@rafthomas.studios
Na een pittige eerste festivaldag werden we al snel wakker met gedachte van wat nog komen zou. Zo beloofde de programmatie al van bij het begin heel wat lekkers aangezien Specta en Kurai nog voor de weide openging een setje zouden draaien op de camping. Op het terrein zelf keken we dan weer uit naar lokale openers Synoxis (België) en CaitC (Nederland). Verder stonden er op ons programma ook nog Arcando, Reaper, Hedex b2b Bou, Kanine en Mozey. Keuze genoeg, want de line-up was er een die voor keuzestress zorgde wegens veel overlap van fantastisch goede dj’s.
Rampage Open Air dag twee voor ons op de camping met Kurai b2b Specta. In de verte hoorden we de verrassende tonen van Rage Against The Machine weerklinken en eens aangekomen aan de stage, werden we al snel van onze sokken geblazen door de extreem stevige baslijnen van neuroschijven. Het Duracell-konijn dat Specta is achter de decks, zorgde voor een aanstekelijke golf van energie waar zelfs de campinggangers met de grootste katers van wakker werden.
Na de opzwepende set op de camping was het tijd voor de eerste set van de dag in de Dome. Na een wandeling over het toen nog lege festivalterrein kwamen we aan op die mainstage, waar de deuntjes van enkele dnb-klassiekers al weerklonken. Aan de decks stonden de twee powervrouwen Synoxis en CaitC, of zoals ze zich zelf soms noemen: adhduo. Het was voor hen de eerste keer dat ze op de mainstage stonden en dat kon je zien. De twee straalden van enthousiasme en zetten dit ook om in hun set. Ze begonnen met wat toegankelijke dancefloor drum-‘n-bass, maar switchten al snel naar iets stevigere nummers met enkele goed gekozen dubbeldrops. De dansvloer evolueerde van enkele vroege vogels al snel naar een mooi gevulde tent speciaal voor dit duo. De eindconclusie van deze set was dat dit dé perfecte opwarmer was voor een dag gevuld met kleppers van artiesten.
Na dit duo was het tijd voor Ruth Royall, een alombekende vocaliste binnen de scene. Ze bracht een allroundsetje waarbij een groot scala aan dnb-subgenres aan bod kwam. Tussendoor konden we af en toe genieten van haar zangkunsten, al had dat iets meer gekund. Na een verder niet zo’n noemenswaardige set, eindigde ze wel met enkele emotionele nummers die perfect complementair waren met haar fantastische stem. Zo kon het publiek alsnog met een voldaan gevoel naar het volgende optreden.
@rafthomas.studios (archief)
Na Ruth Royall kwam Arcando aanzetten en in schril contrast met zijn voorganger loste hij wel alle verwachtingen in. Waar hij vorig jaar nog aan de Church-stage de boel op stelten zette, stond hij nu verdiend op de mainstage. Openen deed de Nederlander met een intro van aangepaste visuals zoals we die meer gewend zijn bij dubstepartiesten. Arcando liet er geen gras over groeien en opende meteen met enkele zware nummers. Doorheen zijn set speelde hij klassiekers van onder andere The Prodigy, aangevuld met plaatjes die hij zelf heeft geproducet. Ondanks de af en toe letterlijk verblindende lichtshow, was dit een performance om U tegen te zeggen. Aan het einde van zijn set greep hij nog even de opportuniteit om zijn nieuwste nummer met grote idool Martin Garrix te showcasen. Voor we het wisten was er zo een uur voorbij en werd het tijd voor een korte pauze om wat energie op te doen.
Toch was er nog even wat tijd om de intro van Captain Bass en MC Skywalker mee te pikken. Door de intro alleen al beloofde dit een stevig feestje te worden en gaf het duo ons jammerlijk al een beetje FOMO. Op de terugtocht passeerden we ook snel nog even bij [IVY] en die bleek ook al de boel op te blazen met beats aan een snel tempo met harde bassen.
De avond viel en het publiek aan de Dome werd geëntertaind door een mysterieuze man in balaclava. Malaa Alter Ego, het nieuwe project van de Franse dj Malaa, zette er de boel op stelten met vieze deuntjes die doen denken aan een stijl zoals die van REAPER. Hij eindigde zijn set met een metal klassieker van System Of A Downs metalklassieker “Chop Suey!”. Daarna was het tijd voor wederom een mysterieuze dj, dit keer aan de Moon-stage. REAPER, een Amerikaan achter een wit masker, draaide vrij vroeg in zijn set plaatjes zoals “BLOW THE ROOF”. Een lichte voorbode voor wat hij tijdens zijn set nog zou doen: het dak van de tent draaien. Tijdens zijn set van dnb met dubstep invloeden stond vooraan menig fan te barrièrebeuken. Zijn uurtje was er een zoals we het verwacht hadden: harde tonen waarin vooral eigen producties zoals “BLACK FIRES” en “SECONDS” werden geshowcaset.
Veel tijd was er niet om tussen de stages door even te rusten, want na REAPER volgde meteen Kanine. Een klepper van jewelste die telkens wanneer hij draait weer het publiek weet mee te nemen op een energieke reis door de dnb en jump-up. Hij loste wederom alle verwachtingen in en kon een propvolle tent een uur lang laten skanken zonder veel problemen. De dj sloot zijn set af met een emotionele noot door zijn eigen productie “Chemicals”, al liet hij die net iets te kort spelen. Na Kanine was het tijd voor wederom een dj-duo afkomstig uit de UK, namelijk Hedex b2b Bou. Ze lieten er geen gras over groeien en begonnen hun set met enkele zeer harde jump-upplaten en zouden verder weinig ruimte geven om te rusten. Dit was echter geen probleem, want de vele vieze deuntjes wisten de energie van het publiek hoog te houden.
@dlux_photography (archief)
De laatste sets van dag twee kwamen zo aan bod. Met een verrassend aanlokkelijke set van Sullivan King, die ons langer dan verwacht deed blijven plakken aan de mainstage, konden we lekker hard gaan. Na een volle dag van drum-‘n-bass was de switch naar dubstep wel even welkom. Tijdens zijn set speelde hij live op zijn gitaar, wat het geheel wel wat verstevigde. Ondanks zijn dubstepachtergrond, was hij niet bang om af en toe enkele vieze dnb te smijten. Dubbeldrops zoals “DJ Turn It Up” met “Baddadan” deden heel wat bassfaces verschijnen doorheen de tent.
Hierna wilden we toch nog snel even Mozey meepikken, maar onderweg van de Dome naar de Moon werden we abrupt tegengehouden door de aanstekelijke tonen van Macky Gee’s “Tour” in de Tunnel-stage. We konden het dan toch niet laten om daar twee minuten vol te skanken. Hierna was het dan toch tijd om het laatste kwartier van Mozey te checken. We verwachtten vooral dikke jump-upschijven te horen, maar werden verrast door plaatjes zoals “Air I Breathe” van Andromedik dat zijn allroundskills aantoonde. Klassieker zoals “Mr Happy” passeerden ook de revue en zo was het al snel tijd om de avond af te sluiten in de silent disco.
Eens terug op de camping was de stilte oorverdovend. Waar het tot vorig jaar nog een kakofonie aan afterparties was tot de vroege uurtjes, werd er dit jaar vanaf drie uur geen muziek meer toegelaten. Goed voor de liefhebbers van een fijne nachtrust, maar het nam toch wel ergens de charmes van de Rampage-camping weg.
Lees het verslag van de vrijdag hier.
