© CPU – Peter Verstraelen
Net als bij Wilco eerder deze concertzomer, mag het OLT Rivierenhof een bordje met daarop ‘hopeloos uitverkocht’ aan de poorten van het prachtige openluchttheater hangen voor de dubbele passage van levende muzieklegende Ben Harper en zijn vaste begeleidingsband The Innocent Criminals. In de wandelboulevard naar de ingang hoorden we bovendien alweer opvallend veel andere talen. Op papier zijn band en locatie dan ook een match made in heaven. De hutsepot van Ben Harper bevat immers blues, rock, funk, soul en gospel, die de sfeer van zwoele zomeravonden op het strand oproept. Tel daarbij nog de activistische kant van Harper – plus het feit dat hij op deze Europese tour vooral de Zuiderse landen aandoet – en je kon vooraf al inschatten dat het OLT aan de man zijn lippen ging hangen.
Voor de hoofdact het podium betrad, mocht Kaai Man de avond op gang trekken. Met Gaandeweg heeft hij dit voorjaar samen met De Oeverlozen een tweede preuve van zinderende Nederswamp uitgebracht. Fred Verhaegen – dat is de echte naam van Kaai Man – zet een rootsy sfeer neer waarbij de diepgaande teksten vol liefde, hoop, maar ook rampspoed en kwetsbaarheid met de aandacht gaan lopen. Net als bij de betere americana. Voor Kaai Man is de Schelde het equivalent van de Mississippi en de hoofdpersonages in zijn songs zijn niet zelden de dolende zielen uit de haven en de Vlaamse polders.
© CPU – Peter Verstraeten
Een concert van Kaai Man is dus een intense rit, en dat werd het ook in het OLT. Voor deze gelegenheid speelde de muzikant solo op zijn gitaar en mondharmonica. Wie op tijd zijn plekje in het halfrond had bemachtigd, werd bij de kraag gevat en de bedwelmende sfeer in gezogen. De teksten waarin onheil de rode draad vormen, kregen een groot deel van het publiek aandachtig aan het luisteren. Per gespeeld nummer – waarvan “Tot de zon opkomt” en het afsluitende ‘feestje’ “Pluk de dag” onze favorieten waren – werd het applaus luider, wat Kaai Man ten volle verdiende. Ga op zoek naar de muziek van deze man, mensen! Het komt allemaal uit het puntje van de ziel: altijd een goed teken.
Nadat we eventjes de tijd kregen om bij te komen, was het de beurt aan Ben Harper & The Innocent Criminals. Deze mannen van vele oorlogen verloren vier jaar geleden met Juan Nelson hun geliefde bassist. Die wordt nog regelmatig geëerd terwijl ze dapper verder ploegen, al is grooven een betere woordkeuze. Opener “Need To Know Basis” zette namelijk al meteen de toon door genadeloos richting de heupen te mikken. Het werd een dubbel salvo toen ook “Say You Will” hetzelfde doel beoogde. De uitvoering was van een dergelijke precisie dat een bandintroductie al na twee nummers op zijn plaats was.
De catalogus van Ben Harper is zo uitgebreid en verscheiden, dat wat volgde als vanzelfsprekend een meanderende rondleiding door zijn oeuvre leek. “Gold to Me” baadde nog in de funk, terwijl “Faded” als een Led Zeppelin-nummer door de roffels van drummer Oliver Charles op gang werd getrapt. In het middenrif van die laatste song ging Harper al een eerste keer minutenlang improviseren op zijn kenmerkende slidegitaar. Nadat hij het kleinood minutenlang had laten kabbelen, grooven, schuren en janken, pikte de rest van The Innocent Criminals feilloos opnieuw in voor het stormachtige einde van “Faded”. Het kon geen toeval zijn dat net tijdens dit nummer de bomen aan het waaien gingen en de tot dan toe wat verdwaalde druppels ineens toch recht naar beneden vielen.
© CPU – Peter Verstraelen
Het killige gevoel duurde gelukkig niet al te lang. Tijdloze popsong “Diamond on the Inside” schotelde namelijk meteen een warme gloed voor. Hoewel Ben Harper geen uitgesproken wereldhits heeft, zou dit er wel eentje kunnen zijn. De smartphones en zwaaiende armen gingen massaal de hoogte in. Wie die keuze maakte, kon daarna nog even verder filmen, want met “Mama’s Trippin’” diepten The Innocent Criminals alweer een gouwe ouwe op.
Net als bij Kaai Man ging de applausmeter crescendo omhoog: het sein voor Ben Harper om een paar liedjes solo en akoestisch te brengen. Iedereen schurkte net wat dichter bij elkaar bij het doorleefde spel van de Amerikaan, die het OLT tot de laatste man stil kreeg. Opnieuw dook een parallel met het voorprogramma op: wat Ben Harper opvoerde, lepelde hij met precieze halen uit zijn ziel. Het akoestische deel van de show wil al eens uitgebreid zijn, maar de man hield het bij twee. Iets wat ook voor The Innocent Criminals een kleine verrassing bleek. Harper moest even achter het podium gaan zwaaien om zijn troepen terug te verzamelen, en er kon met ‘I’ll send the memo as fast as possible’ zelfs een grapje richting de drummer af.
© CPU – Peter Verstraelen
Als een regisseur stuurde Ben Harper het concert richting de uitgang. Een swingend “In the Colors” noopte de man tot een Aretha Franklin hommage, alvorens “Fly One Time” – uit zijn plaat met Relentless 7 – verrassend de hoofdbrok mocht neerleggen. Het was al geweldig geweest tot op dat moment, maar toch zagen we veel mensen naar elkaar kijken en ‘nu al?’ denken.
Uiteraard werd er nog wel gebist. Eerst met het prachtige, a capella gebrachte “Below Sea Level” waarbij de volledige band rond één microfoon plaats nam en het kippenvel op ons lijf alle richtingen uitstuurde. Hoewel de groep op papier nog een kwartier te gaan had, bleken daarna de funky reggaevibes van “With My Own Two Hands / Your House” toch de laatste. Gingen we toch nog met een hongertje de nacht in.
Vanavond speelt Ben Harper & The Innocent Criminals opnieuw in het OLT Rivierenhof. Ook dat concert is helemaal uitverkocht.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Need To Know Basis
Say You Will
Gold To Me
Faded / Fool In The Rain
Diamonds On The Inside
Mama’s Trippin’
Don’t Take That Attitude To Your Grave
Give A Man A Home
Walk Away
In The Colors
Better Way
Fly One Time
Below Sea Level
With My Own Two Hands / Your House
