Is er iets wat Isolde Lasoen niét kan? Je zou het je bijna gaan afvragen als je haar cv van de afgelopen jaren bestudeert. Liveshows van Daan tot bombastische hoogtepunten leiden? Check! Absynthe Minded voorzien van hun groovy ritmes? Ja hoor! En dan zwijgen we nog over de tal van andere vaderlandse acts waar ze een vinger in de pap heeft als het op het betere drum- en zangwerk aankomt. Het zat er dus al aan te komen dat ze zich meer en meer op haar solocarrière zou richten, die sinds 2017 van de grond raakte met albums als Cartes Postales en Oh Dear. Vooral met dat laatste album liet ze zich zien als artistieke duizendpoot, met nummers die doen denken aan het Frankrijk uit de jaren ’70: melodieus, melancholisch en bijzonder filmisch.
Ook haar nieuwe worp, My Kind of Drama, beschikt over die kwaliteiten. Tien nummers met oldschool synthesizers, dik aangezette bassen en heel wat flair, deze keer geïnspireerd door French touch en barokke pop. Producer Michael Declerck (Kavinsky, Jungle, Justice, Daft Punk) bouwde mee aan een grotesk landschap vol ‘drama’. In dat landschap maakt Lasoen de balans op. Het resultaat is een plaat die haar innerlijke wereld laat schitteren.
“Queen’s Time” is een glimmende binnenkomer: vintage synthesizers vormen een melodie die zich meteen in je hoofd nestelt. De diepe bassen in het refrein zorgen voor een dreigend element die de boodschap rond eigenwaarde kracht bijzet. ‘Your throne’s so strong, don’t let it die’ klinkt het als een mantra. Of hoe je je eigen sterkte niet mag laten afnemen door een ander. “Echo En Toi” klinkt meteen een pak luchtiger en doet meer dan eens denken aan L’Impératrice: dat elegante Frans, die aanstekelijke gitaartjes en die glinsterende synth‑loops. Daarachter schuilt een verhaal over prille verliefdheid: een blik, een bericht…. Lasoen vangt dat spannende moment waarop niets zeker is, maar alles mogelijk lijkt. Single “Egoland” is dan weer een uptempo aanmaning in jaren ’80-stijl om het rustig aan te doen met het ego, en wat meer naar ons hart te luisteren.
“Perception” knipoogt met uitdijende synths, bekoelde beats en nachtelijke sfeer naar de catalogus van Kavinsky. Het nummer draait om één idee: wat je hoort of ziet hangt volledig af van je eigen blik, niets is wat het lijkt. “Thief of Joy” serveert ons daarna een innerlijke crisis verpakt in pop. Muzikaal klinkt het opvallend speels: snelle pianotoetsen huppelen door het nummer, de percussie tikt licht en onverwacht springerig. Dat maakt het contrast met de tekst extra sterk: terwijl de muziek vrolijk vooruit dartelt, zingt Lasoen over een mentale dip. “My Kind of Drama” is misschien wel het meest openhartige moment van de plaat, omdat Lasoen het hier over haar eigen verhouding tot muzikale dramatiek heeft. Het nummer voelt daardoor als een ode aan dat epische kantje van muziek: de kracht van grooves of de glans van een melodie die breed durft uit te waaieren.
‘Perfect girls don’t misbehave’ klink het daarna op “Good Girl”, het rustigste nummer op de plaat, maar wel eentje met een sterke boodschap: het beeld van het brave meisje dat altijd lief, sterk en foutloos moet zijn. De song legt bloot hoe verstikkend dat ideaal is, met vinnige synthesizers en dromerige toetsen. Het laatste deel van de plaat biedt ook op andere vlakken ruimte voor verstilling: zowel “Love Language” als “Supraclavicular” hebben geen woorden nodig om te overtuigen. Twee instrumentale nummers die het moeten hebben van hun mysterieus klankpallet: zwevende texturen, pulserende lagen, melodieën die zich langzaam ontvouwen. Dit is genieten met de ogen toe.
Met My Kind of Drama bewijst Isolde Lasoen opnieuw hoe breed haar muzikale universum reikt. Ze schuift moeiteloos tussen glans en melancholie en tussen pop en filmische grandeur. De invloeden van artiesten binnen het genre zijn daarbij duidelijk hoorbaar, maar dat hoeft allerminst een zwakte te zijn. Integendeel: Lasoen weet die invloeden mooi te verweven met haar eigen stijl en gevoel voor melodie. Zo ontstaat een plaat die vertrouwd klinkt, maar tegelijk genoeg eigenheid bevat om te blijven boeien.
Voor wie dat allemaal live wil meemaken, is er op 15 oktober de releaseshow in De Roma.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Perception”, ons favoriete nummer van My Kind of Drama, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
