@momenttom.com (archief)
Na twee mooie dagen in het bassparadijs der Limburgse Kempen, kondigde de zondag van Rampage Open Air zich contradictorisch aan als een dag vol regen. Rampage Open Air trok droog en voldaan – na een uitstekende set van Sullivan King – de nacht in, maar ontwaakte met gedruppel op het tentzeil. Zo fris als een vis in het water zullen de soldiers zich niet meer gevoeld hebben, maar de laatste afspraak was er wel eentje waarvoor je vol goesting je kampeerstoeltje uitkwam: met Dimension, REZZ en HOL! stond er namelijk nog heel wat op het programma.
Nadat Bennie en Titan al een sterk setje ‘in the mood komen voor de laatste dag’ neerzetten, was het aan Pirapus om in de late namiddag het Rampage-publiek klaar te stomen voor de laatste avond. De Nieuw-Zeelanders stonden al een tijdje op ons verlanglijstje en met goede mash-ups van “leavemealone” en hun eigen “Ultrasound” lieten ze de bassen goed weergalmen in de Moon. Onder goedkeuring van diezelfde Bennie en Titan registreerde de plastieken vloer weinig stilstand, ook al hoorden we best wat nummers terugkeren die doorheen het weekend al in vele setlists zaten. Vaak komt een festivalzondag traag op gang, maar Pirapus wist die traditie professioneel te doorbreken met een fijne balans aan eigen materiaal en klassiekers binnen het genre.
‘Wegens succes verlengd’: dat is de reden waarom we Alycia Bezgo een week na haar set op Paradise City opnieuw treffen in Lommel. In Perk draaide ze een van de sets, zoniet dé set van het weekend en dus waren wij wel eens benieuwd hoe dit zou gedijen in de toch andere context van Rampage Open Air. Dit keer moest de Brusselse dj iets verder reizen en om het toch iets meer gewone Rampage-publiek op zijn wenken te bedienen ging ze van start af aan enkele tandjes sneller en steviger. Het bewijs daarvan: “Riverside”, dat in plaats van helemaal aan het einde van de set een stuk naar voren kroop. Waar er normaal gezien vaak nog wat andere invloeden in haar sets verwekt zitten, neigde Bezgo op Rampage vooral naar snelle, bouncy techno waar je niet anders van kan dan een smerig gezicht te trekken. Zo bevestigde ze haar status als revelatie van de afgelopen maanden, al was de valkuil van iets te veel van hetzelfde te draaien op Rampage wel niet veraf.
@dlux_photography (archief)
Chase & Status en Britney Spears: het zijn misschien twee artiesten die je wel kan smaken in je Spotify-playlist, maar als Dirtyphonics zijn sausje erover gooit zou het weleens kunnen dat je daar anders over gaat denken. Gortig, vettig en vuil; we kunnen de lijst aan bijvoeglijke naamwoorden nog wat uitbreiden, maar je snapt het wel; de mannen lieten de tent en al zijn elementen binnenin daveren. Qua signalisatie konden we Rampage (of toch zijn ticketkopers) echter niets verwijten: de moshpits werden duidelijk aangewezen door plakkaten in het publiek en van die aanduidingen wordt duidelijk gebruik gemaakt. ‘May God have mercy on your soul’ wenst ons het beste, maar de moshpits zijn stevig. De Fransmannen scheuren zowel onze oordoppen als het publiek aan flarden en ronden af met een dnb-intermezzo, dat ze beter in elkaar steken dan sommige dj’s op de line-up die in het genre gespecialiseerd zijn. Met een heuse wall of death sluit het duo zijn set af. Tijd om even afkoeling – en vooral ergens een voorraad energie – te zoeken, want wij en wij niet alleen gingen enkele tientallen minuten flink in het rood.
Na een tijdje op onze positieven te komen, was de trek in nog wat meer dubstep aanwezig, en dus trokken we de Dome in voor de set van de Engelse jeugdvrienden Doctor P en Flux Pavilion. De ene maakt tegenwoordig naam als de helft van Freaks & Geeks, de andere is de scene al jarenlang meester. Nieuwe muziek, zoals een “Tetris VIP” zorgde voor hoogtepunten, maar tussen alle merkwaardige geluidjes door zorgen vooral de staalharde bassen voor een oorverdovende geluidsmuur.
Sommige mensen brengen hun zondagavond door in de sauna, anderen gaan naar een festival. Voor de ruime omgeving van Lommel was keuzestress niet nodig, want zakte je af naar Lommel, dan kreeg je het beste van beide werelden. De zweterige lichamen die zeer grof tegen je borsten beukten, moest je erbij nemen, maar verder bezorgde HOL! je de perfecte service. De soundtrack in de verhitte tent bestond uit remixes van “Cinema”, “You & I” van Galantis en “Rollercoaster” van Fisher. De fakedrops met enkel het melodietje triggerden de moshpits om zich te ontplooien, de vadsige beat erna deed de diameter opnieuw dalen tot -5 meter. Dat deed HOL! keer op keer, tot hij besliste dat het genoeg was geweest, want dan reloadde hij en bouwde hij op naar de volgende drop.
@momenttom.com
Met Dimension toverde de organisatie andermaal een grote naam uit zijn hoed, die al vooraf gegarandeerd succes zou opleveren. Een veilige keuze dus, want het aantal hits dat de man op zijn naam heeft staan is niet op twee handen te tellen. Logisch gevolg was dat hij die dan ook allemaal wilde draaien, wat van voorspelbaarheid een aanwezige factor maakte in de Dome. De ravers lieten het niet aan hun hart komen, maar het recept van alle hits en twee nieuwe, onuitgebrachte nummers kennen we inmiddels ook wel. Nu ja, we moeten wel zeggen dat we een stuk of vier nieuwe tracks meenden te herkennen, naast een paar andere ‘onverwachte’ schijfjes zoals de Andromedik-remix van “Shiver”, een dnb-versie van “Silence” en een remix van “Metro”. Dat terzijde bracht Dimension zowat de popshow van de drum-‘n-bass op ROA.
Zowaar waren we al aanbeland bij het allerlaatste uur van het weekend. Finaal bleek dat een uur en tien minuten te worden; REZZ speelde tien minuten voorbij de curfew, maar dat had voor ons niet gehoeven. De vrouw speelde een coole set, maar die voelde grotendeels vooral ook wat aan als cooldown. REZZ had haar eigen productie mee, waardoor we aandachtig bleven luisteren en vooral kijken, door de visuals die de Oekraïens-Canadese dj meenam. Toch hadden haar downtempobeats heel wat tijd nodig om te aarden. Vanaf een herwerking van “Edge” leken we vertrokken te zijn, maar tussen de opflakkeringen door was er te weinig actie. Op den duur hadden we het gevoel dat de visuals de totaalervaring van de bijna instrumentale set moesten rechthouden en dat is natuurlijk te weinig voor een closing act. REZZ bleek dus iets minder geschikt als afsluiter van Rampage Open Air, maar ondanks de opvallende keuze van de organisatie, is het er wel een die we begrijpen. Niet geschoten is altijd mis.
En zo dreunde de laatste beat over het terrein en kan Rampage terugkijken op een geslaagde grootste editie ooit. Ook op zondag waren er een aantal moeilijke overlappingen, waarbij het meermaals kiezen was tussen de Yin en de Yang van het festival: skanken of headbangen, drum-‘n-bass of dubstep. Uiteindelijk kozen we wat vaker dan gewoonlijk voor dubstep en dat bleek telkens de juiste keuze; de hoogtepunten van onze dag situeerden zich dan ook in de Storm-stage, met Dirtyphonics en HOL!. Daarbij bleef de voorspelde regenval grotendeels uit en dus kon de uittrede van de bezoekers vlotjes beginnen. Oordoppen uit, herinneringen in. Salute!
Lees het verslag van de vrijdag hier.
Lees het verslag van de zaterdag hier.
