen we ons af hoe internationale acts, die waarschijnlijk nog niet van haar Nederlandstalige muziek hebben gehoord, kijken naar zo’n festivalshow van Eefje de Visser. Een dichtere buur kan je niet zijn, maar toch ziet het er allemaal zó buitengewoon internationaal uit. Het gaat dan ook in stijgende lijn, die carrière van de Visser. Na het baanbrekende Bitterzoet kwam het al even goede Heimwee en omdat er toch genoeg materiaal bleek te zijn, komt in oktober een vervolg op die meest recente plaat. Resultaat: een terechte headlinershow op Best Kept Secret en de kans om haar liveact nóg meer tot in de puntjes uit te werken. Ze belooft immers opnieuw meer elektronische, dansbare muziek en dat was te merken aan de verrassend dansbare set in Brugge. Het nieuwe “Onomkeerbaar” was meteen een heerlijke opener. “Stilstand” knalde en sneed, “Vlug” zette de vette lichtshow extra in de verf. Die was ook kleurrijk aanwezig tijdens “Storm”. Wat zijn we blij dat die opnieuw in de setlist staat trouwens, want het zorgde voor een heerlijk eclectisch moment. Het was dan ook de aanzet van een fenomenaal einde. “Lange Vinnen” deed de boeken zoals altijd geniaal toe. De beats waren dieper, de visuals betoverden en de choreografie was opnieuw een spektakel. Eefje de Visser wordt alleen maar beter.

dEUS

Heel even flitste het door ons hoofd. Waar zit Stef Kamil Carlens? Sliepen de twee ook in aparte hotels? En viel hun reünie – anders dan die andere (voorlopig) – wel met ruzie in het water? Een snelle telling van het aantal microfoons was al gauw de geruststelling. Worst case scenario vermeden, de plaat kon gespeeld worden. Wat valt er trouwens veel te vertellen over die eerste van dEUS. Hoe het deuren opende in de Belgische muziekwereld, of hoe het bands als Elbow inspireerde. Maar vooral hoe goed die is en hoe de muziek ook live nog steeds staat als een huis zoveel jaren later. Dat laatste bleek tijdens de finale show van het Cactusfestival. Brugge maakte zich warm voor een band die even hard muziekgeschiedenis schrijft als brandend actueel is. Barman had er zin in. Hij sprong in het rond, ging los op zijn gitaar en genoot zichtbaar van de eerste Worst Case Scenario-show. Tijdens het gelijknamige nummer mocht Stef Kamil Carlens de troepen dan eindelijk vervolledigen.

Wie verwacht had dat de Antwerpenaren de volgorde van hun plaat zouden behouden, kwam bedrogen uit. “Shake Your Hip” werd heerlijk swingend gespeeld, “Via” scheurde. “Hotellounge (Be the Death of Me)” is niet alleen een hoogtepunt op Worst Case Scenario, maar ook in de volledige discografie en tijdens deze set: Carlens is gewoonweg een fantastische toevoeging in de huidige formatie. De samenzang! De schreeuwen! De ‘friday’s’! Of je nu geboren bent na de release van de plaat of ervoor, wanneer de sirenes van Klaas Janzoons beginnen te loeien weet iedereen hoe laat het is. ‘There is always something in the air’ werd meegebruld door het Brugse publiek, hét anthem van dEUS werkte voor jong en oud. Omdat er nog tijd over was, mocht Carlens nog meezingen op twee nummers van In A Bar, Under The Sea. Eerst en vooral bedankt voor “Roses”. En daarop werkte het pingpongwerk in “Fell Off the Floor, Man” tussen Barman en Carlens uitstekend. Met de tijdloze melodie van “Instant Street” stuurde de band Cactusfestival ten slotte de nacht in. Het zijn grote meneren, die Antwerpenaren. Cooler dan dit wordt het niet.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!